جشنواره مقاومت نقطه اميدي محسوب ميشد تا با توجه به عنوانش به شكلي تمام عيار بازتاب سينماي انقلابي در سطح جهان باشد، اما برگزاري تقريباً بيحال اين جشنواره و انعكاس ضعيف رخدادهاي آن در رسانهها و همچنين رويكرد هيئت داوران در اختصاص جوايز تا حد زيادي دلسردكننده بود.
در همه دنيا مردم پاي كار اصلي برگزاري جشنوارهها هستند. در واقع جشنوارهها سعي ميكنند با مشاركت مردمي و با استفاده از انرژي حضور مردم به جشنوارهها رونق بدهند؛ ظرفيتي كه در كشور ما وجود دارد اما جشنواره فيلم مقاومت هيچ تمهيدي براي بهرهبردن از آن نينديشيده بود. پرديس ملت مكان نامطلوب و دور از دسترسي براي برگزاري جشنواره بود. بنرها و بيلبوردهاي تبليغاتي شهرداري تهران هم كمكي به رونق جشنواره نكرده و سبب نشده بود مردم اين رويداد را به عنوان مسئلهاي كه مربوط به زندگيشان ميشود، قلمداد كنند و فكرشان را درگير كند. گويي اين مسئله كه قرار است جشنواره ربطي به مردم نداشته باشد از ابتدا براي مسئولان برگزاري جشنواره امري مفروض قلمداد شده بود.
جدي قلمداد نكردن جشنواره مقاومت از سوي مسئولان برگزاري، مسئلهاي نيست كه اثبات آن مشكل باشد. هر جشنوارهاي با آثاري كه قرار است در آن به نمايش درآيد، اعتبار مييابد. اين اعتبار به تدريج ايجاد ميشود و يك شبه تحقق نمييابد. انجمن سينماي دفاع مقدس به عنوان يكي از مراكز زير مجموعه بنياد روايت، با اينكه ماهها پيش خبر اتمام فيلمبرداري تنها اثر توليدياش با نام «ماهگرفتگي» در رسانهها مخابره شده بود و انتظار ميرفت شاهد رونمايي آن در جشنواره مقاومت باشيم با اينحال با بيرغبتي عوامل فيلم اين اتفاق را رقم نزد. شنيدهها حاكي است، كارگردان فيلم با وجود اصرار مديرعامل انجمن براي رساندن فيلم به جشنواره كه با توجه به اتمام فيلمبرداري طي ماه تير امري ميسر بود، از اين مسئله سرباز زده است و معتقد بوده كه رونمايي از فيلم در جشنواره فجر به مراتب ميتواند بازتابهاي بيشتري داشته باشد.
اين نشان ميدهد كه كارگردان ارزشي معتقد به سينماي انقلاب نيز از ارائه مطلوب فيلمش در جشنواره مقاومت نگراني دارد و شايد اين نگراني تا حدي هم قابل درك باشد؛ چرا كه بازتاب جشنواره حتي در رسانههاي انقلابي و صداوسيماي جمهوري اسلامي هم در حد و اندازه نام اين جشنواره نبود. پخش افتتاحيه و اختتاميه اين رويداد از شبكه فرعي نمايش و بياعتنايي مطلق برنامه هفت به نشست خبري دبير و افتتاحيه جشنواره كه با فرعي خواندن جشنواره در سخنان مجري نيز نمودي بارز داشت، نشان ميداد كه جشنواره مقاومت براي آنهايي كه بايد جدي قلمداد شود هم زياد جدي گرفته نشده است.
اين بياعتنايي رسانهاي در حالي صورت گرفت كه بدون شك امكانات رسانهاي جبهه فرهنگي انقلاب از صداوسيما گرفته تا خبرگزاريهاي مختلف به قدري هست كه بتواند به حد كفايت جشنوارهاي چون مقاومت را مناسب نامش در صدر اخبار بنشاند.
نكته ديگر ناهماهنگي و همكاري نكردن عجيب رسانههاي انقلاب با جشنواره مقاومت است. بهروز افخمي روز گذشته طي مطلبي در روزنامه «هفت صبح» كه با ادبياتي به شدت تند و غيرمحترمانه نگارش شده تلويحاً درخواست وجه براي پوشش جشنواره مقاومت را رد نكرده و با مخاطب قرار دادن دبير جشنواره آورده است: «بايد بدانيد اگر تلويزيون براي ترويج و تبليغ پروژههاي پرخرج و ناقص و ابتر شما هزينه مطالبه كند، كار درستي كرده و اصلاً بسياري از برنامههاي صداوسيما با حمايت مالي سازمانها و نهادهاي دولتي و خصوصي، بخشي از هزينههاي خود را تأمين ميكنند.»
وقتي مجري برنامه هفت تصميم براي پوشش دادن يا ندادن جشنواره مقاومت را حق طبيعي خود ميداند و دبير جشنواره بايد براي اين منظور به مديران التماس كند، تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل. چه كسي فكر ميكرد جشنواره فيلم مقاومت نيز مانند مردان عرصه مقاومت با وجود امكانات و شعارهاي دهان پر كن تا اين حد مهجور و مظلوم واقع شود.
