تمام شد؛ چه خوشمان بیاید، چه بدمان؛ چه آقایان فوتبالی بپذیرند و چه نپذیرند، دوران دلخوش بودن به آمارها و رنکینگهای ماهانه و سالانه تمام شد. دوران دلخوش بودن به موفقیتهای مقطعی و زودگذر به پایان رسید. تمام شد دوران تعریف و تمجیدهای الکی، به آخر رسید دلخوش بودن به تاریخ نخنما شده فوتبال.
این را ما نمیگوییم، این را همان آمار و ارقام و رنکینگهایی میگویند که سالها بهصورت واهی به آنها دلخوش کرده بودیم. امروز آمارها به ما میگویند که حتی از تایلند و چین هم پایینتر هستیم. در زمین مسابقه هم که حتی از پس اردن و بحرین برنمیآییم و به چالش کشیده میشویم. سالهاست فوتبال ایران دلخوش به این امور واهی است. سالهاست که هیچ کار زیربنایی در فوتبال انجام نشده تا امروز به اینجا برسیم. به اینجا که آمار بگذارند جلوی رویمان و بگویند هفتم آسیا هستید و ۶۲ جهان!
خب حالا از آن همه هیمنه هیچ چیزی باقی نمانده است، فوتبال ایران دیگر قدرت آسیا نیست. این را همه فهمیدهاند، اما مهم این است که ما خودمان فهمیدهایم یا نه. مهم این است که به خودمان بیاییم یا نه. مهم این است که باز هم دلخوش به گذشته بمانیم و کار نکنیم یا اینکه تلنگر بخوریم و بیدار شویم، حالا واقعیت جلوی چشمانمان است. فوتبال ایران در رده باشگاهی هیچ چیزی برای عرضه ندارد. نگاه به سروصدای دلالها و رسانههای دلالمآب برای سرپا نگه داشتن فوتبال نکنید. ستارههایی که معرفی میکنند همه کاغذی هستند. سروصدا و شلوغبازیهایشان برای بازیهای کماهمیت و فاقد بار فنی هم صدای طبل توخالی است. فوتبال ایران برای خودش جذاب است و در حد خودش هیجان دارد، اما مقابل رقبا بازندهای بیش نیست.
واقعیت جلوی رویمان است. مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال و بقیه همکارانش در فوتبال از سازمان لیگ گرفته تا هیئتهای فوتبال در استانها باید دست به کار شوند تا جلوی فاجعه را بگیرند. دلخوشیهای الکی تمام شد، حتی اگر میخواهیم باز هم به همان دلخوشیهای الکی برسیم باید به همان اندازه کار کنیم. اینکه اعلام کنند فوتبال باشگاهی ایران از تایلند و چین پایینتر است باید به یک جایی بر بخورد. به ما که برخورد، امیدواریم به آقایان کتوشلوارپوش ورزش و فوتبال هم بربخورد تا شاید کاری کنند و فوتبال را از این سقوط آزاد نجات دهند.
باید رفت سراغ زیرساختها، باید ساختمان ویران شده فوتبال را درست و از پایه دوباره بنا کنیم و این مهم به شرطی تحقق پیدا میکند که فدراسیون فوتبال و در رأس آن رئیس فدراسیون با همکاری بقیه به این باور برسد که نباید دلخوش به گذشته و آمار و ارقامها و رنکینگهای بیاهمیت باقی بماند. فوتبال ایران باید باور کند که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد. باید باور کند که دیگر در آسیا بزرگ نیست و برای بازگشت به دوران اوج باید بیشتر از هر زمان دیگری کار و تلاش کند.
باید باور کنیم که هرچه بوده، تمام شده و امروز آنها که در گذشته زنگ تفریح فوتبال ایران بودند از ما جلو زدهاند و این یعنی اگر به خودمام نیاییم، اگر بهمان برنخورد، آن وقت خیلی زود حتی همین امروز را هم از دست خواهیم داد.
