به رغم اينكه از سالهاي 90 به بعد هم احمدينژاد خود را جدا از اصولگرايان دانست و هم اصولگرايان از وي ابراز برائت كردند و در انتخابات 1392نيز هر كدام راه خود را رفتند اما تجديدنظرطلبان راهبردي را انتخاب كردند كه به قول جلائيپور «بايد هزينههاي احمدينژاد را گردن اصولگرايان بيندازيم» تا هم احمدينژاد را زده باشيم و هم بر اصولگرايان پيروز شويم. اين سياست ماكياوليستي با تولد تشكلي به نام «يكتا» به مار دو سر براي اين جماعت تبديل شده است؛ چرا؟ تجديد نظرطلبان و حتي اصلاحطلبان در دو سال اخير تلاش كردهاند احمدينژاد را تنها و منزوي نشان دهند كه هيچكس وي را تأييد نميكند و اقبال هم ندارد. اما پرداختن پررنگ به وي و كوچكترين كلام وي را به تيتر و عكس يك تبديل كردن نشان از اضطرابي دارد كه مدعيان انتخابات آزاد و دموكراسي حداكثري در آن گرفتار آمدهاند. بنابر اين با تولد يكتا از يك طرف تلاش دارند تا با هل دادن اين تشكل در ذيل بال و پر احمدينژاد آن را بسوزانند و از طرف ديگر ميخواهند احمدينژاد را فاقد صلاحيت و مرجعيت براي پيوستگي با اين تشكل بدانند. لذا اين دوگانه، امروز در رسانههاي گيج شده زنجيرهاي كاملاً مشهود است؛ هم افتراقهاي اعلام شده را با خوشحالي دنبال ميكنند و هم تلاش ميكنند با برچسب احمدينژادي و مسئلهدار نشان دادن اعضاي يكتا آن را همسو با احمدينژاد نشان دهند. در اين ميان كينه به كامران دانشجو به عنوان كسي كه با صراحت يكتا را پيرو «ولايت فقيه» ميداند نه «مكتب ايراني» بيشتر است، زيرا ناكامي در انتخابات 1388 را متوجه وي ميدانند. زيرا اگر متوجه مردم بدانند بايد يك واقعيت اجتماعي را بپذيرند و حد و حدود اجتماعي خود را دوباره بازخواني كنند. طبق چارچوب فكري اين مدعيان كه بر انتخابات آزاد تأكيد دارند بايد احمدينژاد بدون هيچ مانعي كانديداي آينده شود. آيا با رد احتمالي، وي به شوراي نگهبان اعتراض خواهند كرد؟
قطعاً خير. بنابر اين انتخابات آزاد زماني خوب است كه «واس ماس» و اگر براي رقيب باشد بايد صلاحيتها بررسي شود. اگر رقيب جايگاه اجتماعي بالاتر داشته باشد بايد بيشتر مورد حمله قرار گيرد. حملات اخير نشان از پايگاه اجتماعي يكتاست. اين ابتكار، غافلگيركننده شد.
