شيوا نوروزي
20 سال از آن بازي تاريخي ميگذرد و با گذشت دو دهه هنوز که هنوز است جذابيتها و حساسيتهاي آن ديدار تکرار نشده است. مصاف ايران و استراليا در چارچوب رقابتهاي انتخابي جام جهاني 1998 فرانسه به قدري براي هر دو تيم حساس بود که به يکي از مهمترين بازيهاي فوتبال قرن تبديل شد. حالا با گذشت اين سالها سايت فدراسيون جهاني فوتبال در گزارشي به حواشي ديدار ايران – استراليا و اهميت آن پرداخته است.
روزي تاريخي
«29 نوامبر سال 1997 براي هواداران فوتبال در ايران و استراليا روزي تاريخي و حماسي محسوب ميشود.» سايت فيفا با اين جمله حاشيهنگاريهايش در مورد بازي ايران و استراليا را آغاز کرده است. در اين گزارش آمده است: «در انتخابي جام جهاني 98 فرانسه بود که دو تيم ايران و استراليا براي آنکه به عنوان تيم سي و دوم به اين رقابتها راه يابند سد راه هم شده بودند، يکي به عنوان تيم چهارم آسيا و ديگري به عنوان نماينده منطقه اقيانوسيه. جالبتر اينکه هر دو تيم نيز فقط و فقط به صعود به جام 98 ميانديشيدند و همين تفکر بود که جذابيتهاي بازي را دوچندان کرد. تا پيش از اين ديدار استراليا تنها يک بار به جام جهاني (1974) راه يافته بود و ايرانيها نيز در سال 1978 اين مسابقات را تجربه کرده بودند. محل برگزاري ديدار برگشت استاديوم کريکت ملبورن بود، جايي که ديگر هرگز چنين بازي خاطرهانگيزهاي را تجربه نکرد. بد نيست اسامي بازيکنان مطرح اين بازي را يادآوري کنيم. براي کانگروها بازيکنان مطرحي چون مارک بوسنيچ و هري کيول به ميدان رفتند و از بين آنها کيول و ويدمار دو گل براي استراليا به ثمر رساندند، اما در ترکيب ايران نيز بازيکنان شناخته شدهاي از جمله عابدزاده، خاکپور، پيرواني، مهدويکيا، دايي و عزيزي حضور داشتند، بازيکناني که از دقيقه 71 به بعد با گل کريم باقري جان تازهاي گرفتند و در نهايت نيز خداداد عزيزي چهار دقيقه بعد گل دوم را زد تا با صعود ايران تکليف 32 تيم صعودکننده به جام 98 مشخص شوند.»
دو بازي سرنوشتساز
جدال نفسگير ايران و استراليا از همان بازي رفت آغاز شد و تا بازي برگشت و صعود ايرانيها به جام جهاني پايان يافت. در بازي رفت 128هزار نفر تماشاگر در ورزشگاه آزادي تهران حضور داشتند، هواداراني که براي موفقيت تيمشان فرياد ميزدند. در آن بازي زردپوشان به لطف سيوهاي خوب بوسنيچ با يک تساوي يك – يك به کشورشان بازگشتند، به خيال اينکه در بازي برگشت در ملبورن کار را يکسره خواهند کرد. در بازي برگشت نيز حضور 85 هزار نفري تماشاگران براي استرالياييها يک رکورد محسوب ميشد. اين در حالي است که تيم ملي استراليا با هدايت تري ونبلز رکورد 14 پيروزي متوالي را در کارنامه داشت. تمام اين موارد روحيه کانگروها را براي پيروزي حسابي بالا برده بود. برخلاف ميزبان تيم ملي ايران حال و روز خوشي نداشت؛ اين تيم نه تنها نتوانسته بود در مرحله گروهي جواز صعود را بگيرد، بلکه در پليآف اول مقابل ژاپن نيز شکست خورد و سومين سهميه آسيا به ژاپنيها رسيده بود. در اين بازي هري کيول، ويدمار و مارک ويدوکا عملکرد درخشاني داشتند. در آن طرف ميدان نيز کاپيتان عابدزاده بارها توپ را مهار کرد و مهدي پاشازاده همان مدافعي بود که با سر توپ را از خط دروازه ايران بيرون کشيد. زمان به سود استراليا ميگذشت و رؤياي صعود براي ايران هر لحظه کمرنگتر ميشد. بعد از گل دوم ميزبان بود که يک هوادار ديوانهوار به زمين آمد و تور دروازه ايران را پاره کرد! توقف چند دقيقهاي بازي، خون تازه به رگهاي بازيکنان باتجربه ايران از جمله علي دايي، کريم باقري و خداداد عزيزي تزريق کرد. در 19 دقيقه پاياني دو گل باقري و عزيزي رؤياي سفر به فرانسه را براي ايران زنده کرد.
ستارهها
نام خداداد عزيزي براي هميشه در فوتبال ايران جاودانه شد، در واقع با گل او بود که تيم ملي ايران به جام 98 فرانسه راه يافت. پس از آن بود که عزيزي 26 ساله به عنوان مرد سال فوتبال قاره کهن جايزهاش را از AFC دريافت کرد. خداداد در جام جهاني فرانسه نيز براي کشورش بازي کرد، در بازي معروف ايران – امريکا هم حضور داشت و پس از آن به عضويت تيم افث کلن درآمد. بازي ايران – استراليا به حدي براي همه حساس بود که ويرا، سرمربي ايران در خصوص آن بازي اين جمله معروف را به زبان آورد: «سر جايم نشستم و فقط دعا کردم. دلم براي کودکان استراليايي سوخت.» جالبتر اينکه ناکاميهاي استراليا تا سالها ادامه داشت و آنها در جام جهاني 2002 نيز غايب بودند. تا اينکه براي رسيدن به جام 2006 اروگوئه را بردند و طلسم را شکستند.
