یکی از مهمترین آفتهایی که والدین در تربیت فرزندان، گاهی دچار آن میشوند، کمالطلبی است. به این معنی که ویژگیها و رفتارهای منفی فرزندانشان بیشتر از مثبتها به چشمشان میآید، از بچهها به قدر کافی تعریف و قدردانی نمیکنند و احساس رضایت خود را به آنها انتقال نمیدهند. در حالی که انسانها در سنین مختلف همواره به تأیید شدن توسط پدر و مادر نیاز دارند و این تأیید به آنها کمک میکند تا راه موفقیت برایشان هموارتر شود.
برای دوری از کمال طلبی چند راهکار وجود دارد از جمله اینکه: عادت کنیم در طول روز کارهای مثبت فرزندمان را ببینیم، حتی آنها را لیست کنیم و حتماً به خودشان بگوییم که چقدر کار یا حرفش برایمان ارزشمند بوده است، حتی اگر آن کار یک لیوان آب آوردن باشد یا حتی اگر آن حرف یک «دوست دارم» گفتن به خواهر یا برادرش باشد. سعی کنیم این تمرین را هر روز انجام بدهیم تا هم ذهن خودمان به دیدن نیمههای پر لیوان عادت کند، هم فرزندانمان ظرف نیاز اعتماد به نفس و تأییدشان از طرف ما پر شود.
روایت است که امام سجاد میفرمایند: «من به بیماری شدیدی مبتلا شدم. پدرم بر بالینم آمد و فرمود چه خواستهای داری؟ عرض کردم دوست دارم از کسانی باشم که درباره آنچه خداوند برایم تدبیر کرده، سؤال نپرسم. پدرم در مقابل این جمله به من آفرین گفت و فرمود تو مانند ابراهیم خلیلی که هنگام گرفتاری گفت از خداوند سؤال نمیکنم. خداوند مرا کافی است و او بهترین وکیل است.
ملاحظه میکنید که امام حسین (ع) در مقابل پاسخ عارفانه فرزندش که بر اساس ظاهر حدیث، سن و سال چندانی هم نداشته است، جمله «احسنت» را به کار بردند و او را به «ابراهیم خلیل» تشبیه کردند.
سلام بر کسی که حیاتش درس زندگی و مماتش درس آزادگی است.
