جامعه ورزش و ورزشكاران ايران از ديرباز به مردمداري، دستگيري از ناتوانان و رسيدگي و سروسامان دادن به اوضاع و احوال محرومان و ضعيفان شهره آفاق بودهاند. پهلوانان و رادمردان اين سرزمين چه آنها كه از گود زورخانهها يا تشكهاي كشتي سر برآورده بودند و چه آنها كه با گسترش ورزش به رشتههاي ديگر روي آوردند. همواره اين منش و راه و رسم را به عنوان آدمهايي كه ديگران به آنها چشم اميد دارند و مردم كوي و برزن روي آنها حساب ويژهاي باز ميكنند، ادامه دادهاند.
هرچند امروز به لحاظ شرايط اجتماعي و مناسبات آن و حتي كمرنگ شدن مسائل اخلاقي و رنگ باختن رسيدگي به اوضاع همسايه و همشهري و هموطن ديگر خيلي كم ميتوان از آن لوطيهاي قديمي ورزش سراغ گرفت، اما هنوز هم ميتوان در گوشه و كنار شهرها برخي را پيدا كرد كه دغدغه نان شب مردم و جاي خواب آنها را دارند.
اينها را گفتيم كه حساب برخي ورزشيهاي مردمدار را از بقيه سوا كرده باشيم كه آنها پيش از فلان كارگردان و فلان چهرههايي متمول كه به دنبال سوژه براي مطرح شدن در BBC و CNN هستند به فكر هموطنانشان بوده و هستند. يكي از مربيان ليگ برتر فوتبال ميگويد: «خوابيدن برخي مردم در قبر بسيار دردناك است، كشور ثروتمندي مثل ايران همه چيزش بايد خوب باشد.»
بله دردناك است، اما چند سؤال اين وسط مطرح ميشود كه بد نبود فوتباليها پيش از اظهارنظر در اين خصوص به آنها پاسخ دهند.
ايران كشور ثروتمندي است، درست، بايد وضعيت معيشتي تمام مردم روبهراه باشد درست، دردناك است كه عدهاي در سوز و سرماي زمستان و گرماي طاقتفرساي تابستان بيسرپناه باشند درست، اما...
- اين دردناك نيست كه بازيكني در يكي از تيمهاي پايتخت بالاي يك ميليارد قرارداد داشته باشد و اصلاً نباشد؟
- اين دردناك نيست كه قراردادهاي اكثر بازيكنان فوتبال باشگاهي هوش و حواس را از سر همين مردم بيبضاعت و دردمند ببرد؟ بازيكناني كه حتي به اندازه درصدي از قراردادشان هم نميارزند.
- اين دردناك نيست كه بخش قابل توجهي از بيتالمال و سهم همين مردمي كه امروز خيليها سنگ دلسوزي و نگرانيشان را به سينه ميزنند به جاي هزينه براي آنها راهي جيب برخي (از جمله عدهاي از همين دلسوزان) شود تا هر روز با تيپهاي آنچناني عكس به اشتراك بگذارند و نگراني بابت خرجهاي آنچنانيشان در پارتيهاي شبانه و سفرهخانهها و قهوهخانهها نداشته باشند.
دردناك است كه عدهاي از مردم، كارتنخواب باشند، گورخواب باشند و سرپناهي نداشته باشند و اين مسئله حداقل براي جامعه ورزش دردناكتر است به خصوص وقتي تمايزات فكري و تعلقات مردمي جامعه ورزش را در نظر بگيريم، اما همين جامعه ورزش طي اين سالها به خصوص در برخي رشتهها اينقدر از بيتالمال ارتزاق كرده كه ديگر نميتواند و نبايد وجهه دلسوز به خود بگيرد و بهتر است ابتدا فكري به حال اين همه برداشت از سهم بيزبان مردم كند.
اين درست كه ورزش به عنوان عامل نجات و بخشي از مطالبات مردم بايد جدي گرفته شود و هزينههايش تأمين، اما وقتي بخش عمدهاي از بودجه بيتالمال در همين ورزش به عدهاي خاص تعلق ميگيرد و قراردادهايي منعقد ميشود كه تعداد صفرهايش هر كسي را متعجب ميكند، آن وقت بايد هم شاهد ظهور پديدههايي چون گورخوابي و كارتنخوابي باشيم. جامعه ورزش و ورزشكاران مردمدار، بهطور حتم امتحان خود را در اين مسئله نيز به خوبي پس خواهند داد، اما بهتر است برخي مدعيان و مسئولان ورزش حداقل حالا كه اين مسئله سروصدا راه انداخته و رسانهاي شده قدري بيشتر و بهتر با مسئله قراردادهاي ميلياردي ورزشكاران كه رفتهرفته به رشتههاي ديگر هم سرايت ميكند، برخورد كنند، مسئلهاي كه اگر چيزي بيشتر از حقوقهاي نجومي نباشد، كمتر نيست تا حداقل حق كمتري از مردم مظلوم و مستضعف در جيب ورزش باشد.
