سرود نخواندن لیورپول معنی خاصی نداشت؟!

اگر به چارلز سوم می‌گفتند عده‌ای هستند که حاضر نیستند در مراسم تاجگذاریش سرود ملی انگلستان را زمزمه کنند، حتماً تصور می‌کرد شوخی می‌کنند، اما اتفاقاتی که در جریان تاجگذاری روز شنبه رخ داد نشان داد که پسر پیر ملکه، پادشاه مردم انگلستان نیست، تا جایی که حتی برایش سرود هم نمی‌خوانند، ولی خب حتی این سرود نخواندن هم مانع پادشاهی او نشد!

اما در این میان نوع برخورد رسانه ملکه با این جریان بسیار جالب توجه بود. بی‌بی‌سی در طول اغتشاشات سال گذشته ایران با زوم کردن روی تیم‌های ورزشی کشور با تمام توان سرود نخواندن برخی از آن‌ها را در جریان مسابقات بین‌المللی با بزرگنمایی خاصی پخش می‌کرد با استفاده از همین ترفند سعی داشت اینگونه وانمود کند که با این سرود نخواندن‌ها کار نظام تمام است و مسئولان جمهوری اسلامی باید به فکر بستن چمدان و فرار از ایران باشند!
عصر شنبه، اما در انگلستان اتفاق دیگری رخ داد، در کنار مردمی که به نشانه اعتراض به خیابان‌های لندن ریختند و به چارلز اعلام کردند «تو پادشاه من نیستی»، در ورزشگاه‌های برگزاری رقابت‌های لیگ برتر هم سرود ملی یا خوانده نشد یا با سروصدا و هو کردن شنیده نشد، نمونه‌اش هم بازی لیورپول و برنتفورد بود که همزمان با مراسم تاجگذاری انجام شد. در آغاز این مسابقه به مناسبت تاجگذاری چارلز سوم سرود ملی انگلیس پخش شد، اما بازیکنان از خواندن سرود امتناع کردند و تماشاگران نیز سرود را که به تقدیس شاه اختصاص داشت با هیاهوی اعتراضی هو کردند. در سرود ملی انگلیس از خوانندگان سرود خواسته می‌شود که بگویند: God Save the King «خداوند، شاه را نگهدار باشد.»
خب بازیکنان و تماشاگران سرود را نخواندند و از خدا هم نخواستند که نگهدار چارلز باشد. چارلز هم تاجگذاری کرد. بد یا خوبش هم به خود مردم انگلستان مربوط می‌شود، اما باید به «بی‌بی‌سی‌نشینان» گفت که آیا خطری نظام سلطنتی را تهدید کرد؟ آیا با سرود نخواندن باریکنان لیورپول و تماشاگران حاضر در ورزشگاه کاخ باکینگهام فرو ریخت؟ طبیعی است که نه، اما این سرود نخواندن‌ها از نگاه رسانه ملکه اصلاً اهمیت ندارد، درست برخلاف آنچه تلاش شد در مورد ایران عنوان شود.
جیره‌خواران رسانه‌ای ملکه همراه با چند رسانه مزدور دیگر تمام تلاش خود را به کار بستند تا اینگونه به جهان نشان دهند که سرود نخواندن چند تیم ملی به معنای یکسره شدن کار نظام جمهوری اسلامی است، اما حالا سرود نخواندن مردم انگلستان و بازیکنان تیم‌های باشگاهی را اصلاً نمی‌بینند، چون خوب می‌دانند که این رفتار‌ها کوچک‌ترین تأثیری در روند موجود ندارد و چیزی نیست که بتواند خطرآفرین باشد. با این حال وقتی پای دخالت در امور دیگر کشور‌ها و سیاست کثیف انگلیسی به میان می‌آید، حتی همین سرود نخواندن معمولی هم تبدیل به ابزاری می‌شود برای اختلاف‌پراکنی و ایجاد تفرقه بین مردم تا آن‌ها با موج‌سواری به اهداف‌شان برسند و وانمود کنند کار تمام است. جای تأسف دارد که عده‌ای هم فریب این سیاست کثیف را می‌خورند و در زمین آن‌ها بازی می‌کنند بدون اینکه بدانند مقابل کشور و مردم خودشان ایستاده‌اند.