باورش نبايد خيلي سخت باشد بيتوجهي به داوران افتخارآفرين ايران در فينال المپيك ريو و عدم حضور نام آنها در ليست پاداشبگيران المپيكي وزارت ورزش و جوانان. مسئولان وزارت ورزش و جوانان، از رئيس آن گرفته تا معاونانش بارها ثابت کرده که نميتوان انتظار زيادي از آنها، با نوع خاص تفکر و نگاهي که دارند داشت. اما هنوز هم برخي رفتارها و گفتارها مسئولان وزارت ورزش تعجببرانگيز است و البته تأسفبار! مسئلهاي که تنها به مديريت ضعيف آنها بازميگردد. مديريتي ضعيف که البته تاريخ در مورد آن قضاوت خواهد کرد و بدون شک به نيکي از آن ياد نخواهد شد.
برخوردهاي مسئولان وزارت ورزش و جوانان بعد از المپيک نيز به همان اندازه تأسفبرانگيز است که قبل از آن بود. قبل از المپيک آقايان به هر بهانهاي غيرمنطقي از حمايت سرباز زدند و بعد از المپيک نيز اين رويه را ادامه ميدهند. بيتوجهيها به کاروان اعزامي ايران به ريو البته يکي دو تا نبود. بيتوجهيهايي که نقدهاي زيادي هم به آن شد، اما آقايان مسئول به روي مبارک هم نياوردند، همانطور كه امروز نميآورند. بدون ترديد اما مظلومترين نفرات كاروان اعزامي ايران به المپيك ريو، داوران فوتبال بودند که با بزرگترين بيتوجهي مواجه شدند. داوراني که در سکوت و بيخبري عازم برزيل شدند. بيآنكه كسي به روي خود بياورد كه آنها نفرات اعزامي ايران هستند، اما بهرغم تمام بيتوجهيها، به معناي واقعي گل کاشتند و افتخارآفريني کردند اما باز هم... در بازگشت با همان نگاه مواجه شدند. هرچند بازگشت فغاني و کمکهايش در سکوت و بيخبري نبود و استقبالکنندگان زيادي راهي فرودگاه شدند، اما اين حضور نه براي استقبال از داوران موفق در فينال فوتبال المپيك، كه براي حضور در عکسهاي يادگاري بود که در فرودگاه امام خميني(ره) گرفته شد. مسئلهاي که به وضوح ميتوان در همان عکسهاي گرفته شده در فرودگاه دريافت وقتي آقايان مسئول حتي داوران و افتخارآفرينان ايران را نميشناختند و به جاي ايستادن در کنار آنها، تصور ميکردند سوژه اصلي عکس خود آنها هستند.
اين مهم زماني ثابت ميشود كه همان نفراتي كه براي حضور در عكسهاي يادگاري با داوران نفر اول بودند، امروز به راحتي از عدم در نظر گرفتن هرگونه پاداشي براي تشكر از افتخارآفريني داوران ايراني در برزيل صحبت ميكنند و معتقد هستند كه نبايد در اين زمينه احساساتي شد و دستورالعمل پاداش المپيکيها نبايد مدام تبصره بخورد! اين ادعاي سجادي در حالي به عنوان معاون ورزش قهرماني وزير ورزش مطرح ميشود كه بسياري از پاداشهاي المپيك با تبصرههاي خاص مواجه شده است. مثلاً برنز كيميا عليزاده طلا محسوب ميشود يا بهداد كه با ناداوري با دست خالي به كشور بازگشت، پاداش طلايي خواهد گرفت يا چهارمي عابديني مدال برنز تلقي شدكه البته نميتوان به اين تبصرهها اعتراضي كرد كه به حق هم ميتواند باشد اما اگر قرار باشد داوران بازهم مثل روزهايي كه ايران را به مقصد برزيل ترك ميكردند با بيتوجهي مواجه شوند، تبصرههايي كه آقايان در دستورالعمل المپيكيها اعمال كردهاند، زير سؤال ميرود.
به نظر ميرسد كار وزارت ورزش در پروسه موفقيت داوران فوتبال ايران در المپيك با گرفتن چند عكس يادگاري به پايان رسيده كه بازهم پاي خود را از اين پرونده بيرون ميكشد و قاطعانه از عدم پرداخت هرگونه پاداشي به داوران ايراني ميگويد و تأكيد ميكند كه خبري از تقدير و تشكر از آنها نيست و توپ را به زمين فدراسيون فوتبال پاس ميدهد.
اشتباهات وزارت ورزش اين روزها از حد گذشته است. بيتوجهي، عدم حمايت، تلاش در پايين نشان دادن سطح ورزش كشور و زير سؤال بردن تلاش ورزشكاران، شانه خالي كردن از زير بار مسئوليت و حالا هم ناديده گرفتن موفقيت داوران از جمله اشتباهاتي است كه نقطههاي تاريك و پوئنهاي منفي كارنامه مديريت گودرزي و وزارت ورزش را بيش از پيش ميكند. پروندهاي كه آيندگان قضاوت خوبي در خصوص آن نخواهند داشت. هرچند كه بايد ديد آقاياني كه قضاوت امروز جامعه در خصوص مديريت ناكارآمد و ناكام آنها كمترين اهميتي ندارد و از كنار آن به راحتي عبور ميكنند، قضاوت آيندگان برايشان آنقدر حائز اهميت هست كه تغييري در روندي كه در پيش گرفتهاند، داشته باشد يا تفكرات آنها را تغيير دهد يا از كنار اين مسئله هم به راحتي هرچه تمامتر ميگذرند.
