گاهي اوقات ما ايرانيها استاد شور كردنِ آش ميشويم؛ آشي كه از شدت شور شدن ديگر كسي جرئت مزمزه كردنش را هم پيدا نميكند. شايد اين افراط و تفريط از روزگار قديم در وجودمان بوده كه ضربالمثل «با غوره سردي و با مويز گرمياش ميكند» را برايمان ساختهاند. بعضي اوقات بهقدري در قضيهاي افراط ميكنيم كه صداي همه حتي خودمان را هم در ميآوريم.
مصداق بارز اين افراط را اين روزها در اعمال و رفتار و گفتار برخي از كاربران فضاي مجازي به وضوح ميبينيم؛ كاربراني كه با هجوم گاه و بيگاهشان به صفحه شخصي افراد مشهور، كارشان ابعادي جهاني پيدا كرده و چهرهاي مخدوش از فرهنگ ايراني نزد خارجيها ساختهاند. شايد روزهاي اول فحاشي كاربران ايراني يك شوخي بيمزه و يخ به حساب ميآمد، ولي هر چه زمان گذشت اين شوخيهاي بينمك رنگ و بويي جدي گرفت. مدتي از هجوم وندالهاي ايراني به صفحه اينستاگرام مسي و داور بازي ايران- آرژانتين نگذشته بود كه خطاي بازيكن فرانسوي روي كريستيانو رونالدو سبب شد تا دوباره سر و كله آنها در فضاي مجازي پيدا شود و از آن روز تا به الان اين هجوم و فحاشيها به صورت زنجيروار ادامه پيدا كند. پس از اين حملات بود كه روزنامه آس اسپانيا در گزارشي از اين رفتار ايرانيها شگفتزده شد و نوشت: «فقط اين ايرانيها هستند كه به پايت توهين ميكنند! حتي پرتغاليها نيز چنين كاري نكردهاند.» پس از بازتابهاي فراوان اين كاربران هتاك فضاي مجازي، عدهاي از هنرمندان سعي كردند به هر طريقي جلوي چنين عادتهاي زشتي را بگيرند. مثلاً مهراب قاسمخاني نام فحاشان را در صفحه شخصياش منتشر كرد تا شايد مانعي براي اين كار باشد، ولي چون حركت جمعي در اين راستا شكل نگرفته بود، خيلي به نتيجه دلخواهش نرسيد. به تازگي با پيشنهاد بزرگمهر حسينپور، چهرههاي سرشناس هنري، ورزشي و سياسي در يك حركت جمعي به «چالش بلاككردن» پيوستهاند. در اين چالش از كاربران خواسته شده تا هر كسي را كه در هر صفحهاي به هر شخصي توهين ميكند، همانجا بلاك كنيم تا دايره زندگي مجازي براي اين افراد تنگتر شود. تا به حال هنرمندان زيادي مثل نرگس آبيار، مهتاب كرامتي، مهدي سلطاني، مصطفي كيايي و بسياري چهرههاي ديگر و سياستمداري مثل جواد ظريف به اين چالش پيوستهاند و اگر اين چهرهها عزمشان در محدودكردن كاربران فحاش جزم باشد، ميتوان اميدوار بود كه جلوي اين حركات زشت گرفته شود. شايد از اين به بعد اين كاربران وقتي ببينند از طرف چهرههاي سرشناس محدود شدهاند، هنگام گشت زدن در فضاي مجازي جلوي دست و زبانشان را بگيرند.
