سرویس ورزشی جوان آنلاین: ورزش کشور سالی پرفراز و نشیب را پشت سر گذاشت و با اینکه انتظار میرفت در سال منتهی به المپیک حمایتهای بیشتری از قهرمانان شود، آنها با حداقل توجهات و امکانات موفق به کسب ۵۲ سهمیه این بازیها شدند. در این بین المپیکی شدن دو رشته تیمی بسکتبال و والیبال جالب توجه بود. از طرفی از تعداد سهمیههای قطعی شده، شش سهمیه مربوط به ورزش بانوان است، بانوانی که مثل همیشه برای درخشش در میادین بینالمللی انگیزه زیادی دارند و در صورت مهیا بودن شرایط و حمایتهای بیشتر قطعاً تعداد سهمیههای آنها افزایش هم خواهد یافت.
امیدهای زیاد
تا قبل از اینکه ویروس ناشناخته جهان را تسخیر کند، دختران ورزشکار پابهپای پسران تمرین میکردند و حتی در برخی رشتهها شانس بیشتری هم برای گرفتن جواز توکیو داشتند. در یک سال اخیر تمامی ملیپوشانی که از شرایط خوبی برای رسیدن به المپیک برخوردار بودند تا آخرین لحظه دست از تلاش نکشیدند. در رشتهای، چون تیراندازی که تا اینجای کار شش سهمیهاش صددرصد شده، چهار سهمیه آن (آرمینا صادقیان، نجمه خدمتی، هانیه رستمیان و فاطمه کرمزاده) توسط بانوان به ارمغان آمده است. دو بانوی کاراتهکارمان نیز (حمیده عباسعلی و سارا بهمنیار) موفق به گرفتن دو سهمیه دیگر شدهاند. با وجود اینکه فعلاً تنها در دو رشته تیراندازی و کاراته خیالمان از بابت حضور بانوان راحت شده، اما این احتمال وجود دارد که با شروع مجدد مسابقات سهمیههای جدیدی نیز کسب شود.
۵ رشته سرنوشتساز
هرچند که زمان دقیق بازگشت شرایط به حالت عادی و غلبه کامل بر کرونا مشخص نیست، ولی از تعویق یکساله بازیها میتوان برای آمادگی هرچه بیشتر ملیپوشان استفاده کرد، چراکه هنوز میتوانیم به گرفتن سهمیه از سوی بانوان در چهار رشته امیدوار باشیم. تکواندو، تنیس روی میز، قایقرانی و دوومیدانی رشتههایی هستند که دختران ایرانی همچنان فرصت حضور در رقابتهای کسب سهمیه و تورنمنتهای بینالمللی را دارند تا در نهایت مسافر المپیک شوند. البته در رشته تیراندازی هم الهه احمدی و گلنوش سبقتاللهی شانس کسب سهمیه از طریق رنکینگ فدراسیون جهانی را دارند.
رکورد شکسته میشود؟
سی و دومین دوره بازیهای المپیک میتواند موفقیت جدیدی را برای ورزش زنان ایران به ثبت برساند. در دوره گذشته بازیها، ۹ ورزشکار زن ایرانی در ریو به مصاف رقبای خود رفتند. در واقع در سال ۲۰۱۶ رکورد حضور بانوان در کاروان ورزش کشور شکسته شد و حالا باید منتظر ماند و دید اینبار هم شاهد یک رکوردشکنی تاریخی دیگر خواهیم بود یا نه. با در نظر گرفتن انگیزه بالا و تلاشهای مضاعف بانوان ورزشکار در سالهای گذشته باید با نگاهی خوشبینانه منتظر از سرگیری مسابقات ورزشی بمانیم. البته جدا از بحث تلاش و کوشش ملیپوشان، رسیدن به این هدف حمایتهای ویژه و همهجانبه مسئولان را میطلبد، چراکه با شعار و وعده نمیتوان در میادین ورزشی موفق شد.
موانع موجود
کمبود امکانات سختافزاری، بیتوجهی و تبعیضها موانع همیشگی ورزشکاران مدالآور کشور بوده و از این پس کرونا را نیز باید به این موانع اضافه کرد. تا پیش از این قهرمانان رشتههای مدالآور همواره از عدم رسیدگی و بیتفاوتی مسئولان انتقاد میکردند و تبعیضهای بسیار زیاد بین فوتبال و رشتههای غیرفوتبالی را ناعادلانه میخواندند. فعلاً ویروس کرونا نیز مزید بر علت شده و لغو اردوهای آمادهسازی و همچنین مسابقات را به دنبال داشته است. تنها با برنامهریزی حساب شده است که میتوان از یکسال فرصت ایجاد شده به سود ورزش کشور استفاده کرد. در غیر این صورت فرصتهای زیادی چه در بخش مردان و چه در بخش زنان از دست خواهد رفت.
مدالآوری، هدفی بزرگ
تا پیش از این رسیدن به سهمیه المپیک نهایت انتظار از بانوان ایران بود، اما خوشبختانه سیر صعودی ورزش بانوان و مدالهای خوشرنگ زیادی که در یک دهه اخیر به دست آمده انتظارات را از آنها بالا برده تا جایی که رسیدن به سکوی توکیو سخت، ولی ممکن تلقی میشود. در تاریخ ورزش بانوان ایران تنها یک مدال المپیک دیده میشود و توکیو فرصت خوبی برای افزایش این رکورد است. عملکرد دختران تیرانداز و کاراتهکایی که تاکنون سهمیه گرفتهاند در تورنمنتهای جهانی و آسیایی درخشان بوده و بدون شک با حفظ آمادگی و ممارست بیشتر میتوانند یک مدال خوشرنگ المپیک را نیز به گردن بیاویزند، اما همانطور که اشاره شد تحقق اهداف بزرگ با اتحاد، همکاری و حمایت همهجانبه محقق میشود. اینکه مسئولان در مصاحبههایشان حرف از درخشش بانوان بزنند و در عمل کمکی به رشد و پیشرفت هرچه بیشتر آنها نکنند، انتظارات به شکلی کاذب و غیرمنطقی بالا میرود و بار اصلی مسئولیت به دوش المپینها میافتد.
این روزها بیش از هر زمان دیگری مسئولان و مدیران فدراسیونها باید پای کار بیایند و با حمایتهای مادی و معنوی از ورزشکاران، شانس موفقیت کاروان ایران در المپیک را افزایش دهند.
