جوان آنلاین:اثری که هم اینک در معرفی آن سخن میرود، همانگونه که بر عنوان خویش آورده است، «آینده پژوهی انقلاب اسلامی در بیان حضرت آیتالله العظمی خامنهای (مدظله العالی)» را مورد بررسی قرار داده است. این تحقیق ازسوی موسی هلودی انجام شده و انتشارات انقلاب اسلامی، آن را به زیور طبع آراسته است. تارنمای ناشر در اشارت به مضمون و محتوای کتاب، نکات ذیل را از نظر دور نداشته است:
«کتاب حاضر به طور جامع، وعدههای صادق رهبر معظم انقلاب در مورد آیندهپیش روی ملت و نظام اسلامی را در خود جمع کرده است. شایان ذکر است که موفقیت یک انقلاب، زمانی قابل ارزیابی است که دانسته شود آیا به اهداف خود رسیده است یا نه؟ بر این اساس است که بخش اول کتاب به بررسی آرمانها و اهداف انقلاب اسلامی اختصاص یافته است. باید دانست، پیشبینیهای معظمله نسبت به آینده درخشان کشور، بر اساس بررسیهای جامعی است که ایشان انجام دادهاند و مبتنی بر ظرفیتهایی است که در اختیار نظام اسلامی قرار دارد. بخش دوم این اثر، ظرفیتها و امکاناتی را معرفی میکند که بر پایهآن، دستیابی به آیندهای نورانی و متعالی ممکن خواهد بود. اگرچه یکی از ظرفیتهای نظام اسلامی، نیروهای مؤمن هستند که به برکت ایمان و استقامت ایشان، سنتهای الهی نیز به کمک میآیند و نوید آیندهای درخشان را میدهند، اما به خاطر وجود موانعی بیرونی و درونی، اینگونه نیست که آیندهروشن انقلاب خودبهخود به وجود آید، بلکه در این زمینه مسئولیتهایی متوجه کارگزاران نظام و اقشار و خواص و آحاد مردم است. در بخش سوم و چهارم این اثر، به بررسی موانع درونی و بیرونی و همچنین مسئولیتها و وظایف هر جریان و فرد در این فرایند پرداخته شده است. بخش پنجم کتاب نیز حاوی وعدهها و پیشبینیهایی است که در سالیان مختلف ازسوی رهبر معظم انقلاب بیان شده است. یکی از اهداف دشمنان در جنگ نرم علیه این نظام، تبدیل کردن امید و روشن بودن آینده که باعث شوق مردم برای تلاش و مجاهدت میشود، به تیرهوتار کردن فضا و کاهش انگیزه است. دشمن بهدنبال آن است که ملت ایران اعتمادبهنفس خویش را از دست بدهد تا دچار یأس و ناامیدی شده و نتوانند قدرتمند شود. در بخشی از بیانات رهبر انقلاب اسلامی که در این اثر مورد استناد قرار گرفته، چنین میخوانیم (میخواهند) باورهای این مردم را عوض کنند؛ هدف جنگ نرم، تغییر باورهاست. باورها مثل چه چیزهایی؟ باور به آینده امید به آینده، اینکه ما بالأخره اینجور خواهیم شد، این خواهیم شد، اینها خیلی مهم است. بنده بنشینم به مخاطب- که قبول هم میکنند- بگویم شما باید کاری کنید که ۵۰ سال دیگر، ۴۰ سال دیگر، هرکس بخواهد به پیشرفتهای علمی دست اول دست پیدا کند، ناچار باشد زبان فارسی یاد بگیرد؛ این یک آینده است، یک آینده مشعشع است؛ این را جوان قبول میکند، میپذیرد، فکر میکند این کار شدنی است که واقعاً شدنی است، قطعاً شدنی است، (میخواهند) این باور به آینده را تغییر بدهند؛ (که) آقا فایده ندارد، آقا بیخودی حرکت میکنید. پس تغییر باورها، از جمله باور به آینده است و به تبع آن از دست رفتن امید است....»
