سرویس ورزشی جوان آنلاین: باید بدانیم که با تهیه آییننامه و ابلاغ آن، ورزش ایران صاحب کرسی نمیشود. حضور همیشگی، ملاقات و ارتباطات دائم و استمرار فعالیتها در بعد بینالمللی از شاخصههای اصلی و تعیینکننده در تصدی کرسی است. بعضاً هستند افرادی که ویژگیهای ذکر شده در آییننامه را به طور کامل ندارند، اما به خاطر همین تعاملات بینالمللی به صورت متوالی صاحب رأی در نهاد بینالمللی متبوع خود میشوند. در واقع افراد شایسته برای تصدی کرسی بینالمللی باید حائز ویژگیهای شاخص و لازم باشند. ورزش ایران باید بداند تصدی پست و کرسی در کدام نهادهای بینالمللی را جزو اولویتهای خود در اجرای دستورالعمل تدوین شده قرار دهد. ورود به هیئترئیسه فدراسیونهای جهانی در هر یک از رشتهها از اقدامات مؤثر خواهد بود، اما مهمتر از این فدراسیونها، نهادهایی هستند که در سطح کلانتر تصمیمگیرنده به حساب میآیند. کمیته بینالمللی المپیک یکی از آنهاست که زمانی ایران در آن صاحب نماینده بود، اما سالهاست که این فرصت از ورزش کشور گرفته شده است. شورای المپیک آسیا (OCA) و دادگاه بینالمللی حکمیت ورزش (CAS) نهادهایی هستند که ایرانیها در آنها پست دارند، اما لازم است از این پستها حمایت شود تا تقویت شوند و ارتقا یابند، نه اینکه به سرنوشت IOC برسیم. آژانس جهانی مبارزه با دوپینگ هم دیگر نهادی است که باید برای تصدی کرسی در آن برنامه جدی داشته باشیم. اینگونه کرسیها هستند که میتوانند برای ورزش مثمرثمر باشند.
