جوان آنلاین: امید روانخواه و تیمش در یک بزنگاه، یک پیچ و یک گردنه تاریخی قرار دارند. بردن کرهجنوبی سخت است. پیروزی برابر ازبکستانی که در تمام ردهها ما را شکست داده سختتر، پس کار امیدها بسیار سخت است. تیم روانخواه مأمور زنده نگه داشتن فوتبال ایران است؛ فوتبالی شکست خورده که تقریباً چیزی برای از دست دادن ندارد؛ فوتبالی که حتی بردن لبنان هم دردی از دردهای آن دوا نمیکند.
تیم روانخواه به همه نشان میدهد فوتبال ایران میتواند سرپا بایستد یا نه، امیدهای ایران در جام ملتهای آسیا نشان میدهند که میتوان به آینده فوتبال امیدوار ماند یا نه، حذف شدن یعنی سقوط به ردههای پایینتر آسیا، یعنی هم از اسب سقوط کردن و هم از اصل افتادن، کار روانخواه و مردان جوانش سخت است؛ خیلی سختتر از آنچه حتی خودشان تصور میکنند.
حرف از تیم امید که به میان میآید ناخودآگاه یاد حذف شدن میافتیم. دست خودمان هم نیست، تا جایی که یادمان میآید تیم فوتبال امید ایران حتی در آمادهترین شرایط و بهره بردن از برترین بازیکنان ایران هیچ حرفی برای گفتن نداشته است که اگر داشت حسرت حضور در المپیک به نیم قرن نمیرسید!
تا جایی که یادمان نمیآید تیم امید همیشه دم مسابقات انتخابی المپیک تشکیل و بعد از حذف از مسابقات هم برچیده شده و رفته پی کارش تا چهار سال بعد. حالا، اما چند سالی است که تیم امید داریم؛ تیمی که آدمهای مختلفی را بالای سرش گذاشتند تا در نهایت رسیدند به «امید روانخواه» مربی جوانی که حتی آمدنش هم با حاشیه همراه بود و ماندش هم نه تنها از حاشیهها کم نکرد که به آنها افزود، با وجود این روانخواه آمده است که بماند، آمده است که کار ناتمام پنجدهه گذشته را کامل کند.
روانخواه کارش با جام ملتهای آسیا شروع میشود. هر چه تاکنون بوده تمام شده، امروز تیم امید با روانخواه در یک بزنگاه تاریخی قرار دارد که یا از این پیچ مهم عبور میکند یا اینکه فاتحهاش برای همیشه خوانده میشود. هیچ تعارف و رودربایستیای در کار نیست.
فوتبال ایران آخرین تیرهای در ترکش خود را شلیک میکند؛ فوتبالی که همه خوب میدانیم هیچ ساختار مناسبی ندارد و تیم امید ساخته و پرداخته این فوتبال بیریشه و بنیان است؛ تیمی که آیینه تمامنمای آینده فوتبال ایران است.
ما به حذف شدن تیم امید عادت داریم، اما این بار ماجرا فرق میکند. در روزهایی که کشورهای سطح پایین آسیا با سرعتی شگفتانگیز در حال پیشرفت و رساندن خود به سطوح بالاتر هستند، حذف امیدها از جام ملتهای آسیا یعنی تمام شدن کار فوتبال ایران؛ فوتبالی که در رده باشگاهی سقوط کرده و تمام دلخوشیاش بردن تیمهای درجه چندم آسیایی است؛ فوتبالی که در رده ملی تمام دلخوشیاش چند لژیونر مصدوم و پا به سن گذاشته است و فوتبالی که تقریباً از همه چیز تهی شده، الا ادعا و دلالی!
