مرتضی آبدار در
سمینار روشهای نوین مقاومسازی سازههای تاریخی و میراث ماندگار در محل
تالار اجتماعات ساختمان مرکزی شهرداری تبریز اظهار داشت: ایران کشوری با
پیشینه تاریخی و تمدنخیز، مهد یکی از قدیمیترین تمدنهای جهان است و از
نظر معماری و مهندسی چه در دورههای قبل از اسلام به ویژه در عهد ساسانیان و
چه بعد از اسلام دارای شاهکارهایی بوده است که بخشی از آن امروز هم باقی
است و جزو گرانبهاترین میراث فرهنگی کشورمان محسوب میشوند.
مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
آذربایجانشرقی گفت: حفظ و صیانت از این ثروتهای ملی که هویت فرهنگی
تاریخی و قومی ماست از اهمیت خاصی برخوردار است و در صدر برنامههای دولت
قرار دارد.
آبدار تصریح کرد: عمده خاک ایران روی خط زلزله قرار
دارد که از مهمترین عوامل در از بین بردن ابنیه تاریخی و قدیمی است.
بنابراین مدیریت و برنامهریزی برای مقاوم سازی آثار تاریخی در برابر زلزله
موضوع مهمی است. برخلاف ساختمانهای آجری و خشتی روستایی که در برابر
زلزله مخرب تاب مقاومت ندارند بسیاری از بناهای تاریخی و باستانی ممکن است
بتوانند زلزلههای نسبتا قوی را هم تحمل کرده و خسارت جزئی به ساختار آنها
وارد شود.
وی از دلایل عمده آسیبپذیری بناهای تاریخی ساخته
شده از مصالحی همچون خشت، گل، سنگ و چوب را فرسودگی مصالح، مقاوم نبودن
مصالح و سنگین بودن سازهها عنوان کرد و گفت: بناهای تاریخی با طول عمرهای
گوناگون و درجه اهمیت و شکوه متفاوت وجود دارند که باید از نظر مقاوم سازی
مورد توجه قرار گیرد زیرا جدای از فرهنگ، هنر و ارزشهای خاص، یک دارایی
ملی محسوب میشوند. کودکان و نوجوانان در آینده با تکیه بر آثار و ابنیه
تاریخی هویت خود را مییابند.
آبدار گفت: ما گنجینهای از آثار تاریخی داریم که در
سطح بینالمللی شناخته شدهاند و موقعیت ما را ممتاز میکنند. تمامی این
آثار تاریخی را باید با استفاده از دانش بومی در کنار روشهای نوین و
کارآمد مقاومسازی کنیم تا بتوانیم با حفظ این آثار آنها را از نسلی به نسل
دیگر منتقل کنیم.
