سالي يكبار جمع شدنها بر مزار مرحوم تختي، يادآوري پهلوانيهاي آن بزرگ مرد و برشمردن سجاياي اخلاقي مثال زدنياش دردي دوا نميكند و جز نمك پاشيدن به زخم ورزش نيست، وقتي شكي وجود ندارد كه از اين ورزش تختي در نميآيد!
اين دورهميهاي سالانه را نميتوان حتي اداي احترام به روح پهلوانان عرصه ورزش ناميد وقتي بيشتر به يك شو تبليغاتي ميماند براي جلب توجه و تأكيد بر واضحاتي كه هرگز توجهي كه بايد به آن نميشود. اين گردهماييها بيشتر به يك عادت ميماند براي فرار از انتقادهاي احتمالي. در واقع حضور نمادين در كنار مقبره بزرگ مردان ورزشي كه سالهاست جاي خالي حضور چون آنهايي در ورزش به وضوح احساس ميشود هيچ تأثيري نميتواند داشته باشد، وقتي در ديگر ايام سال چشم بر واقعيتهاي تلخ بسته شده و گامي براي بهبود شرايط برداشته نميشود. كه اگر غير از اين بود، بايد حداقل يكي از آن حسرتهايي كه در سالگرد پهلوانان اخلاقمدار ورزش ايران از زبان مسئولان شنيده ميشود، در طول همه اين سالها برطرف ميشد تا امروز شاهد برگزاري نشست پيشگيري و مبارزه با فساد در پرهوادارترين رشته ورزشي كشور نباشيم و با دنيايي از ناهنجاريهاي اخلاقي در ورزشي كه عرصه اخلاقمداري است، روبهرو نباشيم.
برگزاري باشكوه سالگرد پهلواني چون تختي، بيش از آنكه خوشحالكننده باشد، حسرتبار است. نه به دليل يادآوري از پهلواني كه دنيايي به مردانگياش سر تعظيم فرود آوردهاند. بلكه از آن جهت كه بيشتر حاضران در اين مراسم همانهايي هستند كه سالهاست با سكوت برابر بياخلاقيهاي ورزش، زمينه رشد بيرويه آن را فراهم كردهاند. به گونهاي كه تكرار چون تختي و پهلواناني نظير او از اين ورزش، به آرزويي محال ميماند كه برآورده شدندش افسانهاي بيش نيست! خصوصاً اينكه يك روز قبل، شاهد منتشر شدن خبر دستگيري يكي از فعالان عرصه ورزش كشور هستيم. كسي كه تا ديروز بر مزار مرحوم تختي از جاي خالي او و امثال او در ورزش ايراد سخن كرده و اهميت الگوبرداري از اين پهلوانان نامي را با ژستي دوربينپسند فرياد زده و تأكيد كرده است، اما امروز، خود به دليل بيتوجهي به همين سجاياي اخلاقي و زير پا گذاشتن آن است كه پشت ميلههاي زندان به سر ميبرد. مسئلهاي كه نشان ميدهد سالگرد مرحوم تختي نه فقط فرصت يادآوري پهلوانيهاي يكي از بزرگمردان ورزش ايران، كه فرصتي براي يادآوري اجحافي است كه از عدم تكرار و الگوبرداري از او و امثال او به ورزش روا شده است. آن هم به بدترين شكل ممكن و به گونهاي كه ديگر امروز نميتوان ورزش را صرفاً عرصهاي براي تضمين سلامت جسم و روان افراد جامعه خواند وقتي از سكوهاي ورزشگاه و سالنهاي ورزشي آن گرفته تا ميزهاي مديريتياش، شاهد ناهنجاريهاي تأسفبار هستيم.
سكوت و بيتفاوتي برابر ناهنجاريهايي كه تا ديروز اگر تنها در انحصار فوتباليها بود، امروز پا فراتر گذاشته و كليت ورزش را به تصرف خود در آورده است تا نمونه درگيريهايي كه پيشتر فقط در ورزشگاهها ديده ميشد را حالا در سالنهاي واليبال و بسكتبال و حتي كشتي هم به وضوح ديده شود. درگيريهايي كه ديگر تنها بين تماشاگران ديده نميشود و به بازيكنان هم سرايت كرده تا ورزش ايران را هر روز از تكرار ورزشكاراني چون تختي نااميد و نااميدتر كند! ورزشي كه چنان با حاشيهها و ناهنجاريها درگير و در بياخلاقيها غرق است كه تكرار پهلوانهاي نامي چون تختي از آن بعيد است! البته عجيب هم نيست وقتي كه مسئولان ورزش به عنوان متوليان اين عرصه همواره به جاي مقابله با بياخلاقيها، به دادن شعارهاي زيبا و تكرار بيعمل مكررات بسنده كردهاند.
