اكران سينماي ما هميشه محل دعواست؛ خدا رو شكر كار به زد و خورد نميكشد، اما گلايه پشت گلايه هست كه شنيده ميشود! برخي از اين بچههاي سينما ناله ميكنند كه اي بابا چرا زمان اكران به آنها نميرسد. ادعا ميكنند كه باندبازي و به قول ما پارتيبازي، مهلت اكران برايشان نميگذارد. منظورشان همين دستهاي پشت پرده است و رفاقتبازي كه خيلي نيست، اما هست. البته خب برخي از اين فيلمسازان حق دارند گلايه كنند، بالاخره بزرگترهايشان زودتر زنبيل ميگذارند و هر چيزي را به اسم فيلم سينمايي به خورد مردم ميدهند. بيچاره تماشاگران سينما! قبلترها عدهاي از تهيهكنندهها چارهاي نداشتند جز اكران فيلمشان در زمانهايي كه مشتري نداشت. مثلاً همين اسفندماه خودمان كه اسمش را گذاشته بودند تايم مُرده! گفتيم آن قديمها؛ چون با فروشي كه طي اين يكي دوسال اخير، فيلمهاي تهمانده سال داشتهاند، لابد كمكم از اول سال نيز براي اسفندماه زنبيل هم خواهند گذاشت. سينما اين سنتشكني را بايد مديون برخي كارگردانان بداند كه دست به ريسك زدند. اثبات كردند كه فيلم خوب همواره مشتري دارد. فيلم بد نيز نميفروشد حتي اگر نوروز باشد. مصداق خلافش نيز بوده اما نه خيلي.
دوباره دست به دامن برخي شويممهم مردمند كه دنبال فيلم خوبند چه نوروز باشد و چه اسفند. مثال اين تابوشكني، بازهم يكي مثل مسعود دهنمكي بود و فعلاً هاتف عليمرداني و غيره؛ البته اگر برخي بهشان برنميخورد. توي فيلمساز هم مجبوري به ساز تماشاگرت برقصي اما اي كاش ميرقصيدي. حداقل ذائقهاش را ميشناختي و براي دل خود فيلم نميساختي. حرف ما فعلاً اعتراض به جماعت فيلمِ بدساز نيست! به آنهايي است كه كم و بيش براي مردم و خانوادهها كاري ميسازند. اينهايي كه ميدانند بيننده در سينما چه ميخواهد. پس شماها تجربه اكران اسفندماه را از دست ندهيد؛ مخاطب هوشيارتر از اين حرفاست كه صرفاً دل به اكران نوروز و عيدفطر بگذارد. نه به سال قبل كاري داريم و نه آيندهنگري ميكنيم پس از تايم فعلي حرف بزنيم. دو فيلم «كوچه بينام» و «من سالوادور نيستم» كه خوب ميفروشند و حتي دو رقيب براي فيلمهاي نوروزي نيز همچنان خواهند بود. اولي در ساخت و قصه بهتر است و دومي به صرف كمدي بودنش جذب مخاطب كرده است.
بهانهجو نباشيد؛ ديگر اثر نداردبنابراين با تركيب قصه جذاب و چيدمان اكران ميشود روي سبد اسفندماه طور ديگري برنامهريزي كرد و حتي دل به سينماي تجاري گذاشت مثل كمدي يا فيلم خانوادگي. مردم اين فرم از آثار را دوست دارند. ميروند فيلم ببينند كه حالشان خوب بشود. كد سينماي مخاطبپسند به دست كمديساز و درامپرداز است. بهراحتي نيز رگ خواب مخاطب سينما را اين نوع آثار ميفهمند. لااقل تهيهكنندهاي كه از فروش ميلياردي و اسم دهنپركن آن بدش نميآيد حتي با پول دولتي ميتواند سراغ كمدي برود. مگر نه اينكه جوابشان را پس دادهاند. با كيفيت متوسط نيز حسابي ميفروشند. دنبال جشنواره رفتن هم نيستند. براي گيشه ساخته ميشوند و مردم نيز استقبال ميكنند. اتفاقاً دور، دور اين فيلمهاست. اينها حرف نيست بلكه ادعاست؛ ادعايي كه در روزهاي پاياني سال در سالنهاي سينما به كرسي نشسته است. چنانكه فيلمهايي هماكنون ميلياردي ميفروشند كه يكي اصلاً به جشنواره فجر نيامده و ديگري نيز توليدش براي سال گذشته است. فروش سينما در روزهاي فعلي، پيشمقدمه ايدهآلي براي سبد اكران نوروز شدهاند. اين اتفاقی نيست پس با آيندهنگري بايد برايش برنامهريزي داشت.
