جوان آنلاین: هفته دوم لیگ ملتهای ۲۰۲۶ برای تیم ملی والیبال ایران از نظر نتیجه، دستاورد چشمگیری نداشت، بهطوریکه بسیاری به واسطه سه باخت متوالی برابر فرانسه، امریکا و ژاپن با تیترهایی نظیر بیگانه با برد به تحلیل بازیهای این هفته ایران پرداختند. اما فارغ از بحث نتیجه، عملکرد شاگردان پیاتزا به لحاظ فنی متفاوت از هفته نخست بود.
بیتردید به بازی زیبا امتیاز داده نمیشود و در کنار زیبا بازی کردن باید به فکر کسب نتیجه نیز بود. باوجود این، اگر نتایج این هفته را نادیده گرفته و با نگاه فنی به عملکرد شاگردان روبرتو پیاتزا بنگریم، شاهد نکات مثبتی میشویم؛ مثلاً اینکه تیم ایران برابر سه قدرت بزرگ والیبال جهان نهتنها تسلیم نشد که در بخشهایی از مسابقات حتی حریفانش را وادار به عقبنشینی هم کرد. صدالبته که ایران هنوز در تبدیل نمایش خوب به پیروزی مشکل دارد، اما نشانههای پیشرفت فنی بیش از هر زمان دیگری در این تیم به چشم میآید.
آزمون بزرگ برابر قهرمان المپیک
پیاتزا و شاگردانش هفته دوم را با سختترین آزمون آغاز کردند؛ مصاف با فرانسه، قهرمان دو دوره اخیر المپیک، آنهم در خانه. دیداری که اگر چه با حساب ۳ بر ۲ و به سود فرانسه به پایان رسید، اما یکی از کاملترین نمایشهای ایران در ماههای اخیر بود. شاید، چون شاگردان پیاتزا برخلاف نبردهای قبلی از همان ابتدای بازی بدون ترس حمله کرده و اجازه ندادند فرانسه با سرویسهای سنگین، ریتم مسابقه را کاملاً در اختیار گیرد. برتری ایران در ستهای دوم و چهارم اتفاقی نبود؛ دریافت اول کیفیت قابل قبولی داشت، پاسهای عرشیا بهنژاد تنوع بیشتری پیدا کرده بود و مهاجمان کناری بارها از دست دفاع فرانسه عبور کردند. مهمتر از همه اینکه ایران در لحظات حساس تمرکز خود را از دست نداد و به همین دلیل هم بود که توانست چند بار اختلاف امتیاز را جبران کند؛ موفقیتی که در سالهای اخیر کمتر دیده شده است. هرچند که بزرگترین ضعف ایران نیز در همین مسابقه آشکار شد: دفاع روی تور.
تیم ملی والیبال ایران در عین ناباوری تنها سه امتیاز مستقیم از دفاع کسب کرد، حال آنکه فرانسه روی همین یک مورد ۱۴امتیاز به جیب زد و در واقع همین اختلاف، نتیجه مسابقه را به سود میزبان رقم زد. مدافعان میانی ایران در بستن مسیر حملات سرعتی فرانسه موفق نبودند و هماهنگی دفاع تیمی هنوز با استاندارد تیمهای بزرگ فاصله دارد.
البته که حاشیه عجیب قطع برق و تغییر نتیجه از ۱۸- ۱۸ به ۱۹- ۱۶ (به سود فرانسه) نیز تا حدی بازیکنان را بههمریخت، هرچند پیاتزا اجازه نداد تمرکز تیم به طور کامل از دست برود. با تمام این تفاسیر، شکست مقابل فرانسه بیش از آنکه ناامیدی را القا کند، حامل این پیام بود که شاگردان پیاتزا خودشان را پیدا کرده و توان رقابت با مدعیان را دارند، البته به شرط آنکه ضعف دفاعی برطرف شود.
شکست در جزئیات، نه در کیفیت بازی
نتیجه نقش بسته بر تابلو در پایان مصاف ایران با امریکا هیچ شباهتی با اتفاقات رخ داده در زمین مسابقه نداشت و آمار مسابقه نیز این موضوع را تأیید میکرد. بیتردید نتیجه ۳ بر صفر میتوانست نشان از رقابتی یکطرفه داشته باشد، اما واقعیت این دیدار کاملاً متفاوت بود و ایران در هر سه ست تا امتیازهای پایانی سایه به سایه امریکا حرکت کرد و حتی در ست سوم تا آستانه گرفتن بازی نیز پیش رفت، اما بیدقتی در جزئیات و عدم مدیریت امتیازهای پایانی باعث تمام شدن نتیجه به سود حریف شد، حال آنکه اختلاف حمله، دفاع و حتی اشتباهات دو تیم بسیار ناچیز بود. ایران ۴۹ امتیاز در حمله گرفت و امریکا ۵۱ امتیاز. در دفاع اختلاف تنها یک امتیاز بود و حتی امریکا امتیاز بیشتری از اشتباهات خود به ایران هدیه داد. آماری که ثابت میکرد دو تیم به لحاظ فنی فاصله محسوسی با یکدیگر نداشتند.
با این وجود، امریکا در لحظات سرنوشتساز تجربه بیشتری نشان داد. در واقع سرویسهای هدفمند، تصمیمگیری بهتر پاسور و حفظ آرامش بازیکنان در امتیازهای حساس باعث شد هر سه ست به سود امریکا خاتمه یابد؛ چراکه ایران هنوز در لحظاتی که باید ضربه نهایی را وارد کند، یا عجله میکند یا اشتباه میکند. مشکلی که بارها در این فصل تکرار شده است. در این بین عملکرد محمدرضا حضرتپور در صدمین مسابقه لیگ ملتها بار دیگر اهمیت حضور بازیکنان باتجربه را به رخ کشید، خصوصاً که او بارها دریافتهای دشوار را کنترل کرد و اجازه نداد اختلاف امتیاز افزایش پیدا کند. باوجود این، امروزه در والیبال نمیتوان صرفاً با دفاع عقب زمین برنده شد و ایران همچنان برای تمام کردن توپهای حساس نیازمند ثبات بیشتری در خط حمله است.
تاکتیکی که دیر جواب داد
امیدوارکنندهترین نمایش ایران، اما مقابل ژاپن به نمایش گذاشته شد؛ صدرنشین بدون شکست لیگ ملتها که ناچار شد برای برتری مقابل ایران تمام توان خود را بهکار بگیرد. البته دو ست نخست با برتری کامل ژاپن همراه بود، چراکه هم حملات قابل پیشبینی بود و هم دریافتهای ایران تحت فشار سرویسهای حریف قرار داشت. اما پیاتزا در ادامه با چند تغییر تاکتیکی، روند مسابقه را تغییر داد؛ انتقال پوریا حسینخانزاده و سپس علی حقپرست به پست قطرپاسور، استفاده از چهار دریافتکننده در برخی چرخشها و ورود بازیکنان جوان، ساختار دفاعی ژاپن را بر هم زد و نتیجه این تغییرات، پیروزی در ستهای سوم و چهارم بود. ستهایی که ایران با جسارت بیشتری سرویس زد، در توپهای برگشتی موفقتر عمل کرد و بهطور کلی ریتم همیشگی ژاپن را از بین برد. در ست پنجم نیز ایران تا امتیازهای پایانی شانس پیروزی داشت، اما ساموراییها توانستند با تکیه بر تجربه بیشتر، ورق را به سود خود برگردانده و برنده بازی شوند. هرچند که نتیجه نهایی این بازی هم شکست ایران بود، اما ایران نشان داد در برابر تیمی که بهترین والیبال آسیا را بازی میکند، دیگر از پیش بازنده نیست. مهمتر اینکه پیاتزا نشان داد در جریان مسابقه توانایی تغییر تاکتیک و اصلاح شرایط را دارد؛ ویژگیای که سالهاست جای آن در تیم ملی خالی است.
هفته دوم اگرچه با سه شکست ابتدایی و پیروزی ۳ بر ۲ مقابل کوبا به پایان رسید، اما کیفیت بازیها نشان داد تیم ملی آرامآرام در حال ساختن شخصیت جدیدی است. حالا مسئله اصلی ایران دیگر فاصله فنی با قدرتهای جهان نیست، بلکه تبدیل نمایشهای امیدوارکننده به پیروزیهای بزرگ است. اگر پیاتزا بتواند مشکل دفاع روی تور و ضعف در مدیریت امتیازهای حساس را برطرف کند، این تیم در ادامه لیگ ملتها و مهمتر از آن در رقابتهای آینده، حرفهای زیادی برای گفتن خواهد داشت.
