اين كتاب به طور كلي در چهار بخش با عناوين: ازدواج؛ ناموس طبيعت و دستور شريعت، كانون گرم خانواده، غروب عشق و قحطي عاطفه در غرب و حقوق متقابل زن و شوهر(برخي توصيههاي ضروري در روابط زوجين) صورتبندي شده و علاوه بر آن ترسيم فضاي معنوي و حالوهواي زوجهاي جوان در جلسات قرائت خطبه عقد توسط رهبر معظّم انقلاب اسلامي در مقدمه و مؤخره اين كتاب به جذابيت اين اثر افزوده است. اين نوشتار درصدد است با نگاهي گذرا به مهمترين مباحث مطرح در بيانات رهبر معظّم انقلاب اسلامي در موضوع خانواده، الگويي مناسب و كاربردي براي زوجهاي جوان ترسيم كند.
در كلام اوّل با نام ازدواج؛ ناموس طبيعت، دستور شريعت آمده: از منظر اسلام ازدواج يك سنت طبيعي و الهي بوده و از همين رو نيز پيامبر اكرم(ص) از اين امر به سنت خودشان تعبير كردهاند. بنابراين و بر اساس ديدگاه رهبر معظّم انقلاب: «در اسلام روي اين مسئله[ازدواج] تأكيد ويژهاي شده. چرا؟ به خاطر اهمّيت اين مسئله، به خاطر تأثير عميق تشكيل خانواده در تربيت انسان، در رشد فضايل، در ساختوساز انسان سالم از لحاظ عاطفي، روحي و تربيتهاي بعدي»(خطبه عقد مورخه 29/تير/79). از ديدگاه معظّمٌله: «آدم تنها، مرد تنها و زن تنها كه همۀ عمر را به تنهايي ميگذرانند، از ديد اسلام يك چيز مطلوبي نيست.
مثل يك موجود بيگانه است در پيكرۀ انساني. اسلام اينطور خواسته كه خانواده، سلول حقيقي مجموعۀ پيكرۀ جامعه باشد نه فرد تنها. »(خطبه عقد مورخه 5/دي/75.)
بنابراين و بر اساس ديدگاههاي مقام معظّم رهبري ميتوان اينگونه استنباط كرد كه: اولاً از نظر اسلام، تشكيل خانواده يك فريضه و عملي است كه مرد و زن بايد آن را به عنوان يك كار الهي و يك وظيفه انجام بدهند. از اين منظر ازدواج و تشكيل خانواده اگرچه شرعاً در زمره واجبات ذكر نشده، امّا به قدري تحريض و ترغيب شده است كه اصرار خداي متعال بر اين امر به روشني قابل استنباط است. ثانياً هرچند مسئله ازدواج در شرع مقدس امر بسيار مهمي بوده و فوايد بسياري براي آن ذكر شده، امّا، مهمترين فايده و هدف ازدواج همان تشكيل خانواده است. نفس علقه زوجيت و تشكيل يك واحد جديد، مايه آرامش زن و مرد و مايه كمال و اتمام شخصيت آنها و بدون آن زن و مرد ناقصاند. بر اين اساس اگر اين كانون سالم و پايدار شد، روي آينده و وضع فعلي جامعه تأثير خواهد گذاشت. بنابراين ازدواج در حقيقت دروازه ورود به تشكيل خانواده و از ديدگاه معظّمٌله تشكيل خانواده اساس همه تربيتهاي اجتماعي و انساني است.
