این کهنالگوی فریب، امروز دکترین عملیاتی یگان ۸۲۰۰ ارتش رژیم صهیونیستی است. ژنرال آندره بوفره، استراتژیست فرانسوی میگوید: «هنر جنگ مدرن، فروپاشی روانی دشمن پیش از شلیک اولین گلوله است.» استراتژیستهای تلآویو که در میدان نظامی حریف قدرت مقاومت نمیشوند، زمین بازی را عوض کرده و اسبهای تروای خود را روانه افکار عمومی و کف خیابانهای ما کردهاند.
در روزهایی که تلآویو زیر ضربات جبهه مقاومت درگیر یک بحران موجودیتی بیسابقه است، آنها خیابانهای ما را به عنوان خط مقدم دوم خود انتخاب کردهاند.
▪️با کمی دقت در تجمعات ضدصهیونیستی، ردپای این نفوذ خاموش دیده میشود. عوامل میدانی موساد در قالب گروههای کوچک و مثلثیشکل در دل جمعیت نفوذ میکنند. درست در اوج شکوه تجمع و خشم عمومی، این افراد با چهرههایی برافروخته و دلسوزتر از بقیه، ناگهان فریادِ شعارهای ضداسرائیلی را میشکنند و لبه تیز حمله را به سمت ساختارهای داخلی منحرف میکنند تا دشمن اصلی در حاشیه امن قرار گیرد. همین آدمهای پرحرارت هنگام سردادن شعارهای اصیل ملی در سکوت مطلق فرو میروند و موبایلهایشان صرفاً برای ثبت التهابات و تامین خوراک رسانههای معاند بالا میرود.
▪️تکمیلکننده این پازل، شبکههای اجتماعی داخلی است. کارشناسان امنیتی معتقدند یگان ۸۲۰۰ همیشه به جاسوس آموزشدیده نیاز ندارد؛ گاهی «نیروهای دغدغهمند اما فاقد تحلیل» برندهترین پیادهنظام این نبردند. این افراد خائن نیستند و دغدغه کشور دارند، اما به دلیل فقدان تحلیل کلان راهبردی، ناخواسته در زمین دشمن بازی میکنند. آنها با ژست روشنگری، دقیقاً در بزنگاه درگیری سرنوشتساز با صهیونیسم، یک حاشیه داخلی را چنان ضریب میدهند که مسئله اصلی فراموش میشود. این طیف با پمپاژ یأس و قطبیسازیهای فرساینده، جامعه را خلع سلاح کرده و اسب تروای تفرقه را به قلب افکار عمومی میکشانند.
▪️مواجهه با این شبکه درهمتنیده نیازمند بلوغ شناختی است. در کف خیابان، موثرترین سلاح دوری از درگیری فیزیکی و لفظی با تفرقهافکنان است؛ تنش و آشوب همان گمشده اتاقفکرهای سایبری دشمن محسوب میشود.
راهکار هوشمندانه، بلندتر کردن صدای شعارهای اصلی، بیاعتنایی به حواشی و معرفی بیسروصدای این افراد به نیروهای تامین امنیت است.
در فضای رسانهای نیز هر صدایی که در میانه نبرد با خصم بیرونی، تمرکز ما را به سمت درگیریهای فرسایشی داخلی منحرف کند، قطعهای از پازل دشمن است.
🔚فراموش نکنیم؛ امروز خط مقدم نبرد مرزهای جغرافیایی نیست، بلکه وسعت بصیرت و قدرت تشخیص ماست. اجازه ندهیم دروازههای ذهنمان با نقابهای خوشرنگولعاب فتح شود.
