همچنانکه از قبل نیز پیشبینی میشد تصمیم جدید نخستوزیر ضد صلح رژیم صهیونیستی به الحاق حرم حضرت ابراهیم (ع) در شهر الخلیل و مسجد بلال بن ریاح موسم به قبه راحیل به لیست آثار باستانی این رژیم با واکنش گسترده محافل فلسطینی صرف نظر از اختلافات سیاسی موجود بین جناحهای سیاسی رقیب مواجه شده است. همچنین شیخ تیسیر تمیمی حاکم شرع فلسطین تصمیم نتانیاهو را به مثابه اعلام جنگ علیه مقدسات اسلامی در فلسطین اشغالی خواند و گفت که این تصمیم منجر به بروز جنگ دینی در منطقه میشود و امنیت کل منطقه را به مخاطره میافکند. علاوه بر این خالد العسیلی، شهردار الخلیل از عربها، مسلمانان، سازمان کنفرانس اسلامی، اتحادیه عرب، سازمان یونسکو و تمامی نهادهای بینالملی خواست تا برای حراست از حرم حضرت ابراهیم (ع) و ممانعت از هتک حرمت این مکان مقدس و تغییر سیمای آن دست به تحرکات فوری بزنند. به اعتقاد برخی از کارشناسان در اینکه تصمیم جدید نتانیاهو همانند دیگر اقدامات تلآویو تلاشی در جهت تغییر بافت فرهنگی و سرزمینی فلسطین است، هیچ تردیدی نیست اما به نظر میرسد رژیم صهیونیستی از تلاش برای الحاق دو مکان مقدس اسلامی در الخلیل به فهرست آثار باستانی خود چند هدف دیگر را نیز پیگیری میکند. نخست اینکه از این طریق میکوشد با دامن زدن به درگیریها در شهر الخلیل هم رسوایی ناشی از افشای نقش موساد در ترور المبحوح و تنشهای ناشی از آن را در روابط میان تلآویو و کشورهای اروپایی تحتالشعاع قرار دهد و هم اینکه از ایجاد فضایی برای پیگیری دور جدید تلاشهای بینالمللی برای شکستن بنبست مذاکرات صلح جلوگیری کند. از این دید تصمیم جدید تلآویو برای تسلط بر اماکن مذهبی الخلیل تلاشی تحریکآمیز برای پیگیری اهداف سیاسی نیز محسوب میشود. در واقع آنچه که موجب شده تلآویو این بار الخلیل را برای به هم ریختن اوضاع انتخاب کند زمینههای تنش و درگیری است که در این شهر وجود دارد و تاکنون نیز چند بار به کانون درگیریهای گسترده میان 170 هزار سکنه فلسطینی این شهر و حدود 600 صهیونیست شهرکنشین و نظامیان صهیونیست حامی آنها تبدیل شده است. به گونهای که این تصمیم همزمان با شانزدهمین سالروز کشتار هولناک حرم حضرت ابراهیم (ع) اتخاذ شده که در جریان این جنایت 29 تن از نمازگزاران بیگناه فلسطینی شهید و 250 تن دیگر زخمی شدند. در پی این درگیریها، در سال 1998 توافقنامه موسوم به الخلیل بین این رژیم و تشکیلات خودگردان امضای شد که البته این موافقنامه نیز همانند توافقنامههای دیگر بارها از سوی این رژیم نقض شده است و تصمیم جدید نتانیاهو به الحاق حرم ابراهیمی و مسجد بلال به فهرست آثار باستانی رژیم صهیونیستی مصداق دیگری از نقض این توافقنامه است. گذشته از اینها رژیم صهیونیستی با توجه به پیشینه واکنش مردم فلسطین به تعرضات نظامیان صهیونیستی و یا شهرکنشینان صهیونیست در الخلیل و یا دیگر شهرهای فلسطینی بهویژه بیتالمقدس که به شکلگیری انتفاضه مسجدالاقصی انجامید، به این نتیجه رسیده است که مردم فلسطین اجرای این تصمیم را بیپاسخ نخواهند گذاشت و به همین علت اینبار الخلیل را به عنوان کانون درگیری انتخاب کرده که این امر مسؤولیت درگیریها را همچون گذشته متوجه تلآویو خواهد کرد. البته برخی دیگر از کارشناسان ضمن اشاره به اهداف راهبردی تلآویو در تغییر بافت فرهنگی و جمعیتی شهرک الخلیل باتوجه به اینکه این شهر کمترین تعداد صهیونیستنشین را در مقایسه با شهرهای دیگر فلسطینی دارد، تصمیم اخیر نتانیاهو را در چارچوب فرصتطلبی از دلمشغولی حماس به ابعاد ترور المبحوح و معطوف شدن توجه فتح و تشکیلات خودگردان به اوضاع داخلی خود و تلاش برای ورود به مذاکرات سازش ارزیابی میکنند. اما آنچه در این میان مسلم است اینکه این تصمیم نه مبارزه با فلسطینیها که با امت مسلمان است و به همین علت در صورت اجرا دامنه اعتراضات کنونی در فلسطین به کل جهان اسلام کشیده خواهد شد و اتحادیه عرب و سازمان کنفرانس اسلامی را به برگزاری اجلاسهای فوقالعاده مجبور خواهد کرد و اگرچه این سازمانها تاکنون اراده جدی از خود برای مقابله با کابینه ضد صلح نتانیاهو نشان ندادهاند اما پس از ترور المبحوح در دوبی و آشکار شدن نیات این رژیم برای تبدیل کشورهای عربی به انجام عملیات تروریستی، امکان دارد در حال حاضر اراده لازم را داشته باشند، اما آنچه به تعرضات صهیونیستها به مقدسات اسلامی مربوط میشود، معمولاً در چنین مواقع سکوت کشورهای عربی و اسلامی برای آنها هزینههایی را از جانب مردم و افکار عمومی آنها به همراه داشته است.
