در چارچوب تلاش فزاینده آمریکا برای وضع تحریمهای جدید بر ضد ایران، اوباما نیز در ادبیاتی تکراری خواستار تصویب قطعنامه جدید تحریم بر ضد ایران در چند هفته آینده شد. اظهارات اوباما در حالی است که پیشتر و به دنبال اعلام ایران در شروع غنیسازی 20 درصدی اورانیوم جهت تأمین سوخت رآتکور تحقیقاتی تهران رابرت گیتس نیز خواستار تصویب قطعنامه شورای امنیت به فاصله چند هفته و نه چند ماه شده بود. علاوه بر این هیلاری کلینتون نیز در مواضعی احتیاطآمیز و دیپلماتیک ابتدا از تحریم ایران ظرف 30 تا 60 روز سخن به میان آورد اما پس از سفر به برزیل اعلام داشت روند تحریم ایران در قالب قطعنامه جدید شورای امنیت ممکن است چند ماه به درازا بکشد. بدین ترتیب ملاحظه میشود که حرفهای گیتس، کلینتون و اوباما همگی از یک جنس هستند و تنها تفاوت در سطح متفاوت هر یک از این مقامات است. اما در بیان چرایی گرفتار آمدن مقامات کاخ سفید در چنبره مواضع تکراری به نظر میرسد به چند نکته باید توجه داشت.
نکته نخست اینکه باوجود رایزنیهای فشرده مقامات آمریکا، فرانسه، انگلیس و آلمان با اعضای دائم و غیردائم شورای امنیت هنوز اجماع لازم برای تصویب قطعنامه جدید بر ضد ایران حاصل نشده است. در این میان مقاومت چین و برزیل بر دشواری روند وضع تحریم جدید برضد ایران افزوده است. تأکید پکن بر ضرورت ادامه تلاشهای دیپلماتیک درقبال بحث هستهای ایران که در مذاکره با جلیلی دبیر شورایعالی امنیت ملی نیز صورت پذیرفت، شاخصی از مواضع متفاوت چین نسبت به مواضع تروئیکای اروپا و آمریکاست. بهرغم اعلام چنین مواضعی از جانب مقامات پکن بهنظر میرسد چینیها و همینطور روسها به دنبال سیاستی در دو سطح هستند. سطح اول سیاست تأخیری است بدین مفهوم که پکن و مسکو سعی دارند زمان تصویب قطعنامه جدید شورای امنیت را تا حد امکان به تأخیر بیندازند. این رویکرد تاکنون جواب داده است بهطوری که علت محقق نشدن خواست گیتس، هیلاری کلینتون و اخیراً اوباما یعنی تصویب قطعنامه جدید ظرف چندهفته را بایستی در همین رویکرد تأخیری پکن و مسکو جستوجو کرد. سطح دوم، سیاست تعدیل است، بدین مفهوم که چین و روسیه همچون قطعنامههای پیشین شورای امنیت نظیر 1737، 1747، 1803 و 1835 درصددند مفاد قطعنامه جدید را تعدیل نمایند. البته مسکو و پکن با این سیاست دوسطحی سعی خواهند کرد چنانکه در آینده به قطعنامه موردنظر آمریکا و تروئیکای اروپا برضد ایران رأی دهند آن را توجیه کنند و چنین عنوان نمایند که آنها سعی خود را در به تأخیر انداختن تصویب قطعنامه و نرم کردن بندهای آن به عمل آوردهاند. صرفنظر از مواضع روسیه، چین و برزیل بایستی از نقش بازدارنده رایزنیهای مقامات ایران با سایر بازیگران مؤثر بینالمللی نظیر گروه نم و همینطور استمرار همکاری با بازرسان آژانس بینالمللی انرژی اتمی در معادله تلاش آمریکا و فرانسه در وضع تحریمهای تازه غافل شد.
