«فضاي ورزش المپيكي نيست» اين جمله را كه در چند وقت اخير بارها از زبان رؤساي فدراسيونها و ورزشكاران المپيكي شنيدهايد، البته ديروز هم وزير ورزش آن را تكرار كرد و نشان داد كه او هم به اين نتيجه رسيده است، اما در فاصله 9 ماه مانده به المپيك، سؤال اصلي اين است كه چه كسي مسئول المپيكي كردن فضاي ورزش است و اين وظيفه مگر نه اينكه برعهده وزارت ورزش به عنوان متولي ورزش است، حال چگونه است كه گودرزي به عنوان مسئول اصلي پشتيباني ورزشكاراني كه ميخواهند در المپيك سال آينده براي ايران مبارزه كنند، انتقادي را مطرح ميكند كه بايد گفت به خودش بر ميگردد!
انتقادها بالا گرفته است؛ يك روز حبيب كاشاني مصاحبه ميكند و با انتقاد از بيتوجهي به تيم فوتبال اميد كه ميخواهد به حسرت 40 ساله المپيكي شدن پايان دهد، ميگويد «فضاي ورزش المپيكي نيست!» روز بعد از آن محمود مشحون، رئيس فدراسيون بسكتبال هم كه تيمش بهار آينده در رقابتهاي بينقارهاي براي كسب سهميه المپيك به ميدان برود هم از بيتوجهيها به تيمهاي المپيكي گلايه دارد. او هم مانند كاشاني به اين جمله مشترك ميرسد: «فضاي ورزش المپيكي نيست!» البته كاشاني و مشحون تنها مديراني نيستند كه از فضاي حاكم در ورزش در حالي كه تا المپيك زمان زيادي نمانده، انتقاد ميكنند، پيش از او هم خيليها به مسئولان و متوليان ورزش گوشزد كردهاند كه المپيك نزديك است و زمان براي آمادهسازي تيمها در حال از دست رفتن است.
ديروز هم وزير ورزش در هفتاد و سومين نشست شوراي معاونان وزارت ورزش، فضا را مناسب ديد و او هم به خيل منتقدان اين روزهاي فضاي ورزش پيوست: «ستاد عالي بازيهاي المپيك حدود شش ماه است كه فعاليت خود را آغاز كرده و بر عملكرد فدراسيونهاي المپيكي نظارت دارد و اعتبارات خاص و بيشتري براي اين فدراسيونها لحاظ شده و ميزان پاداش قهرمانان براي المپيك و پارالمپيك نسبت به دوره قبل افزايش قابل توجه و چشمگيري داشته است. البته معتقدم فضاي جامعه هنوز المپيكي نيست و رسانهها چندان به آن نميپردازند.» البته محمود گودرزي در ادامه از توجه ويژه رئيسجمهور به المپيك خبر داده است: «با اشاره به اهميت المپيك براي دولت و مردم، دكتر روحاني رئيسجمهور محترم و مجموعه دولت حمايت ويژهاي از ورزش دارند و اميدواريم بيشتر هم توجه شود و وضعيت اعتباري ورزش بهتر باشد.»
وزير ورزش در ادامه سعي كرده انتظارات را از كاروان ايران در المپيك ريو پايين بياورد: «پيشبيني مدال درست نيست ولي ميتوان براساس تحليل روند كسب مدال در گذشته گفت ميانگين دريافت مدال در هر دوره 5/4 مدال بوده است. اين ميانگين با احتساب دوره گذشته است كه مدالهاي زيادي كسب شد. بدون در نظر گرفتن المپيك لندن ميانگين كسب مدال در هر دوره 5/3 مدال بوده است. با يك تلورانس بين 5/3 تا 5/5 مدال را ميتوان پيشبيني كرد كه اين تعداد در خوشبينانهترين حالت به شش مدال ميرسد.» البته اين اولين بار نيست كه گودرزي سعي در توجيه ناكامي احتمالي در ريو دارد و او در عرض چند هفته گذشته براي چندمين بار است كه سعي ميكند با پيشبيني يك كارنامه حداقلي براي ايران در المپيك برزيل، وزارتخانه متبوعش را كه در اين مدت آنچنان نتوانسته فضاي مطلوبي را براي المپيكيها مهيا كند، از هرگونه تركشهاي نتايج ضعيف در ريو تبرئه كند؛ صحبتهايي كه يك نوع فرار رو به جلو است.
***
صحبتهاي ديروز محمود گودرزي را ميتوان از چند زاويه تحليل كرد. او در شرايطي توپ المپيكي نبودن فضاي ورزش را به زمين رسانهها انداخته و ديواري كوتاهتر از آنها پيدا نكرده است كه وزارت ورزش نقش اصلي را در المپيكي كردن فضاي ورزش برعهده دارد. مديران و ورزشكاراني كه در هفتههاي گذشته از اين وضعيت انتقاد كردهاند، مخاطبشان نه رسانهها، بلكه متوليان ورزش بوده است و آنها از اينكه به وضعيت آمادهسازي تيمهاي اعزامي به المپيك رسيدگي نميشود و خبري از بودجه و اردوهاي لازم نيست، انتقاد كردهاند. اين صحبتها نهتنها مخاطبش رسانهها نيستند، بلكه وزارت ورزش را نشانه رفته است؛ وزارتي كه بايد با برنامهريزيهاي گسترده و فراهم آوردن بودجه، پشتيباني كافي را از المپيكيها به عمل آورد. با وجود چنين وظيفه مهمي، به نظر ميرسد گودرزي و همكارانش در وزارت ورزش، تنها در حرف از اهميت المپيك صحبت ميكنند و در عمل نتوانستهاند انتظارات المپيكيها را برآورده كنند و همين مسئله سبب شده تا گودرزي در تيرس انتقادات باشد؛ وزيري كه برخلاف صحبتهايش كه رسانهها را مقصر المپيكي نشدن فضاي ورزش معرفي ميكند، خود در مظان انتقاد است. هرچند او سعي ميكند با يك فرار رو به جلو و پايين آوردن انتظارات، بر ناكامي احتمالي در ريو سرپوش بگذارد.
