22 بهمن از نگاه فرقه سبز/ بپذیریم كه شكست خوردیم

سایت گویا نیوز از سایت های ضدانقلاب در یادداشتی به قلم آرش سلیم با عنوان «جنبش سبز و پروژه فتح خیابان‌ها: درس‌های ?? بهمن ??» به بررسی دلایل شكست سنگین فرقه سبز در راهپیمایی 22 بهمن پرداخته است. آنچه در پی می آید بخش هایی از این مقاله است كه از باب اعتراف مخالفان نظام به اضمحلالشان در برابر طوفان ملت منتشر می شود.انتظار نمی‌رفت جنبش سبز روز 22 بهمن در تهران به موفقیتی استراتژیک دست یابد. اما با توجه به عدم امکان برگزاری آزاد راه‌پیمایی در ایران، می‌خواست از روز تظاهرات دولتی استفاده کند و بتواند دست‌آوردی مثبت در جهت پیروزی جنبش داشته‌باشد. مثلا اگر جنبش سبز می‌توانست یک تظاهرات چندمیلیونی آرام را با موفقیت برگزار کند، ممکن بود موضع رژیم را در برابر جنبش نرم‌تر کند. یا در بهترین حالت اگر جنبش سبز می‌توانست مدتی در خیابان‌های فتح شده بماند، شاید رژیم را به فکر مذاکره با جنبش می‌انداخت.از طرف دیگر بعضی‌ها بر این باورند که تاکتیک رفتن بی‌نشان سبزها به تظاهرات میدان آزادی به سود رژیم تمام شد. نه تنها رژیم توانست آن تعداد نفرات جنبش سبز را به حساب خود بگذارد، که عدم حضور آن‌ها در فلکه‌ی صادقیه بر ضد شکل‌گیری احتمالی راه‌پیمایی سبزها در آن مکان عمل کرد.بیایید بپذیریم که جنبش سبز، روز 22 بهمن ماه 1388 شکست تاکتیکی داشته‌است. اما به بررسی علت این شکست بپردازیم...1ـ فراموش نکنیم همان‌طور که در بالا گفته‌‌شد استراتژی ما سرنگونی نیست. چرا که مشاهده شده‌است به‌هنگام بررسی و تحلیل تاکتیک‌ها، برخی ناخودآگاه استراتژی گذار مسالمت‌آمیز به دمکراسی را با استراتژی سرنگونی اشتباه می‌گیرند. بسیاری از موارد علت آن حساسیت به کلمه اصلاح‌طلبی است.2ـ این واقعیت را باید پذیرفت که جنبش سبز از نظر سازمان‌دهی و تشکیلات بسیار ضعیف است. در مقابل رژیم با کارت نظامیان‌اش بازی می‌کند که به سبب نظامی بودن‌اش دارای سازمان‌دهی و تشکیلات بسیار قوی است.3ـ شکل گرفتن یا نگرفتن یک راه‌پیمایی بزرگ جنبش سبز در تهران، برای رژیم به‌منزله‌ی انتخاب بین مرگ و زندگی است. آن‌ها از نارضایتی عمیق اکثریت مردم به خوبی آگاه‌اند و می‌دانند که در صورت پدیدارشدن افق پیروزی حتی بسیاری از نیروهای داخل خود رژیم هم به مردم خواهند پیوست. بنابراین تلاش خواهند کرد هر گونه تظاهرات را در نطفه خفه کنند.4ـ اشتباه جنبش سبز آن جا بود که فکر می‌کرد رژیم با توجه به روز 22 بهمن و سالگرد انقلاب 57 و به سبب حضور خبرنگاران خارجی به مردم حمله نخواهد کرد. اظهارات برخی از افراد معتدل‌تر درون رژیم هم در این ارزیابی اشتباه جنبش سبز بی‌تاثیر نبود.5ـ اما استراتژی رژیم که چیزی شبیه 13 آبان بود، قابل پیش‌بینی بود*:- ایزوله کردن منطقه‌ی مورد نظر (میدان آزادی و خیابان آزادی) با کنترل ورودی‌های آن برای برگزاری تظاهرات خودی‌ها.- سرکوب سبزها در خارج این منطقه.6ـ با توجه به بحث‌های صورت‌گرفته در شبکه‌های اجتماعی، یک روز قبل از 22 بهمن گزینه شروع تظاهرات سبزها در مکان‌هایی خارج از مسیر دولتی اعلام شد. اما بسیار دیر بود و برخی از سبزها تصمیم به شرکت در مراسم میدان آزادی را گرفته بودند.7 ـ خب اگر سبزها از مدت‌ها قبل تصمیم به برگزاری تظاهرات در مکان‌های مشخص دیگر و به دور از تظاهرات دولتی را گرفته بودند، احتمال موفقیت چگونه می‌بود؟ با توجه به موارد بالا با اطمینان بالا می‌توان گفت باز هم سرکوب می شد، اما هزینه آن برای رژیم بالاتر می‌بود.