پشت‌بام تهران از نظر محتوا و مضمون شبيه ديگر آثار سعيد نعمت‌الله است

سريالی که مخاطبانش را پس می‌زند

دست‌اندركاران سريال «پشت‌بام تهران» كه چند وقتي است از شبكه يك سيما به روي آنتن مي‌رود به جاي جذب مخاطب با ايجاد هيجانات و گره‌هاي داستاني تمام سعي‌شان را مصروف نگارش فيلمنامه‌اي با ديالوگ‌هاي عجيب و غريب كرده‌اند.

سريال پشت‌بام تهران اثري با كارگرداني بهرنگ توفيقي و نويسندگي سعيد نعمت‌الله است كه با مضموني اجتماعي سعي دارد تأثيرات و اتفاقاتي كه ممكن است باعث سرخوردگي، آشفتگي يا رستگاري فرزندان شود را به تصوير بكشد. كنش و واكنش‌هاي روابط خانوادگي در اين سريال زياد است و خرده روايت‌ها و داستانك‌‌هاي متعددي در كنار پي‌رنگ و محور اصلي سريال روايت مي‌شود كه در كنار يكديگر خط سير سريال را تشكيل مي‌دهند. هرچند زينب تقوايي، تهيه‌كننده اين سريال از حضور كارشناسان حوزه‌هاي مختلف در اتاق فكر اين سريال خبر مي‌دهد، تا اين سريال به اثري باورپذير و تأثيرگذار تبديل شود، اما واقعيت اين است كه اين سريال از لحاظ محتوا و مضمون و حتي تكنيكي سبك و سياقي تكراري است كه مخاطب در گذشته و در مديوم تلويزيون بارها آن را تجربه كرده است. اگر قدري به گذشته برگرديم و درباره محتوا و مضمون سريال‌هايي مانند «ميكائيل»، «زير هشت»، «رستگاران»، «مدينه»، «ديوار» و حالا «پشت‌بام تهران» مداقه و تدقيق بيشتري به خرج دهيم ملاحظه خواهيم كرد و همه آنها داراي يك فضا و اتمسفر تلخ و تكراري هستند كه مؤلفه‌ها و الزاماتي مانند نزاع و لات بازي، زندان، دزدي، شهر هرت و بدون قانون و پليس بودن مكان اتفاقات؛ وجه اشتراك و حلقه واصل همه آنهاست. با توجه به نگارش سناريوي اين سريال‌ها توسط سعيد نعمت‌الله و همچنين حضور، تحفظ و استيلاي يك فضاي تكراري در اغلب آنها؛ با احترام به بهرنگ توفيقي، كارگردان سريال «پشت‌بام تهران» و قدر دانستن زحمات و تلاش‌هايش براي ساخت و توليد يك اثر خوب و جذاب، به جرئت مي‌توان گفت كه اگر مخاطب اسم كارگردان را در تيتراژ سريال نبيند كه مثلاً كارگردان سريال «ديوار» سيروس مقدم است و كارگردان همين سريال «پشت‌بام تهران» بهرنگ توفيقي است، به دليل همان تشابه و تجانس محتوايي متوجه نمي‌شود كه كارگردان اين دو اثر(به عنوان نمونه) چه كسي يا كساني هست! به كلام ديگر بايد گفت كه به دليل سبك نگارشي نويسنده سريال و وجود ديالوگ‌هاي متشابه در همه آنها، اين سريال به جاي جذب مخاطب و حركت در مسير مطلوب و مورد نظر مديران تلويزيون بيشتر باعث واكنش منفي و دفع مخاطب و عدم باورپذيري اتفاقاتي كه قرار است به درس گرفتن و تجربه‌اندوزي مخاطب منجر مي‌گشت.