هر دری بسته شود جز در پر فیض حسین (ع). محرم ماه پیروزی خون بر شمشیر از راه رسید، ماهی که یادآور حماسه آفرینی جبهه حق در برابر جبهه باطل است. بی بصیرتی و سربرآوردن جبهه باطل از درون حکومت اسلام و از بین مسلمانان از مهمترین عبرتهای درسآموز حماسه عاشورا برای همه اعصار و برای همه مسلمانان است. بسیار درسآموز است که در کمتر ۴۰ سال بعد از رحلت پیامبر گرامی اسلام (ص)، امت اسلامی به چنان بی بصیرتی و حماقتی گرفتار شود که به سب و دشنام امیرالمؤمنین علی علیه السلام افتخار کرده و در کربلا با برپایی حمام خون و کشتار وحشیانه و ددمنشانه آل طه، ابدان مطهر شهدا را پایمال سم ستوران کرده و حتی به طفل شش ماهه او هم رحم نکنند و فرزندان و خانواده حضرت سیدالشهدا را با چنان وضعی به اسارت برند که حضرت سیدالساجدین علیه السلام سختی عاشورا را در برابر مصائب اسارت شام فراموش کند، و این تمام کار نیست بلکه طی قرون متمادی در همان مسیر ددمنشانه قدم برداشته و تا توانستهاند عرصه را بر عاشقان سیدالشهدا تنگ کردهاند.
۱٤۰۰ سال است که نه فقط شیعه بلکه فراتر از مسلمانان، همه انسانهای آزاده جهان، داغدار سیدالشهدا (ع) و اصحاب با وفایش بوده و محرم و صفر را به عشق آن حضرت بر سر و سینه میزنند و در عزای شهدای کربلا سیاه پوشان مویه میکنند. ۱٤۰۰ سال است که شاعران، نویسندگان، ادبا، سخنوران، اهل قلم و... در رثای شهید کربلا و واقعه جانسوز عاشورا میسرایند، مینویسند، میگویند، منبرداری میکنند، مرثیهسرایی میکنند. ۱٤۰۰ سال است که نام حسین، محرم، کربلا و عاشورا، برای مسلمان و نامسلمان با امدادگری، سفره اطعام و دستگیری از افتادگان قرین و عجین شده است. ۱٤۰۰ سال است که نام کربلا و عاشورا، پرچم مبارزه با ظلم ظالمان و جنگ با طاغوتیان و مستکبران شده است. شاعر کتاب «از اوج نی» ارادت خود را اینچنین به ساحت قدسی شهدای کربلا به تصویر کشیده:
گفتند اگر خدا تو را میخواهد
از جمع جهانیان جدا میخواهد
صد سجده که بر خاک بماند هرگز
یک سجده ولی سر به هوا میخواهد
احرار عالم و به ویژه شیعه در طول تاریخ برای این شور و شیدایی، این سوز و گداز و بی تابی، این سرگشتگی و حیرانی، این دلدادگی هزینه سنگینی پرداختهاند. ۱۴۰۰ سال است که دشمنان برای شکستن علم ثارالله تلاش میکنند. ۱۴۰۰ سال است که برای تحریف امام حسین علیه السلام، تحریف واقعه کربلا، تحریف عاشورا به هر روشی متوسل شدهاند. ۱۴۰۰ سال است که در مسیر زیارت عشاق آن حضرت سنگ اندازی میکنند. ۱۴۰۰ سال است عشاق حضرتش را رافضی و خارجی خوانده و سختترین و ناجوانمردانهترین تحریمها و جنایتها را در حق آنان روا داشتهاند. ۱۴۰۰ سال است که علیه کربلا، عاشورا و شهدای کربلا کتاب نوشته و قلمها شکستهاند. ۱۴۰۰ سال است که کینهتوزان و دشمنان اهلبیت علیهمالسلام برای درهم شکستن سفینه النجاه حسین و خاموش کردن چراغ هدایت حضرت تلاش میکنند...؛ و در تمام این ۱۴۰۰ سال عاشقان امام حسین علیه السلام و رهروان کربلا و عاشورا هزینه پرداخته و با تمام وجود رنجها و سختیها را به جان خریده و مقاوم و استوار بر اقامه مجالس عزا در محرم و صفر اهتمام ورزیدهاند. در مکتب علوی و فاطمی کربلا و عاشورا خاکریز میان حق و باطل است و اقامه عزا و برپایی مجالس روضه و برافراشتن پرچمهای خونخواهی حضرت ثارالله سنت قائمه جبهه حق بوده است. حضرت امام راحل که اهتمام ویژهای برای اقامه عزای امام حسین علیه السلام داشتند، میفرمایند: «این ماه، ماه برکات اسلامى است و ماه زنده ماندن اسلام است، باید ما محرّم و صفر را زنده نگه داریم به ذکر مصائب اهل بیت- علیهم السلام- که با ذکر مصائب اهل بیت- علیهم السلام- زنده مانده است، این مذهب تا حالا با همان وضع سنتى، با همان وضع مرثیهسرایی و روضهخوانی. شیاطین به گوش شما نگویند که ما انقلاب کردیم، حالا باید همان مسائل انقلاب را بگوییم و مسائلى که در سابق بود حالا دیگر منسى (فراموش) باید بشود؛ خیر.
ما باید حافظ این سنتهاى اسلامى، حافظ این دستجات مبارک اسلامى که در عاشورا، در محرّم و صفر، در مواقع مقتضى به راه مىافتند، [باشیم؛]تأکید کنیم که بیشتر دنبالش باشند. محرّم و صفر است که اسلام را نگه داشته است. فداکارى سید الشهدا- سلام اللَّه علیه- است که اسلام را براى ما زنده نگه داشته است... عزادارى به همان قوّت خودش باید باقى بماند و گویندگان پس از اینکه مسائل روز را گفتند، روضه را همان طور که سابق مىخواندند و مرثیه را همان طور که سابق مىخواندند، بخوانند و مردم را مهیا کنند براى فداکارى. این محرم را زنده نگه دارید. ما هر چه داریم از این محرم است و از این مجالس. (صحیفه امام، ج ۱۷ ص ۵۹).
حقیقت این است که بیبصیرتی مسلمانان و افتادن در گرداب اسلام اموی، ثمره فاصله گرفتن مسلمانان از مسیر امامت و ولایت است و تمام حوادث و رخدادهای تلخ تاریخ اسلام، از پیامدهای آن است و عاشورا و کربلا شاخص و معیاری قوی برای بازگشت و اصلاح مسیر غلط گذشته است. بزرگداشت حماسه عاشورا و برپایی مجالس عزای امام حسین علیه السلام احیای اسلام ناب محمدی شده و زمینه را برای ظهور حضرت حجت ارواحنافداه آماده میسازد و از همین رو است که راه ظهور حضرت ولی عصر از دل حماسه عاشورا گذشته و مردم جهان از طریق عزاداری امام حسین علیه السلام با امام غایب از نظر آشنا میشوند. بر این اساس اهتمام بر برپایی مجالس عزا، از اعظم اعمال عبادی محسوب و بسان فریضه نماز واجب است.
اما امسال گرامیداشت محرم و صفر و برپایی و اقامه مجالس عزای حضرت سیدالشهدا با همه سالها متفاوت است. کینهتوزان، معاندان و مخالفان فرهنگ حسینی و عاشورا، ویروس کرونا را بهانهای برای مخالف خوانی و ضدیت با برپایی مجالس عزا و هجمه ناجوانمردانه به عزاداران قرار داده و با پروپاگاندا و راه اندازی هشتگهای توئیتری و مدیریت فضای مجازی و به میدان آمدن امپراتوری رسانهای غرب، لجاجت، عناد و مخالفت خود را با هر گونه تجمع (حتی کوچک) عزاداران اعلام میکنند. این در حالی است که نسل امروزی اصحاب امام حسین علیه السلام در موارد مشابه نظیر برپایی مجالس شبهای قدر امتحان بسیار خوبی از رعایت دستورالعملهای ستاد عالی کرونا به نمایش گذاشتند. جبهه انقلابیون که جنگ تحمیلی را با نام امام حسین علیه السلام مدیریت کرده و دفاع مقدس هشت ساله را پیروز شدند، هم اینک با اعتقاد و عزم راسخ پا در میدان بزرگداشت و تکریم شعائر اسلامی گذاشته و مصمماند ضمن رعایت حداکثری دستورالعملهای ستاد عالی کرونا، با شعار محوری هر خانه به یک حسینیه، عالیترین، زیباترین و باشکوهترین حماسه عزاداری را رقم بزنند. جبهه انقلابی در اقامه عزای امام حسین مصمم است و عزم خود را این چنین به تصویر میکشد:
آن دسته که تا لحظهی آخر ماندند
مردان همه در مرامشان درماندند
از بس ز اهالی زمین سر بودند
سردار شدند، چگونه بی سر ماندند.
حسن ختام این وجیزه را به شعر ابوالعلا معری شاعر زندیق (بی دین و کافر) و نابینای سوری اختصاص میدهیم. وی که در قرن پنجم هجری قمری میزیسته، نیز نتوانسته ارادت خود را به دستگاه اباعبداللهالحسین پنهان کند و در وصف علی و حسین علیهماالسلام شعری نغز و بیهمتا سروده که برگردان و ترجمه آن چنین است: «از آن زمان که فرق علی در صبحگاهان شکافت صبح رنگ خون گرفت وزان زمان که فرق حسین در غروب عاشورا شکافت غروب رنگ خون گرفت، پس برای شیعه چه افتخاری از این بالاتر که تا دنیا باقی است روزها با علی آغاز و با حسین ختم میگردد. دنیا میان دو کمان ابروی (پرانتز) علی و حسین است و بیرون از آن هیچ نیست».
