اگر كسي به عنوان متهم در دادگاه حضور يافت، دادگاه بايد حداكثر پس از 24 ساعت اتهامش را به او تفهيم و سپس تكليفش را معين كند كه يا آزادي متهم به صورت بلاقيد است يا صدور قرارهاي تأمين. وقتي به احتمال زياد فرد متهم باشد و يا اين امر قطعي شود، دلايل كافي در پرونده موجود باشد قاضي تحقيق يا دادرسي قرار تأمين صادر ميكند. فلسفه اصلي صدور قرار تأمين، جلوگيري از فرار متهم يا پايان اجراي حكم و در بعضي مواقع به دليل از بين رفتن دلايل جرم است. اگر قاضي از متهم تأمين مناسبي اخذ كند، در هنگام اجراي حكم و احقاق حق شاكي نيز مشكلات كمتر ميشود، شرايطي كه به عنوان شرايط عام در قانون براي گرفتن تأمين از متهم قيد شده است، به شرح زير ميباشد: 1- تأمين بايد با اهميت جرم متناسب باشد. 2- تأمين با شدت مجازات مقرر در قانون تناسب داشته باشد 3- دلايل اتهام 4- احتمال فرار متهم و احتمال اينكه متهم بتواند در صورت آزادي، آثار و دلايل جرم را از بين ببرد در نوع تأمين مؤثر است. 5- بيمار بودن متهم در نوع تأمين موثر است 6- سن متهم 7- شخصيت متهم 8- دلايل جرم در صورت ضعيف يا قوي بودن در نوع تأمين مؤثر است.