سينماي ايران برخلاف سينماي غرب كه خود را موظف به ترويج سبك زندگي مبتني بر آموزههاي اومانيسم ميداند، بهظاهر رسالتي براي خود قائل نيست و به نوعي آشفتگي فكري دچار است. در اين آشفته بازار فكري، فيلمهاي بسياري ساخته ميشوند كه نهتنها رسالتي براي تقويت فرهنگ جامعه قائل نيستند، بلكه مروج ناهنجاريهاي فكري و رفتاري نيز هستند.
در نشستي كه با عنوان «دين و سبك زندگي در سينماي ايران» و با حضور محمد مهدي عسگرپور در مدرسه ملي سينما برگزار شد، اين موضوع مورد بررسي قرار گرفت. كارگردان فيلم «قدمگاه» در اين نشست با اشاره به اينكه جامعه ايران را ميتوان يك جامعه با فرهنگ مبهم دانست، گفت: جوامع مبهم به جوامعي ميگويند كه وقتي عناصر زيستي آن را در كنار هم قرار ميدهيم در يك سبد جاي نميگيرند و به همين جهت در كشور ما سينما آن نقشي را كه بايد نتوانسته بازي كند. به اعتقاد عسگرپور نميتوانيم سينماي ايران را در پرداختن به دين و سبك زندگي پيشتاز بدانيم و اين سينما نميتواند در خلق يك تجربهزيستي موفق عمل كند. به علت اينكه سينماي ما آن قوامي را كه بايد پيدا نكرده است و آنچنان كه بايد نميتواند بر تمام ابعاد زندگي مردم تأثيرگذار باشد. اين كارگردان ادامه داد: اگر بخواهيم بررسي كنيم كه چرا سينما در پرداختن به دين و سبك زندگي ديني ناموفق بوده بايد به چند عامل اشاره كنيم. نخستين عامل، جشنوارههاي داخلي هستند، زيرا فيلمهايي كه براي حضور در اين قبيل جشنوارهها ساخته ميشوند، به دليل نوع نگاه اين دست از جشنوارهها به تدريج از موضوع سبك زندگي فاصله گرفتهاند. دومين دليل ناشي از نگاه روشنفكران دهه 60 بوده، البته شاهد هستيم كه اين نگاه، امروز قدري تعديل شده است.
وي خاطرنشان كرد: البته در اين ميان نميتوان از نقش و تأثير جشنوارههاي خارجي بر فاصله گرفتن سينما از پرداختن به مضامين ديني و سبك زندگي غافل شد. زيرا خيلي از فيلمسازان وقتي پا روي فرشهاي قرمز آنجا ميگذارند، لرزه بر اندام آنها ميافتد. اين كارگردان سينما اضافه كرد: جشنوارههاي خارجي كاركردها و تأثيرات جدي بر سينماي ما داشتهاند. البته نميتوانيم انكار كنيم كه آنها براي ما برنامهريزي دارند، زيرا آنها هم به دنبال پيشبرد اهداف و برنامههاي ملي خود هستند، ولي اين موضوع كه درصد بالايي از بودجه جشنوارهاي چون كن توسط وزارت امور خارجه فرانسه تأمين ميشود، خود جاي تأمل و بررسي بيشتر دارد.
