جوان آنلاین: با وجود آنکه ترامپ میکوشد نمایشی دروغین از پیروزی امریکا بسازد و با اظهارات ساختگی، چون تسلط بر تنگه هرمز و ادعای تسلیم شدن ایران القا کند که در جنگ پیروز شده، حملات ایران به کشتیهای متخلف و قیمت نفت عکس آن را اثبات کرده است و تسلط ایران را نشان میدهد. روز گذشته سردار محبی، سخنگوی سپاه اعلام کرد درگیریهای نظامی در تنگه هرمز هر ۲۴ ساعت ادامه دارد و در این بازه، کشتیهای عبوری هدف قرار گرفته و از عبور برخی شناورهای کوچک جلوگیری شده است. به گفته وی، با وجود تداوم این اقدامات در تنگه هرمز، امریکاییها مدتی است واکنشی نشان ندادهاند.
ترامپ برای رهایی از مخمصه نیاز شدید به مذاکره دارد، اما همزمان با ادبیات تهدیدآمیز علیه ایران، معاون خود را مسئول پیگیری درخواستهای مذاکراتی کرده و درخواستهایش را از زبان دیگری بیان میکند. آنچه آشکار است امریکا در تعیین راهبرد جنگی خود گرفتار و بلاتکلیف شده است. در همین باب محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی در دیدار با شاهین مصطفی، معاون نخستوزیر آذربایجان، گفت: «ترامپ در باتلاقی گرفتار شده که نه میتواند مذاکره کند و نه میتواند بجنگد.» رفتار بلاتکلیف امریکا در برابر پیششرطهای هفتگانه ایران برای آغاز مذاکره نشان میدهد که ایران توانسته با تعیین پیششرط توپ را به زمین امریکا بیندازد، به همین دلیل تنگ کردن حلقه محاصره اقدامی برای فرار از موقعیت تلقی میشود. همانطور که دبیر شورای عالی امنیت ملی تأکید کرد: «شروط ایران به امریکا اعلام شده، اما ترامپ قادر به تصمیمگیری نیست و امریکا از سر استیصال در جنگ نظامی به محاصره هوایی روی آورده است.» وی با اشاره به تحولات تاریخی منطقه تأکید کرد که بیگانگان زیادی در طول تاریخ آمدند و رفتند، اما ایران و کشورهای منطقه همچنان باقی ماندهاند. در اصل، ترامپ بود که هراس خود از تداوم جنگ را با طرح درخواست مذاکره در پس تهدید حمله به زیرساختهای کشور پوشش داد. به معنایی امریکا برای مصون ماندن خود از تداوم جنگ، مذاکره را التماس کرد. به گفته سردار محبی، هنگامی که امریکاییها با مقاومت مردم و پاسخهای شدید نظامی ایران مواجه شدند، هنوز ۲۵ روز نگذشته بود که بهدنبال واسطه برای صلح، تفاهم و گفتوگو رفتند.
توان امریکا فرسوده و خسته شده است
تبعات فرو رفتن امریکا در باتلاق راهبردی جنگ را سخنگوی سپاه نیز اینگونه تشریح کرده است: «امریکا اکنون دیگر از شرایط پیشین برخوردار نیست. در جنگ رمضان و جنگ ۱۲ روزه، امریکاییها شرایط ویژهای داشتند؛ چه از نظر میزان حضور در منطقه، چه از لحاظ تسلیحاتی که در اختیار داشتند و چه از جهت امیدی که برای تسلیم کردن ایران به آن بسته بودند، اما اکنون همه این شرایط فروکش کرده است.» محبی در توضیح چگونگی این وضعیت اضافه کرد: «به اعتقاد ما، نیروهای امریکایی بهشدت دچار فرسایش و خستگی شدهاند و تعداد زیادی از نیروهای آنان نیز ناچار به ترک منطقه شدهاند. شرایط امروز با گذشته متفاوت است؛ ما پایگاههای آنها را بهشدت زیر ضرب قرار دادیم و آنها ناچار شدند بخشی از نیروهای خود را روی ناوهای هواپیمابر مستقر کنند که حداقل ۵۰۰ کیلومتر با ایران فاصله دارند.» آثار حملات غافلگیرانه ایران به پایگاههای امریکایی در قالب جنگ منطقهای سبب شد خسارت سنگینی به امریکا وارد شود. سخنگوی سپاه در توصیف وضعیت امریکا پس از حملات برقآسا و نقطهزن ایران گفت: «امریکاییها همچنین ناچار شدند بخشی از نیروهای خود را به نقاط دورتری منتقل کنند. برای مثال، بخشی از نیروهای خود را به پایگاه الخرج منتقل کردند که آنجا نیز زیر ضرب ایران قرار دارد. همچنین مجبور شدند نیروها و تجهیزات خود را به پایگاههای تیتان منتقل کنند که آنها نیز در برد و زیر ضرب ایران قرار دارند.» درواقع، ابتکارهای ایران معادله میدان نبرد را تغییر داد و امریکا را به سمت پراکندهسازی نیروها، پنهانکاری و حضور حداقلی سوق داد.
تداوم ضربات ایران در مرحله بعد سبب تغییرات زیربنایی در برخی پایگاههای امریکایی شد و آنها را به دلیل از کار افتادن کارکرد عملیاتی و راهبردی از معادله جنگ حذف کرد. گزارش بازرس کل وزارت دفاع امریکا نشان میداد که حملات ایران به صدها ساختمان و سازه در پایگاههای امریکایی در کشورهای کویت، بحرین، قطر، امارات، عربستان، عراق، عمان و اردن آسیب زده یا آنها را ویران کرده است. به گفته سردار محبی، اکنون تعداد پایگاههای امریکایی نسبت به گذشته تقریباً به نصف کاهش یافته است. افزون بر این، تسلیحاتی که امریکاییها برای حمله و دفاع در اختیار داشتند نیز بهشدت کاهش یافته و بستهها، لانچرها و سامانههایی که برای شلیک این تسلیحات مورد استفاده قرار میگرفتند، آسیبهای جدی دیدهاند. سردار محبی با اشاره به وضعیت مراکز فرماندهی امریکا در منطقه گفت: «به اعتقاد ما شرایط فعلی امریکاییها بهگونهای نیست که بتوانند مجدداً اقدامات گذشته را با همان کیفیت و ظرفیت انجام دهند.»
