همه ما والدین خود را دوست داریم، زیرا در تمام دوران زندگی از آنها محبت دیدهایم. والدین خود را دوست داریم حتی اگر به دلایل و شرایطی از آنها محبت زیادی ندیده باشیم. اما آیا این دوست داشتن فقط برای ادای دین محبتی است که والدین از بدو تولد نسبت به ما داشتهاند؟ آیا والدین به فرزندان خود عشق و محبت دارند، چون وظیفه خود میدانند و انتظار دارند در آینده فرزندانشان این عشق و محبت آنها را حتماً و در هر شرایطی جبران کنند؟
عشق و علاقه والدین به فرزندانشان قطعاً بیریا و بدون هیچ چشمداشتی است، ولی گاهی برخی والدین در قبال عشق و علاقهای که به فرزندان خود نشان میدهند این جبر را نیز به فرزند خود القا میکنند که تو باید در آینده محبتهای من را جبران کنی. بدون تردید همه فرزندان والدین خود را دوست دارند و حس فرزندی در آنان باعث میشود به والدین خود توجه کنند ولی گاهی با رفتار یا گفتاری اشتباه این عشق و علاقه به یک جبر برای فرزندان تبدیل میشود و کودک با این حس بزرگ میشود که اگر اتفاقی برای والدینش بیفتد او مقصر است.
تمام دوران کودکی، نوجوانی و جوانی خود را با این ترس سپری میکند که مبادا اتفاقی برای پدر و مادرم بیفتد و مدام رفتار خود را تحلیل میکند و این احتیاط وسواس گونه تا جایی پیش میرود که شاید باعث رنجش اطرافیان شود، زیرا ممکن است فرد برای محافظت تعصب آمیز از والدین خود به دیگران آسیب بزند. والدین باید محتاطانه با کودکان خود برخورد کنند و مراقب باشند که این جبر و شرط را که الان من مراقب شما هستم و شما هم زمانی که بزرگ شدید حتماً باید مراقب من باشید را در فرزندان خود ایجاد نکنند.
حس شیرین علاقه به فرزندان نباید با طناب قرض و دین به گردن فرزندان آویزان باشد. باید فرزندانمان را آزادانه و خالصانه بدون هیچ چشمداشتی دوست داشته باشیم و به آنها نیز آزادانه و بیریا عشق ورزیدن را آموزش دهیم. به آنها محبت کردن به دیگران را از روی علاقه یاد بدهیم نه فقط برای انجام وظیفه و از روی ترس و اجبار. نباید در قبال رسیدگی و عشقی که به فرزندانمان میدهیم آنها را مدیون، بدهکار و ناامن بار بیاوریم. باید اجازه دهیم عشق و محبت آزادانهای شکل بگیرد.
