من درك ميكنم كه كارگردان «پل» چقدر براي اين كار زحمت كشيده و تلاش كرده تا اثرش كاري درخشان شود اما بخت و اقبالي كه در اين كار داشته خيلي در روند قصهاش تأثيرگذار بوده است. در اتفاقي از پيش تعيين نشده علي انصاري جلوي دوربين يك مستندساز شهيد ميشود و آن مستندساز شانس آن را داشته كه در تمام آن لحظات حضور داشته باشد. نحوه شهادت علي هم طوري نيست كه يك گلوله بخورد و شهيد شود بلكه خيلي دراماتيك اين اتفاق ميافتد. اين شانسي بوده كه در اين مستند براي مستندساز اتفاق ميافتد و او هم از آن استفاده كرده است.
اگر اين فضا را كنار بگذاريم، ما ورود به خاك عراق و آمادهسازي براي انجام عمليات و بعد از آن هم درگيري بين نيروهاي داعش و نيروهاي شيعه عراقي را ميبينيم. غير از اين چيز ديگري را در اين فيلم شاهد نيستيم اما اين اتفاق دراماتيك فيلم را دگرگون كرد. در جشنواره حقيقت هم خيلي به فيلم توجه شد و دو جايزه اصلي جشنواره را گرفت.
در زمينه جبهه مقاومت اسلامي و مدافعان حرم، كارهاي زيادي انجام ميشود. خودم سعادت ساخت چنين كاري را نداشتم اما رفقاي زيادي هم سوريه و هم عراق رفتهاند و مجموعههاي خوبي هم ساختهاند. احسان اصغرزاده، شهيد هادي باغباني و مجموعه عشق بدون مرز آثار درخشاني در اين حوزه هستند. در اين حوزه كم كار نشده ولي متأسفانه اين مستندها خيلي بد پخش ميشوند. كار كم توليد نميشود ولي كم پخش ميشود. متأسفانه صداوسيما خيلي بد با اين مجموعههاي مستند برخورد ميكند و جايگاه ويژهاي برايشان قائل نيست. در اين دو سال بچهها خيلي رفتند و آمدند و مستندهاي خيلي خوبي ساختند، اما هيچكدامشان ديده نميشوند.
در مورد مستند «پل» هم اگر شبكه افق پاي اين كار نميايستاد در اين وسعت ديده نميشد. شبكه افق به چند شبكه ديگر كار را داد و يك باكس خوب به كار داده شد تا چندين نوبت پخش شود. درباره محمدحسين مهدويان و آثاري مثل «آخرين روزهاي زمستان» و «ايستاده در غبار» هم همين اتفاق افتاد. مديراني پشت كارگردان ايستادند و به او فضا دادند و با اطلاعرساني و پخش درست باعث شدند كار ديده شود.
اگر مستندهاي فوقالعادهتر از «پل» ساخته شود و مديري نباشد كه پيگير پخش درستش باشد هيچ فايدهاي ندارد. اگر اين مستندها ساخته و پخش نشوند هيچكس نميفهمد الان در سوريه و عراق چه اتفاقاتي ميافتد. الان كه نيروهاي ما در سوريه و عراق شهيد ميشوند خيلي از مردم ما به درستي از وقايع خبر ندارند و متأسفانه به دليل همين ناآگاهي، گاهي حرفهاي معاندان را باور ميكنند.
مديران تلويزيون هيچ تعريف درستي از مستند ندارند و اسم گزارشهاي تلويزيوني را هم مستند ميگذارند. بعد همين مديران نگاهشان به مستند اينگونه است كه لابهلاي برنامههاي نمايشي باكسهاي 20 دقيقهاي فيلم مستند پخش شود. اين هم براي اين است كه آخر سال در آمارشان بگويند فلان ساعت فيلم مستند پخش كردهاند. هيچ اهميتي برايشان ندارد كيفيت كار چيست و بخواهند برايش اطلاعرساني كنند و فقط آن عدد برايشان مهم است. چيزي كه براي مديران تلويزيون اهميت دارد آيتمهاي نمايشي مثل سريال است.
زماني به خاطر چند گروهي كه در صداوسيما بود و تعهد پخش تلويزيون چند كار خوب پخش ميشد. الان آن كارها به چند برنامه زنده تلويزيوني ضعيف خلاصه شده است. اين بايد از تلويزيون شروع شود.
زماني هر سريال ضعيفي كه از تلويزيون پخش ميشد رئيس رسانه پس از پخش تمام عوامل فيلم را جمع ميكرد و سكه ميداد. يك بار ببينيد آقاي ضرغامي از يك مستندساز حمايت كرده است. پخش مستند از صداوسيما كلاف سردرگمي است كه نميدانم چگونه باز ميشود. اين وسط فقط بچههاي مستندساز متضرر ميشوند و كارهايشان هم هيچوقت ديده نميشود. مستند ميتواند اندازه فيلم سينمايي تاثير بگذارد چون مخاطب ميداند اتفاقاتي كه افتاده واقعيت است و بعد از فيلم مخاطب را درگير ميكند.
در حال حاضر ارتش ششمين شهيدش را در راه دفاع از حرم داده و تلويزيون ما كجا قرار دارد؟ مردم ما چقدر از وضعيت مدافعان حرم و نيروهايمان در سوريه و عراق اطلاع كسب ميكنند؟ مستندهاي مشابه امريكا و انگليس را اگر ببينيد متوجه خواهيد شد در فيلمهايشان چه قهرمانپروريهايي ميكنند. اين موضوع براي مديران صداوسيما آنقدر ارزش ندارد باكس خوب درنظر بگيرند و اطلاعرساني خوب كنند.
منتقد و مستندساز
