دوست داریم فرزندمان از همان سالهای کودکی، از همان دوران پیشدبستان با زبان انگلیسی آشنا شود و با لحنی که دل خاله و عمه، دایی و عمو، دوست و فامیل را میبرد hello و thank you بگوید؟! دوست داریم به همه بگوییم که فسقلی ما در سن چهار سالگی دل و روده تلفن همراه را بیرون میریزد و همه بازیهای موبایلی را فوت آب است؟! از اینکه هنوز دست چپ و راست خود را نمیشناسد، اما پای شبکههای ماهوارهای نشسته و اسم سلبریتیهای دنیای ورزش و سینما را از حفظ است، احساس غرور و افتخار میکنیم و...
اینکه نگران عقبنماندن فرزندانمان از فناوریها و تحولات روز دنیا باشیم، اینکه فرزندانمان را از سنین خردسالی روزآمد بار بیاوریم بد که نیست هیچ، بلکه خیلی هم خوب و لازم است، اما فراموش نکنیم دانستنیهای ریز و درشت جهان امروز که خیلی از آنها هیچ آوردهای برایمان ندارد، در صورت نداشتن هویت و اصالت ملی و بومی، ما را وارد ورطه و گردابی میکند که نهایتش غرق شدن است، حتی آنانی که داعیهدار تکنولوژی هستند نیز دغدغه هویت فرزندان خود را دارند. ۱۶ مهر، روز کودک در ایران، فرصت ارزندهای است برای اندیشیدن به یک پرسش مهم: آیا کودک من باید جهانی شود؟... پاسخ این است که بله، فرزندان ما باید جهانی شوند، اما نه به معنای جهانزدگی که همان نسخه همیشگی سوداگران جهانیشدن برای ابنای بشر است! کودک امروز ما باید به گونهای تربیت شود که به عنوان یک ایرانی مسلمان ناب و با هویت بتواند توانمندی و اصالت خود را به جهانیان ثابت کند، درست همانگونه که نسلهای پیش از او توانستند در عرصههای مختلف این کار بکنند. پس روز ملی کودک مجال خوبی است این عبارت کوتاه و سرشار از معنا و هدف را برای کودکان خود تبیین کنیم که: فرزندان ایرانیم...
