امسال کاروانهای اربعین با پای پیاده به سمتی میروند که از دیرباز قبله دلهای عاشق بودهاست، اما این بار هر قدم، معنایی مضاعف دارد، قدردانی از ملتی که در روزهای جانسوز فقدان، کاری کردند که تاریخ آن را تا ابد در سینه خود ثبت خواهد کرد امسال کاروانهای اربعین با پای پیاده به سمتی میروند که از دیرباز قبله دلهای عاشق بودهاست، اما این بار هر قدم، معنایی مضاعف دارد، قدردانی از ملتی که در روزهای جانسوز فقدان، کاری کردند که تاریخ آن را تا ابد در سینه خود ثبت خواهد کرد. اربعین امسال، فقط زیارت نیست؛ یک «پیمان خون» است میان دو ملتی که اینک در سوگ و در خواست انتقام، یکی شدهاند.
بگذارید گذشته را ورق بزنیم. سالهایی نهچندان دور، مسیر نجف تا کربلا در آتش و خون میسوخت. عراق در میانه نبردی بیامان با تروریسم تکفیری، میدان جنگی تمامعیار بود. در آن روزها زائران ایرانی نه فقط به شوق زیارت، که با نیت برادری و رزم راهی میشدند. ایرانیها با بهترین فرزندانشان دوشادوش برادران عراقی و سوری در برابر تاریکیترین هیولاهای زمانه ایستادند و حماسهها آفریدند. موکبها در کنار سنگرها برپا بود و بوی اسپند و باروت در هم میآمیخت. آن اربعینها، اربعین مقاومت بود.
سپس داغ هولناک دیگری از راه رسید؛ شهادت حاج قاسم سلیمانی و ابومهدی المهندس، دو یار جدا نشدنی امت، که در خاک عراق و به دست متجاوزان امریکایی پرپر شدند، اما در تشییع بی بدیل فرماندهان پیروزی در عراق و همراهی در انتقام، نشان داد برای مردم عراق مرزهای جغرافیا در قاموس برادری معنایی ندارد. آنها نه فقط پیکر ابومهدی، که پیکر حاج قاسم را نیز، چون قهرمان ملی خود بر دوش کشیدند و فریاد انتقام از قاتلانشان سردادند. همانجا بود که جهان فهمید پیوند ما از جنس سیاست نیست، از جنس جان و خون است.
اما اربعین امسال، همهی آن برگهای زرین را هم پشت سر گذاشته است. چند ماهی است که خبر شهادت مظلومانه آیتالله العظمی سید علی خامنهای، رهبر انقلاب اسلامی، جهان را در بهتی عمیق فرو برد. در میان اشکها و ناباوری ایرانیان، اینبار ملت عراق کاری کردند که باید در کتابها نوشت و برای نسلها روایت کرد. آنها خودجوش و بیهیچ فرمانی از سوی قدرتی، پیکر رهبر شهید انقلاب را تشییع کردند، نه به عنوان رهبر یک کشور همسایه، بلکه دقیقاً و عمیقاً به مثابه مرجع و رهبر خودشان. نجف و کربلا و خیابانهای بغداد غرق در پرچمهای سیاه و سردادن شعارهای خونخواهی شدند. میلیونها عراقی در حالی که شانههایشان از گریه مداوم میلرزید، فریاد یالثارات خامنهای سر دادند و اعلام کردند تا آخرین قطره خون خود خونخواه رهبر شهید انقلاب هستند. آنان در تشییع شهید امت، هیچ مرزی میان ایران و عراق باقی نگذاشتند. این روزها، اولینبار در تاریخ معاصر است که اندوه دو ملت به یک موجود زندهواحد تبدیل شدهاست؛ و اینک اربعین از راه رسیدهاست؛ اربعینی که وارث این داغ مشترک است؛ زائرانی که امسال از ایران راهی میشوند، در دل و بر زبان یک جمله دارند؛ آمدیم تا تشکر کنیم، تشکر از شما که رهبر شهید امت را در آغوش کشیدید و اینگونه با شکوه بدرقه کردید، اما این تشکر، فراتر از کلمات است. این تشکر، قدمهایی است که حالا حامل بزرگترین پیام مشترک دو ملت میشود، پیام خونخواهی.
اربعین امسال یک راهپیمایی خونخواهی یکپارچه و عظیم است. اکنون میلیونها زائر ایرانی در کنار میلیونها میزبان عراقی، نه فقط در سوگ سیدالشهدا (ع)، که در سوگ رهبر شهیدشان، سیدالشهدای مقاومت، شانهبهشانه و همصدا حرکت میکنند. دستها گره میشود، نگاهها به هم گره میخورد و یک شعار در تمام مسیر طنینانداز است، ما خونخواهان رهبر هستیم. اینجا دیگر میهمان و میزبان معنای سابق را ندارد؛ اینجا دو ملت، دو بازوی یک پیکرند که با مشتهای گره کرده، هم عزادارند و هم طالب عدالت. موکبهایی که روزگاری غذا، آب سرد و استراحت تقدیم میکردند، امسال پر از تصاویر رهبر شهید، پرچمهای انتقام و روضههایی است که از ثارالله تا ثار القائد امتداد یافتهاست.
این اجتماع میلیونی، بزرگترین همهپرسی خیابانی تاریخ است که فریاد میزند ما امت واحدیم، داغ ما یکی است، خونخواهی ما یکی است، و تا گرفتن انتقام از پای نخواهیم نشست. عراقیها با آن تشییع بینظیر به جهانیان نشان دادند که رهبر ایران برای آنها یک سیاستمدار خارجی نبود، بلکه جانمایه مقاومت و پدر معنوی امت بود؛ و اکنون در اربعین، زائران ایرانی پاسخ این وفاداری را میدهند و با بردران و خواهران عراقی خود پیمان میبندند که در راه این رهبر بیبدیل، با قدرت از مسیر مقدس مقاومت پاسداری خواهند کرد.
پس اربعین امسال دیگر یک زیارت ساده نیست، هر چند که هیچگاه اینگونه نبودهاست. بلکه اینجا کاروانهای حسینی (ع) تبدیل به صفوف بههمپیوسته خونخواهان یک آرمان شدهاند. در بیابانهای سوزان میان نجف و کربلا نه فقط دو ملت ایران و عراق، بلکه تمامی آزادیخواهانی که پای در این مسیر گذاشتهاند، دوشادوش و اشکریزان، اما مصمم، هم به خون خواهان ابدی سیدالشهدا (ع) بدل شدهاند، هم به مدعیالعمومهای خون پاک رهبر شهیدشان. این راه تا برپایی عدالت، هر سال پرشورتر از پیش ادامه خواهد یافت، چراکه این داغ، داغ مشترک ماست و این انتقام، وعده مشترک همه آزادی خواهان جهان است.