پرسا نیوز:"جرج برنارد شاو" سیمای درخشان درام انگلستان و استاد مسلم نمایشنامه نویسی عصر حاضراست که در سال 1856 در شهر دابلین در ایرلند متولد شد. پدر او" جرج شاو " کارمند دولت و تاجر غلات بود و مادرش" الیزابت شاو" دختر یک زمیندار بود."برنارد شاو" با پایان تحصیلات در شهر دابلین، در پانزده سالگی کارش را به عنوان کارمند آغاز کرد. پنج سال بعد در سال 1876 ایرلند را ترک کرد و به مدت سی سال به ایرلند بازنگشت ودر موزه بریتانیا به پژوهش و مطالعه پرداخت.
وی در لندن با افکار سوسیالیست ها آشنا شد و به انجمن " فابین " پیوست که گروهی از سوسیالیست های طبقه متوسط بودند.
وی رمان های زیادی نوشت اما هیچ یک از آنها موقعیت چندانی به دست نیاورد از آن پس، در زمینه کارهای هنری به فعالیت پرداخت و نمایشنامه های متعددی را منتشر کرد که برخی از آنها شهرت جهانی دارد.
"برنارد شاو " در سال 1898 ازدواج کرد و در سال 1906 در روستای" هرتفورد شایر" ساکن شد. وی با نمایشنامه ژاندارک مقدس که شاهکار او به شمار می رود موفق به کسب جایزه نوبل ادبیات در سال 1925 شد اما وی جایزه را نمی پذیرفت و فقط به دلیل اصرار همسرش فقط نشان افتخار را پذیرفت و از پذیرفتن جایزه نقدی خودداری کرد.وی در این ارتباط گفته است :
"این پول از فروش مواد منفجره به دست می آید که در کارخانه های مهنس نوبل تولید میشود بیشتر این مواد در کشتار مردم به کار می رود و یک انسان، چنین پولی را برای ادامه حیات خود دریافت نمی کند"
مجموعه آثار وی در فاصله سال های 1930 تا 1932 در سی جلد منتشر شده است. سرانجام "برنارد شاو" در دوم نوامبر 1950 در سن 94 سالگی در "هرتفورد شایر" در گذشت.
" برنارد شاو " وقتی شروع به نویسندگی کرد، هیچ کس به او توجهی نمی کرد مقاله ای نوشت اما کسی در پی شناخت نویسنده مقاله برنیامد. بعد از مدتی اندیشیدن، راهکاری به خاطرش رسید ،"شاو " نقدی برمقاله خود با نام مستعار نوشت تا شاید از این راه مردم به مقاله اول او توجهی کنند! فکرش موثر واقع شد و تعدادی از مردم آن نقد را خواندند و در صدد برآمدند تا اصل مقاله اول مورد نقد را نیز تهیه کنند و آن را مطالعه نمایند، دوباره " برنارد شاو" پاسخی بر نقد خود و به دفاع از مقاله اول نوشت و بدین ترتیب کار خود را
ادامه داد .
بعد از مدتی " برنارد شاو " با نگارش چند مقاله و نقد آنها به تدریج مشهور شد و مردم در صدد بر آمدند مقالات "برنارد شاو" را همراه بانقدهایی که خودش به نام دیگری نوشته است، تهیه کرده و آنها را مطالعه کنند. سرانجام شهرت وی به آن جا رسید که برای نوشتن هر کلمه در جراید مبلغ قابل ملاحظه ای در یافت
می کرد و مقامات کشور های مختلف او را به کشورشان دعوت می کردند
ذکر حکایت فوق و ارتباط آن با رفتار جناب آقای میر حسین موسوی در پایان نوشتار در بند هفت، در بیان تفاوت ها آورده خواهد شد
مهندس میر حسین موسوی نخست وزیردهه 60 بوده است واز سال 1368 تا انتخابات اخیر ریاست جمهوری تقریباً حضور فعالی در عرصه سیاسی نداشته است ودر دو دهه گذشته علاوه بر عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام، ریاست فرهنگستان هنر را نیز عهده دار بوده است. وی در انتخابات دهم ریاست جمهوری با اختلاف 11 میلیون رای از رقیب اصلی خود محمود احمدی نژاد شکست خورد واز همان شب انتخابات شاهد رفتارهای عجیب وغریب ازسوی او بوده ایم.
حال اشاره ای هر چند کوتاه به رفتارهای جناب آقای مهندس میر حسین موسوی در سال جاری بویژه بعد از انتخابات مذکور می کنیم تا شباهت ها وتفاوت های رفتار و گفتار " برنارد شاو " و میر حسین موسوی مشخص شود.
شباهت ها :
1- هر دو به عالم هنرعلاقمند هستند،" برنارد شاو" به هنر ادبیات ونمایشنامه نویسی و آقای موسوی به معماری و نقاشی علاقه دارند.
2- هردو طنز خاصی را پایه گذاری کردند" برنارد شاو" با نوشتار و گفتار خود، طنز" آیرونیک "
(طعنه آمیز) و عبارت طنز " شاو" گون را در زبان انگلیسی ابداع کرد و آقای موسوی نیز بعد از انتخابات دهم ریاست جمهوری طنز تناقضی را در زبان فارسی پایه گذاشت!
3- هر دو مهارت ویژه ای در نامه نگاری در تعداد زیاد دارند، "شاو" در کنار نویسندگی ، هزاران نامه را در 94 سال زندگی خود نوشت و از این نظر در جهان رکورد دار است،آقای موسوی نیز در کنار مسئولیت هایش همین روند نامه نگاری و بیانیه نویسی فله ای را دنبا ل می کند ، شاید هم رکورد آقای " برنارد شاو" شکسته شود!
4- " برنارد شاو" در زندگی همواره اندیشه های نوینی داشت و هرگز در پی پذیرفتن و قرار گرفتن در
قالب های قراردادی نبود آقای موسوی هم بعد از دو دهه دوری فعال از سیاست، ناگهان احساس خطر کرده و اندیشه های نوین و متفاوتی با دوران نخست وزیری اش پیدا کرده و ساختار شکن شده است!!
5- " برنارد شاو" از مفاهیم گوناگونی مانند برچیدن مالکیت خصوصی و حمایت از مالکیت دولتی و تغییرات اساسی در سیستم رای گیری پشتیبانی می کرد و آقای موسوی هم در زمان نخست وزیری اش از مالکیت دولتی حمایت می کرد و اکنون هم خواستار تغییرات گسترده در سیستم رای گیری شده است.
6- در جهان از"برنارد شاو" به عنوان تواناترین نمایشنامه نویس بریتانیا بعد از" شکسپیر" و نافذ ترین
رساله نویس پس از" جاناتان سوییفت" هجو نویس ایر لندی یاد می کنند و از آقای موسوی نیز برخی به عنوان توانا ترین نامه نویس و بیانیه نویس ایرانی بعد از مسعود رجوی یاد می کنند.
7- "برنارد شاو" با همسرش " ولسی شارلوت پین تاونشند" در سال 1898 ازدواج کرد و دهها سال در کنار هم زندگی شادی را گذراندند." شاو" با کمک پول و مدیریت همسرش توانست موفق باشد، آقای موسوی هم با همسرش در قبل از انقلاب ازدواج کرد و به تعبیر همسرش در بعد از انتخابات اصطلاح
" داماد لرستان "را از آن خود کرد و زوج موفقی را شکل دادند. اگر جایزه اخیر مجله" فارین پالیسی " یا ( سیاست خارجی ) آمریکا را جدی تلقی کنیم که خانم زهرا رهنورد را نفر سوم متفکران جهان معرفی کرده است! آن هم در فضایی که از فقر تفکر رنج می بریم نشان می دهد به طور طبیعی مانند تاثیرگذاری همسر" برنارد شاو" بیشترین تاثیر این خانم متفکر جدید کشور باید بر همسرش باشد! بگذریم حکایت همچنان باقی است.
تفاوت ها :
1-"برنارد شاو" نویسنده ای واقع بین بود و نوشته هایش به چاشنی ریشخند وبذله گویی آمیخته بود و همگان را تحت تاثیر قرار می داد، اما آقای موسوی واقعیت برایش ساخته می شود! و گفتار و نوشتارش بعد از انتخابات دهم ریاست جمهوری به چاشنی لجاجت و طنز تناقضی آمیخته شده است و همگی را متاثر
می سازد.
2- " برنارد شاو" از جمله نویسندگانی بود که می توانست هر دو روی سکه را بببیند و می خواست چیزهای تکان دهنده ای بگوید تا مردم را به اندیشیدن وادار کند.اما آقای موسوی از جمله شخصیت هایی است که هیچ روی سکه را نمیبیند و چیزهای تکان دهنده ای می گوید که مردم انگشت حیرت به دهان
می گیرند و در او تامل می کنند.!
3- "برنارد شاو" اندکی پس از جنگ جهانی اول، علاوه بر ستایش استالین به ستایش موسیلینی هم پرداخت وچنیین بیان داشت که نیروی زندگی را در آنها مشاهده کرده است اما آقای موسوی راهمه دیکتاتورهای بدنام جهان و کشورهای استعمارگرستایش می کردند و در او آزادیخواهی را می دیدند که با سکوت معنا دار وی همراه بود.!
4- جملات قصار" برنارد شاو" در میان اهالی ادب خیلی معروف است وی گفته است :" آمریکایی ها آن قدر مرا ستایش می کنند تا چیز خوبی در باره شان بگویم." و این کار را انجام نداد. اما آقای موسوی را آن قدر آمریکایی ها و اروپایی ها ستایش کردند تا اعمالی را مرتکب شد و آنان را شاد کرد.
5- "برنارد شاو" در نوشته هایش به مشکلات اخلاقی زمان خود می پرداخت و سعی می کرد با استفاده ازطنز و کنایه مقصودش را بیان کند.اما آقای موسوی در حالی به بزرگنمایی برخی از مشکلات کشور
می پردازد که همه واقعیت ها را نادیده می گیرد و خود بیشتر گرفتار این مشکلات رفتاری و سیاسی شده است و زبان طنز تناقضی و "ضدیت با خویش" را در پیش گرفته است.
6- "برنارد شاو" گفته است: " من به دین محمد (صلی الله علیه و آله) به واسطه خاصیت زنده بودن
شگفت آورش نهایت احترام را داشته ام به نظر من اسلام تنها مذهبی است که استعداد تسلط بر حالات گوناگون و صور متغیر زندگی و مواجهه با قرون مختلف را دارد من چنین پیش بینی میکنم (و هم اکنون آثار آن پدیدار شده است) که دین محمد مورد قبول اروپای فردا خواهد بود." اما آقای موسوی و همفکرانشان ... معتقدندند اسلام با حقوق بشر غربی و... تعارضی ندارد و باید تغییراتی داده شود تا با جهان همسو شد!
7- "برنارد شاو "در ابتدا مقالاتی می نوشت و سپس با نام مستعار خود آنها را نقد می کرد واین عمل را آن قدر تکرار کرد تا مورد توجه مردم قرار گرفت و مشهور شد . اما جناب آقای میرحسین موسوی با گفتار ونوشتار و اعمال خود، کاری را انجام می دهد که" برنارد شاو" هم با آن روحیه طنز پردازی نکرد، زیرا آقای موسوی نیازی به استفاده از اسم مستعار هم نمی بیند،علیه قانون گریزی می گوید و می نویسد وخودش هم قانون گریزی می کند! علیه استفاده از خشونت می گوید و می نویسد و خودش از خشونت کلامی و برخی از هوادارانش از خشونت فیزیکی استفاده می کنند.! علیه دروغگویی و اتهام زنی مسئولین ! سخنرانی می کند و بیانیه صادر می کند و خودش دروغ می گوید وبدون هیچ استنادی اتهام میزند! علیه ساختار شکنی سخن می گوید وخودش هم ساختار شکنی می کند! و...اگر قضاوت منصفانه ای بخواهیم داشته باشیم، به این نکته باید اشاره کرد که" برنارد شاو" حداقل رعایت شئونات نویسندگی را می کرد و با نام مستعار نقیض نوشتار خود را می نوشت، اما آقای موسوی به نظر می رسد شعور و آگاهی مردم را نیز به سخره گرفته است.!
"برنارد شاو" در جمله ای قصار گفته است : " آن که می تواند انجام میدهد وآن که نمی تواند فقط انتفاد میکند." با استناد به این سخن عمیق و حکیمانه که بیشتر درعالم سیاست و مدیریت مصداق دارد، به نظرمیرسد رفتار آقای موسوی مصداق سخن" برنارد شاو" است .زیرا در بیست سال پس از نخست وزیری اش و حتی دورانی که مشاور دولت آقای خاتمی بودند کوچکترین تلاش وارائه راهکاری برای رفع مشکلات کشور ارائه نکرده اند و ناگهان وبه قول برخی (یه هویی) احساس خطرکردند ومسبب همه مشکلات کشور از روز ازل تاکنون را دولت جناب دکتر محمود احمدی نزاد می داند! این احساس خطر هم برای خودش حکایتی جالب و تلخی دارد زیرا مربوط به قضیه " نومانکلاتورا " در کشور می شود که در فر صت مناسب به آن پرداخته خواهد شد....
