رؤیای مدالآوری دوومیدانی در مسابقات جهانی تبدیل به واقعیت میشود؟ مهمترین موضوعی که دغدغه مسئولان فدراسیون بوده و هست. هر چند ما تا بهحال فقط یک بار آن هم در سیزدهمین دوره مسابقات جهانی يعني رقابتهاي ۲۰۱۱دایگوي کره جنوبی با مدال برنز احسان حدادی در جمع مدالآوران قرار گرفتیم اما به نظر می رسد امسال تیمملی کشورمان عزم خود را جزم کرده تا در مسابقات جهانی پکن جبران مافات کرده و علاوه بر مدالآوری سه سهميه باقیمانده المپیک ریو را هم کسب کند.
ملیپوشان در حالی دیروز برای رقابتهای جهانی تهران را به مقصد پکن ترک کردند که ایران در پانزدهمین دوره از رقابتهای جهانی برای نخستین بار با شش ملیپوش حاضر ميشود. این در حالی است که از این تعداد سه ملیپوش تا بهحال توانستهاند جواز حضور در المپیک ریو را کسب کنند و حالا در اندیشه فتح قلههای جهانی هستند.
اگر دوندههای ایران بتوانند در این مسابقات بیش از یک مدال کسب کنند قطعاً تاریخیترین نتیجه دوومیدانی در تاریخ این رشته رقم خواهد خورد ضمن اینکه سه بلیت دیگر المپیک ریو هم رزرو میشود. آنچه مشخص است اینکه مسئولان فدراسیون با توجه به تجربه احسان حدادی حساب ویژهای روی مدال او باز کردهاند. حال اگر بتوانیم این شانس را با نفرات بیشتر افزایش دهیم، قطعاً نگاه مسئولان ورزش به این رشته پرطرفدار تغییر خواهد کرد. تا پیش از این ما در این مسابقات فقط جواز حضور دو نفر را بهدست آورده بودیم اما حالا که شش نماینده ما توانستهاند رکورد ورودی این مسابقات را بهدست آورند مسئولان امید زیادی دارند تا مدالهای رنگارنگی در مسابقات جهانی پکن کسب کنیم.
امسال فارغ از اینکه توانستیم با شش نفر در این مسابقات حاضر شويم فدراسیون دوومیدانی ،یک کار خوب دیگر هم انجام داده و آن اعزام مربیان هر ورزشکار به این مسابقات است. قرار است برای اولین بار تمام مربیان ورزشکاران نیز در سفر به پکن همراه تیم ملی باشند تا از نزدیک مسابقات را مورد بررسی قرار دهند و احیاناً در صورت نیاز تعاملات لازم صورت گیرد. واقعیت این است که ما خیلی زودتر از اینها بايد با نفرات بیشتر در مسابقات جهانی حضور پيدا ميكرديم. اینکه ما با یک برنز در حال حاضر در رده ۸۳ دنیا قرار داریم جای تأسف است چرا باید ایران که در رشته دوومیدانی این همه پتانسیل دارد بعد از کشورهایی چون تاهیتی ، سوریه ، هند و تاجیکستان قرار بگیرد؟ اين سؤال تلخي است كه پاسخ آن فقط ضعف برنامهريزي است.
چهار سال از برنز احسان حدادی میگذرد و دوومیدانی ایران با خاطره آن دلخوش است.در حالی که اگر برنامهریزی وجود داشت باید طی این سالها آن برنز تبديل به طلا و تک مدال به دو یا سه مدال افزایش پیدا میکرد. این ناشی از عدمبرنامهریزی است آن هم زمانی که دوومیدانی رئیس فدارسیون داشت شما تصور کنید امروز این فدراسیون با سرپرست اداره میشود، قطعاً خیلی از دلسوزیها وجود ندارد. امیدواریم حالا که ملیپوشان ما با غیرت و ممارست خود توانستهاند به بزرگترین و مهمترین مسابقات این رشته راه یابند و جبران تمام این سالها را بکنند، مسئولان هم با حمایت بیشتر و تدبیر و مدیریت درستتر زمینههای رشد و ارتقاي دوومیدانی را فراهم کنند.
