جوان آنلاین: بر اساس یک سند داخلی اینئ نهاد، از زمان آغاز حملات علیه ایران ۲۷ کشور برای فعال کردن ابزارهای اضطراری اقدام کرده اند تا از طریق برنامه های موجود بانک جهانی دسترسی سریع به بودجه پیدا کنند.
مطابق این سند، از زمان آغاز حملات آمریکا و اسرائیل علیه ایران، سه کشور ابزارهای جدید را تایید کردهاند و سایر کشورها هنوز در حال تکمیل فرآیند هستند.
جنگ و اختلال حاصل از آن در بازارهای جهانی انرژی به زنجیرههای تامین آسیب زده و مانع رسیدن محمولههای حیاتی کود به کشورهای در حال توسعه شده است.
مقامات کنیا و عراق تایید کردهاند که به دنبال حمایت مالی سریع بانک جهانی برای مقابله با پیامدهای جنگ مانند افزایش قیمت سوخت هستند که از یک سو کنیا را به شدت تحت تاثیر قرار داده و از سوی دیگر منجر به کاهش شدید درآمد نفتی عراق شده است.
آجای بانگا رئیس بانک جهانی، ماه گذشته گفت که جعبه ابزار بحران این بانک به کشورها امکان میدهد تا از تامین مالی احتمالی از پیش تعیینشده، مانده پروژههای موجود و ابزارهای پرداخت سریع برای دسترسی به حدود ۲۰ تا ۲۵ میلیارد دلار استفاده کنند.
وی گفت که این بانک همچنین میتواند بخشهایی از سبد سرمایهگذاری خود را بازتنظیم کند تا مجموع آن را در طول ۶ ماه به ۶۰ میلیارد دلار برساند و حتی با تغییرات بلندمدتتر ممکن است مجموع آن را به حدود ۱۰۰ میلیارد دلار برساند.
کریستالینا جورجیوا رئیس صندوق بینالمللی پول نیز ماه گذشته میلادی گفت که انتظار دارد نزدیک به ۱۲ کشور به دنبال ۲۰ تا ۵۰ میلیارد دلار کمک کوتاهمدت از این نهاد وامدهنده جهانی باشند. اما به گفته سه منبع آگاه، درخواستهای کمی ثبت شده است.
یکی از این منابع که خواست نامش فاش نشود، گفت: «کشورها قطعاً در حالت انتظار و مشاهده هستند.»
کوین گالاگر مدیر مرکز سیاست توسعه جهانی در دانشگاه بوستون، گفت که کشورها بیشتر مایل به دریافت بودجه از بانک جهانی هستند تا مذاکره با صندوق بینالمللی پول، زیرا برنامههای صندوق بینالمللی پول به طور معمول شامل سیاستهای ریاضتی است که میتواند ناآرامیهای اجتماعی در کشورهایی مانند کنیا را تشدید کند.
به گزارش ایرنا، آمریکا که پس از ورود مستقیم به جنگ علیه جمهوری اسلامی ایران، در یکی از حساسترین آبراههای جهان با بحران راهبردی روبهرو شده است، اکنون تلاش میکند با استفاده از شورای امنیت سازمان ملل متحد، محاصره دریایی و اقدامات نظامی خود در خلیج فارس را تحت عنوان «حفظ آزادی ناوبری» مشروعیتبخشی کند؛ تلاشی که به گفته دیپلماتها و ناظران، میتواند به ایجاد یک بدعت خطرناک حقوقی در نظام بینالملل منجر شود.
آنچه امروز در تنگه هرمز جریان دارد، صرفاً یک بحران دریایی یا اختلاف امنیتی محدود نیست، بلکه نتیجه مستقیم جنگی است که از ۹ اسفند ۱۴۰۴ از سوی آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی ایران آغاز شد؛ جنگی که دولت دونالد ترامپ تصور میکرد میتواند آن را با ترکیبی از حملات و اقدامات نظامی، محاصره دریایی، جنگ روانی و عملیات سیاسی کنترل کند، اما اکنون همان راهبرد به بحرانی پیچیده برای خود واشنگتن تبدیل شده است.
ایران تاکید کرده است، آمریکا با اعمال بهاصطلاح محاصره دریایی، توقیف غیرقانونی شناورهای تجاری ایران همانند دزدان دریایی، و گروگان گرفتن خدمه آن ها، به اعمال متخلفانه بینالمللی خود ادامه داده است. این اقدامات خطرناک و تنشآفرین نه تنها حقوق بینالملل ومنشور ملل متحد را نقض میکند، بلکه جرم دزدی دریایی محسوب می شود که مطابق بند «ج» ماده ۳ قطعنامه ۳۳۱۴ مجمع عمومی مورخ ۱۴ دسامبر ۱۹۷۴، در حکم اعمال تجاوزکارانه است.
