
رسانه هایی که با کودکان و نوجوانان ارتباط دارند باید گرایشهای فطری آنها را تقویت کنند. انیمیشن و به اصطلاح کارتون نیز از آن جمله است.
کارتون هایی که در اختیار کودکان قرار می گیرند علاوه بر اینکه باید با خود پیامی داشته باشند و چیزی بیاموزند، در عین حال باید بالذات تفریح باشند یعنی بچه با دیدن آنها احساس نکند در کلاس حضور دارد و آموزشی بودن بازی در آن پوشیده باشد.انیمیشن وکارتون رسانه ای است که شخصیت های آن به راحتی وارد دنیای کودک می شوند و همذات پنداری می کنند و بر اساس سناریوی آن می توان گفت خوب یا بد است.
انیمیشن های ایرانی جای کار زیادی دارند و قابل رقابت با کیفیت و جذابیت تولیدات خارجی نیستند. کارتون های خارجی نه تنها کودکان را پای تلویزیون می نشانند بلکه از میان بزرگترها نیز برای خود طرفدارانی جذب کرده اند.
از طرفی پرداختن به فرهنگ محلی و بومی برگ برنده تولیدکنندگان پویانمایی در ایران است و راه گذر از حد نصابی که انیمیشن در کشور به آن رسیده این است که با متخصصان ایرانی با شرکت های خارجی به صورت تیم هایی که قسمت هایی از کار را می سازند یا اشتراک کاری و تجاری همکاری کنند.
در حال حاضر در برخی از کارتون های تولید شرکت دیزنی متخصصان ایرانی در شرکت دیزنی انیماتور بوده اند. با این حساب برای استفاده از ظرفیت های موجود در این رشته جای یک برنامه ریزی دقیق در کشور خالی است.