فاطمه نیروی آغمیونی در سالروز درگذشت مهرداد اوستا شاعر متعهد و فقید کشورمان از وی به عنوان یک ادیب مبارز یاد کرد و به ایبنا گفت: وی با اشعار، نوشتهها و سخنرانیها برای استقلال و پیروزی ملت ایران میجنگید. در شهریور ۱۳۳۲ به جرم همراهی با نهضت مردمی امام و مخالفت با شاه، به مدت هفت ماه زندانی شد. همه کسانی که هنگام کودتای ۲۸ مرداد در کنار اوستا بودند، سخنرانیهای شورانگیز وی را به یاد دارند که چگونه مردم را به مبارزه با شاه جنایت کار فرامیخواند. اوستا در نوشتن و سرودن جسارت و شجاعت تحسینبرانگیزی داشت تا آنجا که برخی کتابهای وی به دلایل سیاسی از انتشار بازماندند. مجموعه شعر شراب خانگی ترس محتسب خورده و کتاب انتقادی تیرانا به سبب طرح برخی مسائل مانند ذکر نام امامخمینی (ره) و انتقاد شدید از رژیم شاه به چنین سرنوشتی دچار شدند و در پی آن، اوستا یک سال ممنوعالقلم شد.
وی همچنین توضیح داد: اوستا از مسائل سیاسی و فرهنگی که برای انحراف اذهان و اختلال در شعور و درک فرهنگی جامعه توسط حکومت و ایادی آن از داخل و خارج در ایران رواج داده شد، آگاه بود و به علل بسیاری از آنها و دستهای خائنی که در کار بودند، پی بردهبود. همچنین از رفتار استعمارگران با ملتهای مظلوم اسلامی و غیراسلامی آگاه بود و نسبت به آنها به صورتی عمیق دردمند و حساس بود که در آثار منظوم و منثور وی نمایان است. وی بحق انسان و شاعر و هنرمند آگاه و متعهد زمانه خود و به مناسبتها با بیان ویژه خویش از حقایق سیاسی و تزویرهای فرهنگی پرده برمیداشت و، چون از ارزشهای پرصلابت اسلامی آگاه و به آنها معتقد و متکی بود به بسیاری از دامها نیفتاد و به شهرتها دل نداد و با بیگانگان و دشمنان مردم همراه نشد. همواره از آن ارزشها و اصالت آنها دفاع کرد و با واقعیت جامعه همراه بود. اوستا در باور و در عمل انسانی مهربان، شاعری مردمی و متعهد و هنرمندی آگاه بود. همواره از درد دردمندان سخن میگفت و در آگاهسازی مردم نقش بسزایی داشت و به درستی سزاوار عنوان «پدر ادبیات انقلاب» بود.
نیروی با اشاره به اینکه استاد اوستا به قصیده بیشتر از دیگر انواع شعر عشق میورزید، افزود: بحق میتوان لقب بزرگترین قصیدهسرای معاصر را بعد از ملکالشعرای بهار به وی داد. اوستا با مطرح کردن نیازها، دردها و رنجهای انسان به صورت قصیده، جانی تازه در این قالب دمید و با در هم آمیختن غزل و قصیده، توانست قالب نوین غزل ـ قصیده را پدیدار کند. نمودهایی از روش خاقانی در قصاید اوستا دیده میشود، اما تعبیرهایی ویژه و تکرارهایی زیبا، سبک وی را متمایز میکند و بر زیبایی قصایدش میافزاید و ترکیبهای نو و واژههای بدیع و زیبا، به قصاید وی جلوهای خاص میبخشد.
وی درباره سبک شعری اوستا توضیح داد: زبان شعر اوستا به سمت سرایندگان سبکهای خراسانی و عراقی گرایش داشت، ولی دامنه نفوذ سبک خراسانی در اشعار وی بسیار گستردهتر است. در قصیدهسرایی طرحی نو درانداخت و در سبک خراسانی تحولی ایجاد کرد. وی زبان زمخت و خشن قصیده را به زبان لطیف و نرم غزل تبدیل و این بدعت بزرگ، وی را صاحب سبک کرد. مهرداد اوستا از دوره جوانی به مطالعات ادبی اشتیاق داشت و استعداد قابلتوجهی را از خود در این مسیر نشان داد. از دهه ۲۰ به انجمنهای ادبی راه یافتهبود که در این مسیر نیما را دریافت و به شیوه نو نیمایی روی آورد. از موفقترین آثار ادبی وی میتوان به «آرش کمانگیر» اشاره کرد.
