نبايد در آسيا درجا بزنيم

انتخاب سرمربي تيم ملي پروسه‌اي است که بايد با احتياط و با در نظر گرفتن فاکتورهاي حرفه‌اي پيش برود و تنها در اين صورت است که مي‌توان انتظار پيشرفت بسکتبال ايران را داشت. اگرچه زمان کافي براي تعيين جانشين بائرمن وجود دارد، اما بايد به گونه‌اي عمل کرد که به سود بسکتبال باشد. بيشتر مربيان خارجي که از دهه 70 به ايران آمده‌اند به همراه تيم ملي يک قهرماني کسب کرده‌اند به همين دليل نفر بعدي بايد مربي باشد که بسکتبال کشورمان را از سطح آسيا فراتر ببرد. در اين راستا نبايد در انتخاب سرمربي عجله کرد، بلکه بايد با برنامه‌ريزي دقيق و کنکاشي حرفه‌اي گزينه‌هاي مدنظر بررسي شوند. البته در اين بررسي تنها نبايد به رزومه مربيان اکتفا کرد؛ فاکتورهايي از جمله شخصيت، عملکرد در ليگ‌هاي معتبر دنيا، اخلاق و رفتار حرفه‌اي مي‌بايست مدنظر قرار بگيرند. خوشبختانه در وزارت ورزش نيز کميسيوني تشکيل شده که پيشنهادها براي استخدام مربيان خارجي را بررسي مي‌کند. در حال حاضر بسکتبال ما به مربي درجه يک نياز دارد.

براي رسيدن به موفقيت بسکتبال نيز بايد همان راهي را برود که فوتبال و واليبال رفتند. از همين رو در مدت زماني که داريم مي‌بايست گزينه‌هاي مطرح شده را به دقت و با موشکافي مورد بررسي قرار دهيم. در حقيقت بائرمن درس بزرگي به ما داد. او به ما ياد داد که نبايد بي‌خود و بي‌جهت مربي که توان کار کردن در شرايط سخت را ندارد، بزرگ کرد. با درس گرفتن از اين مسئله نبايد اشتباهات گذشته تکرار شود. سال هاست که ايران در رشته بسکتبال در آسيا حرف‌هاي زيادي براي گفتن دارد و همواره در قاره جزو مدعيان محسوب شده است، اما نبايد بيش از اين درجا بزنيم و انتظار جامعه بسکتبال اين است که پا را از آسيا فراتر بگذاريم و به موفقيت‌هاي بزرگ‌تر دست يابيم. سرمربي جديد بايد با ارائه برنامه‌هاي کوتاه‌مدت، ميان‌مدت و بلندمدت زمينه را براي بازگشت بسکتبال کشورمان به اوج فراهم کند تا تيم ملي از سطح آسيا به سطح جهان برسد.