اضافه شدن کاراته به جمع رشتههاي المپيکي جنب و جوشي را در بين اهالي اين رشته به وجود آورده و همه را به گرفتن مدال المپيک اميدوار کرده است. با اين حال کاراته ايران هنوز از داشتن امکانات ابتدايي محروم است و براي تأمين کردن معيشت ورزشکارانش نيز با مشکلات زيادي دست و پنجه نرم ميکند. همه ما به مدال المپيک فکر ميکنيم، اما اين رشته تازهوارد به المپيک هنوز يک سالن در حد استاندارهاي روز جهان در اختيار ندارد. در حالي که رشتههايي چون تکواندو، وشوو و واليبال سالنهاي اختصاصي در اختيار دارند. کاراتهکاران ايراني در سه دوره اخير رقابتهاي جهاني ثبات قابل قبولي در کسب نتيجه داشتهاند.
اين ثبات نتيجه اعتبار کاراته کشورمان در عرصه بينالمللي بالا برده و از نظر فدراسيون جهاني اين موضوع اهميت زيادي دارد. فراموش نکنيم که کسب سهميه المپيک 2020 به اين سادگيها نيست و وزارت ورزش و کميته ملي المپيک از هماکنون بايد به فکر آن باشند. متأسفانه فدراسيون کاراته در 10 سال گذشته با حواشي بسيار زيادي مواجه بوده و مديريت فعلي نيز وارث همان حاشيههاست. اهالي اين رشته اميدوارند با روي کار آمدن رئيس جديد فدراسيون کاراته يک دوره چهار ساله را بدون تغيير پشت سر بگذارد. موفقيت در رقابتهاي آسيايي و جهاني و همچنين کسب يک کرسي بينالمللي در داوري، نويد روزهاي خوشي را براي کاراته ايران دارد.
با اين حال اصلاً قابل قبول نيست که يک ورزشکار براي اعزام از جيبش هزينه کند و در مصاحبهها ورزشکاران حرف از فروش ماشين بزنند. ما حتي شنيدهايم که مليپوشان از نظر تغذيه نيز با مشکلاتي مواجه هستند که تمامي اين موارد اصلاً براي کاراته ايران خوب نيست. وزارت ورزش، کميته المپيک و فدراسيون کاراته بايد روي نخبههاي اين رشته که شانس کسب سهميه در المپيک را دارند، سرمايهگذاري کنند تا هم انتقادها کمتر شود و هم نگرانيها. به اين نکته توجه کنيد که کشورهاي صاحبنام از کنار مدال کاراته در المپيک نخواهند گذشت و براي رسيدن به اين هدف برنامهريزيهايشان را آغاز کردهاند. براي موفقيت کاراته فردا دير است و در صورتي که نظام توزيع عادلانه بودجه در فدراسيونها رعايت شود، قطعاً بخش اعظمي از مشکلات مرتفع خواهد شد.
