«ايستاده در غبار» جديدترين ساخته محمدحسين مهدويان بعد از ۴۹ روز نمايش توانسته است در ۴۲ سالن نمايش برابر ۱,۳۱۲,۷۱۰,۹۰۰ ريال فروش داشته باشد؛ رقمي كه براي اين فيلم دفاع مقدسي كه ساختار مستند نيز دارد، بسيار مطلوب و حائز اهميت است. اين فروش بار ديگر ثابت كرد كه اگر در اين حوزه كار خوبي توليد شود از آن استقبال خواهد شد، البته شايد در ابتدا فروشي معادل اين رقم كم به نظر آيد، اما وقتي ميبينيم فيلمي چون «آااادت نميكنيم» با آن بازيگران مطرح تنها بعد از ۵۶ روز «۱,۷۲۴,۵۲۱,۸۰۰» تومان ميفروشد، بيشتر به موفقيت «ايستاده در غبار» پي ميبريم. البته توجه به اين نكته كه ايستاده در غبار يك اثر مستند است و اصولاً توجه به آثار مستند از سوي مخاطبان چندان قابل توجه نيست، نشان ميدهد كه اين فيلم بسيار اثرگذار بوده است.
البته درباره اين فيلم شاهد برخي اعتراضات درباره اكران نامناسب آن بوده و هستيم كه به نظرم با توجه به محدوديت سالنهاي كشور، چندان منطقي به نظر نميرسد؛ زيرا فيلمي چون «آااادت نميكنيم» با آن بازيگران بزرگ تنها ۱۸ سالن در اختيار دارد، آن گاه چگونه «ايستاده در غبار» را كه همانند «دختر» ۴۲ سالن در اختيار دارد، فيلمي مظلوم ميناميم؟ در كلامي بايد گفت كه ما هميشه در سينماي دفاع مقدس دستخوش افراط و تفريط هستيم و براي همين همه چيز را تنها براي يك فيلم ميخواهيم.
مسئله ديگر كه بايد در قبال فيلمهاي دفاع مقدسي مد نظر قرار داد، جريانسازي اين دست توليدات است، اتفاقي كه «ايستاده در غبار» در انجام آن موفق بوده است. اين تأثيرگذاري را هم در نگاه منتقدان ميتوان مشاهده كرد، هم در اظهارنظرهاي مردم كه اين فيلم تا چه حد توانسته است موفق عمل كند. حتي اظهار نظر حسين دهقان، وزير دفاع پيرامون احتمال زنده بودن احمد متوسليان (قهرمان فيلم) اتفاق خوب ديگري است كه شايد يكي از دلايل تأثيرگذاري و استقبال از ايستاده در غبار به همين نكته برگردد و اميد به بازگشت قهرمان سالهاي نه چندان دور كه اميدي به زندهبودنش است؛ بازگشتي كه اغلب مردم ايران آرزوي محقق شدن آن را دارند.
درباره اكران ايستاده در غبار ذكر يك نكته را كاملاً ضروري ميدانم و آن اينكه اين دست فيلمها را نبايد با كارهايي چون «باركد» يا «زاپاس» مقايسه كرد، چون فلسفه توليد اين دست فيلمها كاملاً متفاوت با آن اهدافي است كه ايستاده در غبار براي تحقق آن توليد ميشود. براي همين وقتي ميخواهيم قياسي در اين زمينه داشته باشيم، بهتر است اهداف مدنظر توليد را هم مورد توجه قرار دهيم.
در پايان درباره ايستاده در غبار بايد اين نكته را متذكر شوم كه فيلم مورد نظر كاري فاخر است كه درباره داشتههاي فرهنگي آن بحث بسيارشده است. براي همين در اين باره ديگر چيزي نميگوييم، اما تنها به روي اين نكته تأكيد ميكنيم كه حمايت از فيلمسازاني چون محمدحسين مهدويان كه كارهايي چون «آخرين فصل زمستان» و «ايستاده در غبار» را در كارنامه خود دارند، ميتواند نويدبخش ظهور و خلق پديدآورندگان و فيلمسازاني چون ابراهيم حاتميكيا باشد كه آبرو و عزت سينماي دفاع مقدس محسوب ميشوند.
