حذف زودهنگام پرسپوليس از جام حذفي و اتفاقات شيراز را ميتوان از زواياي مختلفي نگاه كرد و نتيجهگيريهاي متفاوتي داشت. در نگاه اول، بار ديگر يك تيم بينام و نشان، شگفتيساز شد و يكي از مدعيان ليگ برتري را از سد راه برداشت. آن هم در همان گام نخست. تيمي كه شايد ديگر فرصتي اينگونه براي عرضاندام نداشته باشد يا ميتوان اين نتيجه را تاوان جوانگرايي برانكو دانست. از سوي ديگر ميتوان شكست برابر قشقايي را نخستين ناكامي اين فصل سرخپوشان تهراني خواند. تيمي كه بزرگترين ناكامي آن در طول هفت هفته ليگ برتر تساوي در دربي و قبل از آن، از دست دادن صدرنشيني به دليل تفاضل گل كمتر بود. اما ميتوان با نگاهي منطقيتر، اين باخت زودهنگام را يك تجربه گزاف تلقي كرد كه باعث شد تا مشكلاتي كه برانكو طي اين مدت هرگز حاضر به پذيرش آن نشده بود، بروز كند.
تيم برانكو، نيمكت قابل اتكايي نداشت و اين نتيجه خريدهاي اين فصل اوست كه بارها و بارها مورد انتقاد قرار گرفت، اما به گوش سرمربي سرخپوشان نرفت. گل خوردن در دقيقه هشت بازي با يك تيم ليگ دويي بهطور واضح و روشن ثابت كرد كه پرسپوليس در نبود بيرانوند، با مشكلي بزرگ مواجه است و برانكو در غياب او هرگز نميتواند از دروازه تيمش مطمئن باشد. هرچند كه او بعد بازي ميگويد كه از گلر كروات بيش از همه راضي است، اما اين عادت سرمربي پرسپوليس است كه در جمع از شاگردانش دفاع و حمايت كند و كمتر پيش ميآيد كه انتقادي را در خصوص آن پذيرفته يا خود آنها را به انتقاد بگيرد و اين حمايت زباني بيشتر بار روحي رواني دارد تا جنبه فني، چراكه بعد از بازي سنگين پرسپوليس برابر قشقايي در جام حذفي، بسياري از مشكلات، براي برانكو بيش از هر شخص ديگري نمايان شده كه يكي از آنها، گلري است كه بعد از عقد قرارداد با سرخپوشان، با انتقادهاي فراواني مواجه شد.
خط دفاع سرخپوشان هم كه در ليگ يكي از بهترينهاست با تنها يك گل خورده، در رقابتهاي حذفي كشور كه بازي اول و آخر پرسپوليس در اين فصل بود، تعريف چنداني نداشت و اين ميتوانست متأثر از تغييراتي باشد كه تيم در غياب بازيكنان مليپوش خود داشت. يعني پرسپوليس با يك تركيب ميتواند خوب نتيجه بگيرد و هر تغييري ميتواند از ثبات اين تيم بكاهد و اين مسئله نميتواند براي تيمي كه مربي آن از ابتداي فصل مدعي بود براي هر سه جام ميجنگد، جالب و قابل قبول باشد!
اما يكي از مهمترين مشكلات پرسپوليس در شيراز، مشكلي بود كه اين تيم از سال گذشته با آن دست و پنجه نرم ميكند. تيمي كه آقاي گل ليگ را دارد، اما خط حمله ششدانگ ندارد و در ازاي هر يك گلي كه به ثمر ميزند، بيش از 20 موقعيت را از دست ميدهد و حداقل 10 گل نميزند. آماري كه معضلي جدي براي تيمي است كه خود را مدعي قهرماني ميداند، چراكه پرسپوليس در هر بازي آمار بالايي از ضربههايي كه به گل تبديل نميشوند از خود به جاي ميگذارد و اين آمار بالا ميتواند ضربه جبرانناپذيري به اهداف آن كه قهرماني است بزند. همانطور كه امروز مانع از آن شده كه پرسپوليس بهرغم هم امتياز بودن با تراكتور، صدرنشين باشد. بازي با قشقايي، يك تجربه بزرگ بود براي برانكو. تجربهاي بزرگ و تلخ كه البته بايد ديد سرمربي كروات سرخپوشان از چه منظري به آن مينگرد و از چه جهتي آن را نگاه ميكند و چه پيامي از اين اتفاق مهم و عبرتآموز ميگيرد.
اينكه برانكو نتوانست با نيمكت ذخيرههاي خود، بدون بازيكنان مليپوش و تركيب اصلي تيمش برابر تيمي از ليگ دسته دو ايستادگي كند به اين مهم برميگردد كه او، روزهاي مهم فصل نقل و انتقالات را به درستي پشت سر نگذاشته و امروز تاوان اشتباهات ديروز خود را پس ميدهد. تاوان اشتباهاتش در پذيرش بازيكناني كه گفته ميشد اگر كيلوهاي اضافه آنها بريزد، ميتوانند نفرات خوبي باشند. بازيكناني كه گفته ميشد دو سالي است كه تيم ندارند و تيم قبلي آنها منحل شده، اما به راحتي به تركيب سرخپوشان راه يافتند تا برانكو جمعهاي تلخ و دور از انتظار را در شيراز سپري كند.
