پیوند کلیه آن هم در سن کودکی میتواند زندگی هر کسی را تغییر دهد، اما با کمی اراده، انگیزه و البته حمایت خانواده و جامعه، حتی بیماران خاص نیز میتوانند در عرصه ورزش حضور پیدا کنند و به موفقیت برسند. حسین رضایی یکی از همان افراد است؛ ورزشکار اهل شهرستان اهر، با اینکه در سن ۱۱ سالگی عمل پیوند را انجام داده ولی سالهاست در رشته بدمینتون فعالیت حرفهای دارد. رضایی که به تازگی قهرمان جهان شده است در خصوص شرایطش میگوید: «از سال ۹۱ به عضویت تیمملی بدمینتون پیوند اعضا درآمدم و در تورنمنتهای برونمرزی زیادی شرکت کردهام. خوشبختانه با مدالهای خوشرنگی برگشته و موفق بودهام، ضمن اینکه در مسابقات استرالیا کاروان اعزامی ایران بیشترین مدال را به دست آورد. در حال حاضر رئیس هیئت ورزش بیماری خاص و پیوند اعضای استان آذربایجانشرقی هستم. تلاشم این است که به همه بگویم چطور سختیها را پشت سر گذاشتم و به مدال طلا رسیدم. دیالیز سختترین دورانی است که بیماران کلیوی سپری میکنند. به رغم این وضعیت از کودکی ورزش میکردم و بعد از مدتی من هم که پیوند کلیه انجام دادم، باز هم به ورزش بازگشتم.» ملیپوش بدمینتون از خانوادهها میخواهد فرزندان بیمار خود را محدود نکنند: «کودک بیمار نسبت به شرایطش آگاه است و همین مسئله یک حس رقابت ویژه در او ایجاد میکند. یادم است که بچههای همسن من سرحالتر و درشتتر از من بودند و این باعث ایجاد حس رقابت در من میشد. برای آنکه ثابت کنم من هم مثل آنها میتوانم گامهایم را محکمتر برمیداشتم. اولین مقام ورزشیام را در سطح مدارس به دست آوردم و کمکم به مسیرم ادامه دادم. همزمان تحصیل را فراموش نکردم و کارشناسارشد مهندسی شیمی هستم. خانواده جزءلاینفک مسیر موفقیت من است و همه جوره از من حمایت کردند. با این حال میبینم که بعضی از خانوادهها نسبت به تواناییهای کودکان خود آگاهی لازم را ندارند. وقتی به آنها میگویم فرزندتان در فلان رشته ورزشی موفق میشود، با لحنی خاص و عجیب برخورد میکنند. به عنوان مثال در سن ۱۶ سالگی به مسابقات جهانی سوئد دعوت شدم ولی پدرم با اعزام من مخالف بود. خوشبختانه تلاشهای فدراسیون ورزش بیماری خاص قدری از این ناآگاهیها در سطح جامعه کاسته است، ولی هنوز برای این مسئله باید تلاشهای بیشتری شود. جامعه نیز مثل خانواده میتواند نقش مهمی ایفا کند. خیلیها نگران بیمارشان هستند.»
رضایی نیز همانند سایر ورزشکاران پیوند اعضا از عدمرسیدگی و توجه مسئولان ارشد ورزش گلایهمند است: «به تازگی با مدال طلا از مسابقات جهانی استرالیا بازگشتهام. خوشبختانه فدراسیون بیماریخاص حمایتهای خوبی از ورزشکاران در بحث آمادگی و اعزامها انجام میدهد، ولی در بحث حمایت مسئولان و پاداشها نه! دو سال برای کسب مدال طلا در استرالیا تمرین کردم. جای تأسف دارد که در تخصیص پاداشها اولویت آخر هستیم و تبعیض بسیاری هست. سال گذشته بابت دو مقام نایبقهرمانی در مسابقات جهانی انگلیس ۱۱ میلیون تومان پاداش دریافت کردم. برای ما جنبه سلامتی اهمیت بیشتری دارد و جایزه اصلی من موفقیت در مسابقات است.»
او در پایان صحبتهایش ورزش را معجزه زندگیاش معرفی میکند: «مسابقات جهانی با همگانی متفاوت است. در جهانی مختص ورزشکاران پیوند اعضاست. بیماران خاص در مسابقات همگانی میتوانند در پنج شاخه هموفیلی، تالاسمی، دیالیز، اماس و دیابت شرکت کنند. هر سال مسابقات کشوری برگزار میشود و بیشتر تفریحی است تا رقابتی، منتها از جنبه روحی، روانی و انگیزشی اهمیت بسیار زیادی دارد. سوق دادن بیماران خاص به جامعه و جلوگیری از خانهنشینی آنها هدف اصلی است. ورزش چیزی نیست جز یک معجزه. این ادعا را با پوست و گوشتم لمس کردهام، نه یک بار بلکه چند بار. ورزش چندین بار جان من را نجات داده است و این معجزه میتواند شامل حال دیگران هم شود. امیدوارم مسئولان نیز به اهمیت این موضوع پیببرند. علاوه بر خود بیمار، امنیت روانی اعضای خانواده نیز حفظ میشود. ورزش حتی میتواند جایگزین دارو شود و هم در بعد اقتصادی، هم در بعد روحی- روانی به سود همه خواهد بود.»
