جرج میچل نماینده ویژه اوباما در امور صلح خاورمیانه و فلسطین بار دیگر به منطقه سفر کرده است. وی در این سفر از لبنان، سرزمینهای اشغالی سال 1948 موسوم به اسراییل و سوریه دیدن و با مقامات این کشورها درباره مذاکرات صلح گفتوگو میکند. این سفر در پی سفر جیمز جونز مشاور امنیت ملی آمریکا به عربستان و منطقه خودگردان و فلسطین اشغالی و همچنین برگزاری اجلاس کمیته چهارجانبه متشکل از اتحادیه اروپا، سازمان ملل، آمریکا و روسیه در بروکسل صورت میگیرد. از این رو به نظر میرسد جرج میچل سفر جاری خود را به منطقه براساس آسیبشناسی از سفرهای ناکام قبلی خود انجام داده است. سفرهای قبلی وی به علت همکاری نکردن اسراییل و ادامه اقدامات ضدصلح از سوی کابینه نتانیاهو به شکست انجامید و همین امر حتی برخی از کشورهای اروپایی را بر آن داشت که حداقل توسل به اهرم فشار علیه این رژیم را احساس کنند. چنان که اتحادیه اروپا در روزهای پایانی ریاست دورهای سوئد طرح پیشنهادی این کشور مبنی بر لزوم تشکیل دولت فلسطینی در سرزمینهای اشغالی 1967 به پایتختی بیتالمقدس را با تعدیل بخشهایی از آن به تصویب رساند، برخی از کشورهای اروپایی در خصوص لزوم پیگرد قضایی جنایات جنگ غزه در کنار کشورهای اسلامی و غیرمتعهد قرار گرفتند و خود میچل نیز در آستانه سفرش از لزوم قطع کمکهای آمریکا به اسراییل در صورت همکاری نکردن تلآویو سخن گفت. به اعتقاد برخی از کارشناسان، مجموعه عواملی از قبیل در پیش بودن انتخابات سرنوشتساز میاندورهای کنگره از یکسو و کاهش محبوبیت اوباما به علت تحقق نیافتن وعدههای اعلامی اوباما در عرصههای داخلی و خارجی از دیگر سو کاخ سفید را بر آن داشته است که بهرغم مانعتراشیهای اسراییل به دور جدیدی از تحرکات و رایزنیها دست بزند و در عین حال افرادی چون جیمز جونز را به کمک میچل آورد. همچنین به نظر میرسد جرج میچل در سفر جاری خود درصدد است دامنه مأموریت خود از بحران فلسطین به بحران خاورمیانه گسترش دهد تا هم فازهای جدیدی را در مذاکرات صلح میان اسراییل و دیگر طرفهای عربی باز کند و هم اینکه از ظرفیتهای موجود برای حل برخی از مسائل حیاتی از قبیل آوارگان فلسطینی استفاده کند زیرا در این صورت هم خواسته دیرینه رژیم صهیونیستی در خصوص تغییر محور مذاکرات از مسأله فلسطین به دیگر طرفهای بحران خاورمیانه یعنی سوریه و لبنان و هم خواسته دولت اوباما و کشورهای اروپایی در شکستن بنبست موجود در مذاکرات تأمین خواهد شد. به همین منظور همزمان با دور جدید رایزنیهای میچل، زمزمه لزوم مذاکرات میان لبنان و رژیم صهیونیستی درباره حل مسائل باقیمانده مطرح شده است و در عین حال میچل، آغاز و پایان سفر خود را لبنان و سوریه قرار داده است و سفر به سرزمینهای اشغالی را در بطن این سفر قرار داده است. هر چند امکان دارد، اقداماتی چون مصوبه اجلاس وزرای امور خارجه اتحادیه اروپا درباره لزوم عقبنشینی رژیم صهیونیستی از سرزمینهای اشغالی 1967، انگیزه سوریه و دیگر کشورهای عربی را برای ورود به مذاکرات تقویت کرده باشد اما از آنجا که آمریکا از این رویکرد حمایت نکرده است و کابینه ضد صلح نتانیاهو نیز هیچ تمایلی برای ورود به مذاکرات فراگیر ندارد، لذا هیچ تردیدی باقی نمیماند که دور جدید تحرکات میچل نیز به سرنوشت رایزنیهای قبلی دچار خواهد شد.
