جوان آنلاین: در خلال روزهای اسفندماه ۱۴۰۴ که امریکا و رژیم صهیونیستی به کشورمان حمله کردند، برخی از مناطق غیرنظامی که هیچ توجیهی برای بمباران آنها وجود نداشت، توسط دشمن امریکایی- صهیونی مورد حمله قرار گرفتند و تعداد قابلتوجهی از هموطنانمان در این جنایت جنگی به شهادت رسیدند. اما حمله به مجتمع رفاهی پاسارگاد در بزرگراه قزوین- زنجان در روز ۱۴ اسفندماه، یک مورد خاص و صراحتاً یک جنایت جنگی بود که طی آن تعدادی از هموطنان عازم به مناطق غربی کشور به خاک و خون کشیده شدند. این جنایت جنگی در حالی صورت گرفت که حدود چهار دهه قبل نیز رژیم بعث عراق، جنایات بسیاری را در بمباران مناطق غیرنظامی، خصوصاً در فصول سرد سال و ماه اسفند رقمزده بود. بمباران گسترده شهر کرمانشاه در اسفند ۶۵ صرفاً یک نمونه بارز این جنایات جنگی است.
سال ۱۳۶۶، اسفند سرد کرمانشاه
در اسفندماه ۱۳۶۶ و در زمانی که رزمندگان ایرانی عملیات والفجر ۱۰ را در شمالغرب کشور انجام میدادند، شهر کرمانشاه بیش از ۱۰۰ بار مورد هدف هواپیماها و موشکهای دشمن قرار گرفت و محلههای این شهر بارها و بارها بمباران شدند. از جمله مکانهای بمباران شده کرمانشاه؛ خیابانهای جعفرآباد، جوانشیر، سعدی، سرچشمه، ناصری، چالهچاله، الهیه، نقلیه، سنجابی، شریعتی، شهرکهای جلالیه، دولتآباد، بازار توپخانه، بیمارستان فارابی و روستای چشمهسفید بود.
صرفاً در حادثه بمباران پارک شیرین شهر کرمانشاه در ۲۶ اسفندماه ۶۶ بیش از ۳۰۰ نفر از جمله زنان و کودکان مجروح یا شهید شدند که عمق شدت این حادثه بعد از سالها هنوز از حافظه تاریخی مردم کرمانشاه پاک نشده است. بیشتر شهدا و زخمیها را زنان و کودکانی تشکیل میدادند که بهخاطر در امان ماندن از بمبارانهای رژیم بعث عراق به پناهگاه پناه برده بودند، غافل از اینکه موشک دقیقاً از هواکش پناهگاه وارد این محیط بسته شده و موجب ویرانی گسترده و همچنین تلفات بالا شد. کرمانشاه در زمستان ۶۵ نیز با بمب خوشهای توسط دشمن بمباران شده بود که در آن واقعه نیز تعداد زیادی از هموطنان به خاک و خون کشیده شدند.
اسفند خونین بزرگراه قزوین- زنجان
بعد از شروع جنگ تحمیلی امریکا و رژیم صهیونیستی علیه مردم ایران، بسیاری از اماکن غیرنظامی توسط دو ارتش کودککش مورد هجوم قرار گرفتند. غالباً ما در مواجهه با جنایات محور امریکایی- صهیونی به بمباران مدرسه شجره طیبه و همچنین ورزشگاه لامرد اشاره میکنیم، اما در این جنگ تجاوزکارانه، اماکن غیرنظامی بسیاری مورد هجوم قرار گرفتند که برای تعداد قابلتوجهی از آنها هیچ توجیهی وجود نداشت. حمله به یک مجتمع رفاهی بینراهی در روز ۱۴ اسفندماه، یک نمونه بارز از این جنایات جنگی است.
بهتازگی در گفتوگویی که با خواهر شهید محمد مسعودی انجام دادیم، پردهای دیگر از نمایش جنایتکارانه امریکاییها و صهیونیستها در مواجهه با مردم ایران به رویمان گشوده شد که طی آن، مردمی مسافر و خسته از راه در یک مجتمع رفاهی جمع شده بودند تا برای دقایقی خستگی راه را از تن به در کنند، اما مورد حمله وحشیانه دشمن قرار گرفتند و تعداد قابلتوجهی از آنها شهید یا مجروح شدند.
انگار تاریخ دوباره تکرار شده است
در تاریخ دفاع مقدس هشت ساله، از آنجا که عمده عملیات رزمندگان در فصل زمستان انجام میگرفت، دشمن که در به شکست کشاندن رزمندگان در خطوط مقدم جبههها ناامید میشد، سعی میکرد این شکست را در جای دیگری جبران کند. بنابراین اقدام به حملات وحشیانه به مناطق غیرنظامی میکرد. نظیر همان کاری که امریکا و رژیم کثیف صهیونیستی در دو جنگ تحمیلی دوم و سوم انجام دادند.
در اسفندماه ۶۶ در حالی که رزمندگان آخرین عملیات بزرگ سالانه خود را در مناطق شمالغربی کشور رقم میزدند، بعثیها اقدام به شروع آخرین مرحله از جنگ شهرها کردند که از اسفندماه این سال تا اواخر فروردینماه ۶۷ ادامه یافت. در جنگ تحمیلی رمضان نیز دو ماه اسفند ۱۴۰۴ و فروردین ۱۴۰۵ زمانی بود که محور امریکایی- صهیونیستی تعداد قابلتوجهی از اماکن غیرنظامی کشور را بمباران کردند. گویی تاریخ از نو تکرار شده باشد، آنها در این تهاجم وحشیانه، درست همان وقایعی را رقم زدند که بعثیها حدود ۴۰ سال قبل رقم زده بودند.
نمازی که باعث نجات شد
در گفتوگویی که با خواهر شهید محمد مسعودی از شهدای غیرنظامی کشورمان در جنگ تحمیلی رمضان داشتیم، او در خصوص نحوه شهادت برادر و خواهرزادهاش، فائزه زینالی میگوید: روز ۱۴ اسفندماه برادرم به همراه پدرمان و خواهرزادهام که قصد سفر به استان آذربایجانشرقی را داشتند، حین راه برای استراحت به مجتمع رفاهی میروند. آن روز پدرمان که حدود ۸۰سال دارد، چون در مسیر بودند، هنوز نمازش را نخوانده بود. محمد به پدرم میگوید: حاجی زودتر نمازت را بخوان که قضا نشود. پدرم راهی نمازخانه میشود و در همین لحظه بمب دشمن به سالن غذاخوری اصابت میکند و فائزه همانجا به شهادت میرسد. خواهرزاده شهیدم زخم خاصی روی تنش نبود، گویا مجروحیتش داخلی بود، ولی برادرم دستش قطع میشود و سمت چپ بدنش هم ترکشها و زخمهای متعددی برمیدارد. برادرم در لحظه حادثه زنده بود، حتی او را داخل آمبولانس میگذارند. اما حین انتقال به بیمارستان شیشه عمرش به سر میآید و به شهادت میرسد.
۵۰ روز بمباران تهران در اسفند ۶۶
هشتم اسفند ۶۶ بود که رژیم بعث عراق پس از گذشت بیش از شش سال از تحمیل جنگ بر ایران، بهدلیل اینکه به اهداف خود دستنیافته بود، برای جبران شکستهای نیروهایش در جبههها و کاهش توان اقتصادی جمهوری اسلامی ایران، دور جدیدی از جنگ شهرها را با حملات موشکی به پالایشگاه تهران آغاز کرد. طبق آمارهای رسمی، در این دوره از جنگ شهرها بیش از ۱۳۰ فروند موشک به تهران اصابت کرد که باعث زخمی و شهادت افراد بسیاری شد.
نیروی هوایی عراق که در پایان جنگ توسط قدرتهای بزرگ به شدت تقویت شده بود، از اسفند ۶۶ تا بهار ۶۷ بهصورت مستمر شهرهای مختلف ایران را بمباران کرد. البته در سالهای قبل نیز نظیر این بمبارانها در فصل زمستان انجام میگرفت، اما در اسفند ۶۶ بعثیها تمام توان خود را برای مجبور کردن ایران به آتشبس و قبول قطعنامه ۵۹۸ به کار گرفتند. در همین زمان مدارس تهران تعطیل شد و تا پایان سال تحصیلی بازگشایی نشد. بخشی از مردم شهرهای بزرگ مانند تهران مدتی را به خارج از شهر مهاجرت کردند. فشار روانی موشکباران بسیار بیشتر از بمبارانهای هواپیماها بود. درنهایت پس از گذشت ۵۰روز، موشکباران تهران متوقف و در جنگ شهرها آتشبس برقرار شد.
در خصوص جنایات صورتگرفته توسط دشمن صهیونیستی و امریکایی نیز میبینیم که آنها بهعمد برخی از مناطق غیرنظامی را بمباران میکنند تا ایران را مجبور به پذیرش خواستههایشان کنند. در درگیریهای اخیر (حمله به لارک و سیریک) نیز این استراتژی کثیف دشمن به خوبی نمایان است.
جنایت ۲۷ اسفندماه امریکا و اسرائیل
به دلیل فشردگی و البته گستردگی حملات محور امریکایی- صهیونیستی به کشورمان، بسیاری از جنایات جنگی دشمن در خلال جنگ تحمیلی رمضان کمتر دیده یا شنیده شده است. حمله هوایی روز چهارشنبه ۲۷ اسفندماه ۱۴۰۴ دشمن به ساختمان دادگستری لارستان در خلال جنگ تحمیلی ۴۰ روزه، یکی از این حملات ناجوانمردانه دشمن امریکایی است که منجر به شهادت ۱۸ تن و مجروحیت حدود ۶۰ نفر شد.
همچنین در حملهای که ۹ اسفندماه به ورزشگاه لامرد شد، ۲۱ نفر، خصوصاً چهار کودک و تعداد قابلتوجهی از نوجوانان و جوانان به شهادت رسیدند. این حمله در حالی صورت گرفت که اندکی بعد نماینده لامرد و مهر در مجلس شورای اسلامی فاش کرد در این حمله، امریکاییها یکی از جدیدترین تسلیحات خود را به آزمایش گذاشته بودند تا دقت و تخریب آن را تست کنند!
نماینده لامرد در آن مقطع زمانی گفته بود: در این جنایت در کمتر از ۳۵ ثانیه، چهار موشک پریزم که جدیدترین سلاح ارتش امریکاست برای اولینبار در جهان تست شد. در این جنایت بیش از دو تن مهمات بر سر دو محله مسکونی یک شهر کوچک فرو ریخت؛ حملهای که تمام قربانیان و مجروحانش، کودکان، نوجوانان ورزشکار، زنان و مردم عادی بودند و در میان ۱۷۰ شهید و زخمی این حمله، حتی یک فرد نظامی هم دیده نمیشود.
بمباران کور به تقاص شکست میدانی
همانطور که اشاره شد، در بررسی وقایع دو جنگ تحمیلی رمضان و هشت ساله، به خوبی در مییابیم که دشمنان متجاوز به حریم کشورمان هر زمان که در میدان جنگ توانایی رویارویی با رزمندگان را ندارند، دست به حملات کور و کشتار غیرنظامیان میزنند. حمله چند شب پیش ارتش تروریستی امریکا به یک مراسم عروسی در منطقه کوهستک بندر سیریک، نمونه بارزی از چنین جنایاتی است که طبق همین استراتژی وحشیانه شکل میگیرد؛ آنجا که دشمن توان مقابله با رزمندگان را ندارد، مناطق غیرنظامی را هدف میگیرد تا تمرکز مردم و جامعه ایران را سلب کند.
حمله مستقیم به یک مراسم عروسی در سیریک به قدری فجیع بود که حتی برخی از رسانههای امریکایی نیز به آن اعتراف و اذعان کردند. چنانکه نیویورکتایمز در همین خصوص نوشته بود که بررسی بصری این روزنامه و ارزیابی یک کارشناس تسلیحاتی نشان میدهد بمبی که این مراسم را هدف قرار داد از سوی نیروهای امریکایی و همزمان با حملات گسترده امریکا در جنوب ایران پرتاب شده بود.
براساس اعلام جمعیت هلالاحمر ایران نیز دستکم پنج نفر از میهمانان عروسی، از جمله یک پسر شش ساله در این جنایت جنگی به شهادت رسیدند و ۶۷ نفر دیگر نیز زخمی شدند. طبق گفته روزنامه امریکایی نیویورکتایمز، یکی از میهمانان مراسم به نام «مطهره» شب پیش از عروسی تصویری از خود در مراسم حنابندان زنان منتشر کرده بود. او پس از حمله، تصویر دیگری منتشر کرد که آثار آشفتگی و گریه در چهرهاش دیده میشد و نوشت: «قرار بود امشب شب عشق و خنده باشد، اما عروسی به عزا تبدیل شد و یک شب شیرین برای همیشه تلخ خواهد ماند.»
امریکا شریک جرم صدام
در جنگ تحمیلی هشت ساله صدام علیه ملت ایران، منابع مختلف بارها تأکید کردند که عراق بعثی در این تجاوز تنها نبود و همواره از سوی قدرتهای بزرگ و خصوصاً امریکا حمایت میشد. سالها پس از اتمام دفاع مقدس، برخی از نویسندگان امریکایی و بعثیهای جدا شده از حکومت صدام، خاطرات خود را از نحوه کمکرسانی به صدام از سوی امریکاییها فاش ساختند.
ژنرال وفیق سامرایی یکی از این افسران عراقی است که در کتاب «ویرانی دروازههای شرقی» به کمکهای اطلاعاتی امریکا در خلال جنگ عراق بعثی با ایران اعتراف کرده و با جزئیات آنها را شرح میدهد. همچنین جان نیکسون، افسر سابق ارتش و نهادهای امنیتی امریکا نیز در کتاب «بازجویی از صدام» به بخشهایی از کمکهای ایالات متحده به صدام در جنگ با مردم ایران میپردازد.
بهرغم آنکه بسیاری از حقایق موجود در همکاری دولت وقت امریکا با صدام در جنگ با ایران با سند و مدرک منتشر شده است، ۱۱ آوریل ۱۹۹۲ «جورج هربرت واکر بوش»، رئیسجمهور وقت امریکا اعتراف کرد که «کمک واشینگتن به بغداد در جنگ هشت ساله برای رویارویی با ایران بود نه حمایت از صدام»؛ اعترافی دیرهنگام از یک مقام دولتی ردهبالای امریکا که نشان میداد این کشور در ابعاد وسیع و از عالیترین سطوح در جریان حمایتهای نظامی ایالات متحده به رژیم بعث عراق قرار داشته است.
بوش پدر که معاون رونالد ریگان، رئیسجمهور وقت امریکا در خلال دهه ۶۰ شمسی بود، بعدها خودش رئیسجمهور امریکا شد و جنگ اول خلیج فارس را با صدام بر سر اشغال کویت آغاز کرد. در این جنگ صدام از یک متحد سابق به دشمن درجه یک امریکا تبدیل شد و فرصتی پیش آمد تا امریکاییها به همدستی خود با رژیم بعث عراق در جنگ با ایران اعتراف کنند. یکی از بدترین جنایات جنگی صدام علیه مردم ایران، استفاده از تسلیحات شیمیایی بود که امریکاییها بهرغم اطلاع از آن، سکوت کردند و اجازه ندادند بعثیها در مجامع بینالمللی محاکمه و مواخذه شوند. تا آنکه جدیترین قطعنامه شورای امنیت علیه کاربرد تسلیحات شیمیایی در جنگ علیه ایران، یک ماه پس از اتمام دفاع مقدس تصویب شد!
اکنون امریکاییها بهصورت مستقیم با ایران وارد جنگ شده و تمام آن جنایاتی را که صدام افلقی به نیابت از آنها علیه ایران انجام میداد، مستقیماً خودشان انجام میدهند. بمباران مناطق غیرنظامی نظیر مدرسه شجره طیبه میناب، ورزشگاه لامرد، مجتمع رفاهی پاسارگاد و مراسم عروسی سیریک همگی موارد مشابهی در جنگ تحمیلی هشتساله دارند و همگی از یک آبشخور تغذیه میشوند.
