در كشورهاي مختلف، در تبليغ و پخش برخي از فيلمهاي سينمايي محدوديتهاي سني خاصي به دلايل مختلف اعمال ميشود، موضوعات مختلفي علت اين ردهبندي سني است: از صحنههاي غيراخلاقي تا خشونت بيش از حد، فيلتري كه توسط مخاطبان و سينماهاي اكرانكننده آثار در اكثر موارد تمام و كمال رعايت ميشود، امري پذيرفته شده در مثلث مخاطبان، سازندگان آثار و سينماداران.
حربهاي براي فروشدر سال 77 فيلم «مصائب شيرين» ساخته عليرضا داوودنژاد، با توجه به موضوع اجتماعي فيلم و شرايط آن روزها با محدوديت سني روانه اكران در سينماهاي كشور شد، اتفاقي كه در ابتدا احتمالاً خوشايند سازندگان فيلم نبود ولي به مرور و با تحريك رواني مخاطبان نوجوان و همچنين نبود ساز و كار نظارتي مناسب در سينماها، همين محدوديت باعث فروش بيشتر فيلم شد. اخيراً برخي از فيلمهاي سينمايي در حال اكران نيز با همين پديده مواجه شدهاند، پديدهاي كه فارغ از علت اعمال آن بر اين آثار، در حالت عادي بايد اتفاقي ناگوار براي سازندگان آنها و دليلي براي فروش كمتر به علت از دست دادن بخشي از قشر مخاطبان سينما باشد، اما در كمال تعجب در رفتار تبليغاتي صاحبان اين آثار نهتنها مورد فوق ديده نميشود، بلكه در تبليغات فيلم سينمايي «لانتوري» آخرين اثر «رضا درميشيان» نقش مهم و گل درشت محدوديت سني ديده ميشود، عملي كه به وضوح نه براي اطلاعرساني بلكه براي تحريك نوجوانان براي ديدن فيلم است، گويا سازندگان فيلم «لانتوري» به خوبي ميدانند، نوجوان را از هرچيزي منع كني، بيشتر نسبت به آن كنجكاو ميشود و اين حس شخص نه از روي عقلانيت كه بيشتر به دليل احساسات مربوط به سن و سال خود است، سينماگراني كه بدون توجه به محدوديت سني ميخواهند با موجسواري بر احساسات نوجوانان جيبهاي خود را پر از پول كنند.
ساديسم هنريبر خلاف كشورهاي ديگر، برخي از سينماگران ايراني هستند كه گويا نان خود را در محدوديت يافتهاند، روزي «عبدالرضا كاهاني» با توقيف فيلمهاي خود و امروز «رضا درميشيان» با اعمال ردهبندي سني براي نمايش آخرين ساختهاش، انگار هر چه به دلايل قانوني با محدوديت و اصلاح مواجه شوند هم در اخبار بيشتر مطرح ميشوند، هم آثارشان بيشتر ميفروشد و هم در جشنوارههاي خارجي سوگلي ميشوند، چه اتفاقي بهتر از اين؟ فيلمسازاني در صدر اخبار و با ژست روشنفكري كه با استفاده از شرايط موجود چه آثارشان اكران شود و چه اكران نشود خود را برنده اين بازي ميدانند.
با تمام آنچه گفته شد، مديران فرهنگي كشور و شخص رئيس سازمان سينمايي كه معتقد است فيلمهاي ما پاك و حلال هستند، يا بايد قوانيني مثل رده بندي سني را فراموش كنند يا براي اعمال واقعي آن تصميمات لازم را اتخاذ كنند، اقداماتي مثل ايجاد ساز و كار مناسب در بليت فروشي در سينماها تا برگزاري جلسات توجيهي براي سينماگران تا با فلسفه محدوديت سني و اهميت آن هرچه بيشتر آشنا شوند و برخي دلالان فرهنگي آن را به حربهاي براي سوءاستفاده در تبليغات و فروش بيشتر تبديل نكنند.
