نویسنده: احمد كاظمزاده
رجب طيب اردوغان رئيسجمهور تركيه در حالي براي ديدار با دونالد ترامپ رئيسجمهور امريكا راهي واشنگتن شده كه اقدام امريكا در تسليح كردهاي سوريه موسوم به يگانهاي مدافع خلق خشم تركيه را برانگيخته و بر اين ديدار سايه افكنده است. دولت ترامپ رويكرد جديد خود را اينگونه توجيه ميكند كه به كردهاي سوريه در مبارزه با داعش و آزادسازي رقه نياز دارد اما واقعيت امر اين است دولت ترامپ در اين خصوص به شدت تحت تأثير رويكرد و مواضع رژيم صهيونيستي قرار دارد و اين رژيم در پي تقويت نيروهاي گريز از مركز كردي در منطقه از جمله در سوريه بوده است.
در حالي كه امريكا به نيروهاي كرد سوريه به عنوان شريكي در مبارزه با تروريسم داعشي مينگرد در مقابل تركيه مدافعان خلق سوريه را به علت وابستگي به پ. ك. ك گروه تروريستي ميداند و بنا بر اين ابهام در مقوله تروريسم و روشن نشدن مصاديق آن يكي از عوامل مؤثر بر اختلافات جاري دولت ترامپ و دولت اردوغان شده بود. اردوغان تصور ميكرد كه با روي كار آمدن ترامپ فصلي تازه در روابط امريكا و تركيه آغاز خواهد شد و به همين علت جزو اولين كساني بود كه پيروزي ترامپ را به او تبريك گفت و حتي از طرح ترامپ مبني بر تشكيل منطقه امن در سوريه حمايت كرد. با اين حال انتظار تركيه از ايجاد منطقه امن نيز حاصل نشد زيرا روسيه طرح ايجاد منطقه امن را به ايجاد مناطق عاري از تنش تبديل كرد كه محور مبارزه مشترك با تروريسم تكفيري قرار گيرد و دوم اينكه مناطق شمالي سوريه از ايجاد چنين منطقهاي مستثني شد حال آنكه تركيه در پي ايجاد يك چنين منطقهاي در اين بخش بود.
اردوغان از اعزام تيم امنيتي و اطلاعاتي به واشنگتن براي منصرف كردن دولت ترامپ از تسليح كردهاي سوريه توفيقي بهدست نياورد و اكنون مسئوليت اين كار بر دوش خود اردوغان افتاده است و در صورتي كه در اين سفر نيز توفيقي بهدست نياورد به احتمال زياد از شركت در مراسم استقبال از ترامپ در رياض خودداري خواهد كرد.
در واقع اردوغان هزينه دخالت بيمحابا در سوريه را ميپردازد كه با اين كار موجب شد نيروهاي گريز از مركز كردي در سوريه تقويت شوند، حال آنكه قبل از جنگ سوريه كاملاً در محاق قرار داشتند. بنا بر اين هر چند اكنون تا حدودي دير شده اما باز به نظر ميرسد تنها راه مطمئن براي تركيه و دولت اردوغان براي مقابله با خطر تقويت نيروهاي گريز از مركز كردي چه در داخل اين كشور و چه در سوريه و عراق بازگشت به سياست سنتي اين كشور در همكاري با دولتهاي مركزي در منطقه است و با توجه به اينكه رويكرد دولتهاي غربي تحت تأثير مواضع و رويكرد رژيم صهيونيستي قرار دارد، بنابراين نزديكي به اين كشورها نه تنها كمكي به رفع دغدغههاي تركيه نميكند بلكه همچنانكه مشاهده ميشود به آن ميافزايد.
