جوان آنلاین: دیپلماسی ورزشی، یعنی اجازه ندهیم دشمن علاوه بر میدان نبرد، تصور کند مدیریت افکار عمومی در دنیا را نیز به دست گرفته و باید روایتها را آنطور که هست به تصویر بکشیم تا مبادا عدهای در دام حیله و فریب دشمن بیفتند.
به همین دلیل هم دنیامالی اقدام به نامهنویسی برای رئیس کمیته بینالمللی المپیک (IOC) کرده است. بیتردید در منازعههای مسلحانه، مسیرهای کلاسیک دیپلماسی، اعم از سیاسی و امنیتی عمدتاً با محدودیتها، تنشها یا حتی انسداد مواجه میشود. در چنین شرایطی وظیفه نهادهای فراملی غیرسیاسی، چون کمیته بینالمللی المپیک، به دلیل جایگاه مستقلی که دارند دو برابر و سنگینتر میشود. همین مسئله اهمیت نامهنگاری وزیر ورزش ایران با رئیس IOC را دو چندان میکند.
ورزش از منظر نظام بینالملل صرفاً یک فعالیت رقابتی نیست، بلکه بخش قابل توجهی از سازوکار قدرت نرم کشورها محسوب میشود. به همین دلیل هم هست که عمدتا آن را نماد صلح میخوانند، چراکه صرفاً از طریق ورزش است که میتوان دوست و دشمن را در کنار هم قرار داد و حتی آنها را به ایجاد رابطهای سالم واداشت، اما کار زمانی دشوار میشود که این جنگ و دشمنی به حوزههای احتماعی، فرهنگی و حتی ورزشی کشیده شود. در چنین شرایطی سکوت میتواند خیانت به روح ورزش باشد، از اینرو باید واقعیت را آنطور که هست، روایت کرد تا نه هیچ ابهامی باقی بماند و نه جای شک و شبهه. بیشک به همین دلیل هم است که وزیر ورزش بار دیگر دست به قلم شده برای نامهنگاری با کمیته بینالمللی المپیک تا واقعیتها را آنطور که هست بیان کند، قبل از آنکه تحریف شده آن به گوش آنها برسد و ارسال این نامه را میتوان اقدامی در جهت ثبت رسمی یک موضع در حافظه نهادی جنبش المپیک دانست. تلاشی برای آنکه جنگ صرفاً در چارچوب سیاسی یا نظامی تعریف نشود و جنبهها و تأثیر آن بر جامعه و بهخصوص ورزش نیز کاملاً دیده شود، چراکه ورزشکاران نباید قربانی منازعات سیاسی شوند و اگر شدند، باید وضعیت آنها در شرایط جنگی به تصویر کشیده شود تا حقشان ضایع نشود. کمترین تأثیر جنگ بر ورزش، اختلال در برگزاری تمرینات، لغو مسابقات، آسیب به زیرساختها و کاهش توان کشورها برای اعزام ورزشکاران خود به رقابتهای بینالمللی است. در واقع جنگ میتواند به نابودی یک نسل در ورزش بینجامد و این مهم نباید از چشمان کمیته بینالمللی المپیک دور بماند. پس طرح این موضوع (نامهنگاری دنیامالی با IOC) در واقع تلاش برای پیشگیری از نقض حقوق ورزشکاران، انزوای ناخواسته ورزش و حفظ پیوند آن با نظام رقابتهای جهانی است، چراکه کمیته بینالمللی المپیک صرفاً یک نهاد برای برگزاری رویدادهای ورزشی نیست و در اصل شبکه گستردهای از کمیتههای ملی، فدراسیونهای جهانی و بازیگران اثرگذار در عرصه عمومی جهان را دربر میگیرد. دنیامالی در تازهترین مکاتبات خود با کریستی کانتری، رئیس کمیته بینالمللی المپیک سه درخواست مطرح کرده است:
۱- جنایات رژیم صهیونیستی را محکوم کند تا به جهانیان نشان دهد که این نهاد بینالمللی بر اساس منشور المپیک، مخالف هرگونه تجاوز به حقوق انسانها و نقض حقوق بشر است.
۲- براساس سوابق و رویههای موجود در برخورد با ناقضان منشور المپیک، نسبت به تعلیق فعالیتهای ورزشی رژیم صهیونیستی در تمامی عرصههای بینالمللی اقدام مقتضی صورت پذیرد.
۳- هیئتی جهت بررسی مستند و ارزیابی خسارات وارده به اماکن ورزشی و حقوق پایمال شده ورزشکاران ایران تشکیل شود.
وزیر ورزش در واقع از کمیته بینالمللی المپیک خواسته در قبال جنگ تحمیلی از سوی امریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران، موضع شفاف و مسئولانه اتخاذ کند. در واقع او از رئیس IOC خواسته تا مطابق با اصل منشور المپیک با ناقضان منشور المپیک که موجب به شهادت رسیدن بسیاری از ورزشکاران و تخریب جدی اماکن ورزشی ایران در این حملات ددمنشانه شدهاند، تصمیمات لازم را اتخاذ کند. صدالبته که محکوم کردن جنایات رژیم کودککش اسرائیل و تعلیق تیمهای ورزشی این رژیم از رویدادهای بینالمللی، از دیگر درخواستهای وزیر ورزش ایران از کریستی کانتری بود.
