امیر کوشا
هفته اول لیگ قهرمانان آسیا که گذشت، جای خالی یکی از قطبهای کشورمان را در لیگ قهرمانان آسیا احساس کردیم. شاید خیلی زودتر از ما، نماینده ژاپنی کنفدراسیون فوتبال آسیا متوجه نبود و غیبت پرسپولیس در نمایشگاه بهترینهای آسیا شده بود و خطاب به مسؤولین فدراسیون فوتبال پرسیده بود که چرا امسال قهرمان فصل قبل تان به لیگ قهرمانان راه نیافته!
بیشک نماینده ژاپنی کنفدراسیون نمیدانست غیبت باشگاهی مانند پرسپولیس، بیش از آنکه متأثر از عوامل فنی باشد، دلایلی همچون نبود و فقدان ثبات در باشگاههای مردمی کشورمان دارد. آیا امروز که به تماشای بازیهای مس، سپاهان و ذوب آهن در لیگ قهرمانان باشگاههای آسیا مینشینیم نباید این سؤال یک شرقی را جدیتر بگیریم؟ نباید از خود بپرسیم کدام عوامل مانع از حضور تیمی مانند پرسپولیس با بیشترین هوادار در آسیا در لیگ قهرمانان باشگاههای آسیا شد؟!
فصل گذشته پرسپولیس را نه مشکلات فنی، که البته ضعفهای شدید مدیریتی از رسیدن به موفقیت منع کرد. در فوتبالی که 4 نماینده راهی لیگ قهرمانان آسیا میشوند، نرسیدن استقلال و پرسپولیس به بازیهای آسیایی، نوعی شکست است برای مردمی که بخش اعظمی از علایق خود را در فوتبال خلاصه شده میبینند. پرسپولیس اما فصل قبل، درگیر اشتباهات استراتژیک مدیرانی شد که در سازمان تربیت بدنی و پرسپولیس، علایق و گرایشهای خود را بر مصلحت فوتبال کشور ترجیح میدادند. این که حبیب کاشانی با قهرمان سازی پرسپولیس از این تیم جدا شود و جای او را مدیران کوتاه قامتی مانند داریوش مصطفوی و عباس انصاری فرد بگیرند، نوعی خودزنی بود. این که افشین قطبی با طرح قراردادی نجومی به کشور برگردد و روی نیمکت این تیم بنشیند، بزرگترین اشتباه استراتژیک همان مدیریت بود. پرسپولیس فصل قبل آبستن اتفاقاتی شد که میتواند برای هر درس عبرتی باشد برای تمام فصول مدیریت باشگاهی ایران. سه مربی و دو مدیر در این تیم عوض شدند و تنها کسانی که در قبال ناکامیهای پس از این اتفاقات پاسخگو نبودند، رئیس سازمان تربیت بدنی شدند! بیشک همان اشتباهات استراتژیک باعث شد تا رئیس دولت در چینش جدید خود، نهایت تجدید نظر را به خرج دهد.
پرسپولیس امسال در لیگ قهرمانان باشگاههای آسیا نیست و این خلع، ابتدا به چشم آسیاییها میآید، بعد ما! نبود پرسپولیس در این لیگ را میتوان با غیبت منچستر یا بارسا و میلان در لیگ قهرمانان اروپا قیاس کرد. یوفا از حیث نبود این تیمها چقدر خود را متضرر میبیند؟ کنفدراسیون فوتبال آسیا هم در بعدی کوچکتر ترجیح میدهد به جای تیمهای که حداکثر توانایی پرکردن ورزشگاهی 10هزار نفری را دارند، تیمهایی را در لیگ خود ببیند، که گرمایی دوچندان با بازیهای خود به این مسابقات میبخشند. بحث در حقیقت برسر ارفاق برای تیمهای محبوب نیست، که باید بپذیریم عزم و ارادهای بالا برای ثبات بخشیدن به قطبهای پایتخت لازم است. قطبهایی که امروز نیازی مبرم به ثبات مدیریتی دارند.
این دو روز، چقدر جای خالی پرسپولیس نه، هوادارانش را در لیگ قهرمانان احساس کردیم؟!
