طالبان افغانستان از تفرقه بين گروههاي جهادي بود كه شكل گرفت و به قدرت رسيد. گروههاي جهادي بعد از سقوط حكومت دموكراتيك افغانستان در سال 1992 وارد كابل شدند اما نتوانستند به توافق سياسي برسند، به همين جهت هر كدام بخشي از پايتخت افغانستان را به اشغال خود درآوردند و درگيري بين آنها به وجود آمد. همين وضعيت باعث شد طالبان دو سال بعد شكل بگيرد و در 26 سپتامبر 1996 آن گروهها را از كابل بيرون رانده و تا حمله امريكا به افغانستان در اكتبر 2001، حكومت اين كشور را به دست داشت. حالا همين طالبان از بروز تفرقه در بين نيروهاي خود احساس خطر كرده كه اين خطر نه از ناحيه دولت افغانستان بلكه به دليل رشد كند اما قابل توجه داعش در ميان نيروهاي اين گروه است. نشانههاي اوليه از ظهور داعش در اوايل سال جاري ميلادي ديده شد كه با انتشار شايعهاي مبني بر مرگ ملا محمد عمر، رهبر گروه طالبان، افرادي با پرچم و لباسي همانند نيروهاي داعش در ولايت هلمند افغانستان ديده شدند كه از مردم ميخواستند به دليل مرگ ملا محمد عمر، آنها بايد با ابوبكر البغدادي، رهبر و خليفه خودخوانده داعش بيعت كنند و شخصي به نام ملا عبدالروف را رهبر خود ميخواندند. بعد تصويري از چند فرمانده و نيروهاي طالبان منتشر شد كه مراسم بيعت با البغدادي را به جا ميآوردند و فرماندار ولايت قندوز هم تأييد كرد كه 70 عضو اين گروه در شهرهاي مختلف اين ولايت حضور دارند. شايد رهبران طالبان در آن موقع ظهور داعش و جذب نيرو در شهرهاي افغانستان به خصوص در مناطق تحت نفوذ خود را چندان جدي نميگرفتند اما حالا وضعيت آن قدر فرق كرده كه نامهاي به شخص البغدادي بنويسند و از او بخواهند تا دست از سر افغانستان بردارد. اين نامه 2200 كلمهاي توسط فردي به نام ملا اختر محمد منصور امضا شده كه خود را سرپرست شوراي رهبري و نايب امارت اسلامي افغانستان خوانده و از البغدادي خواسته شده تا در امور افغانستان دخالتي نكرده و دست به حركات موازي نزند. نكته اول و قابل توجه در اين نامه لحن محترمانه رهبران طالبان به البغدادي است كه با مجاهد خواندن او، حضور البغدادي و گروه داعش آن در عراق و سوريه را تأييد كردهاند. اين تأييد در حالي است كه طالبان تا كنون سعي داشته به اتفاقات خاورميانه و ظهور داعش در آن دو كشور بيتوجه باشد و عدم تأييد داعش و همراهي با آن از سوي اين گروه بود كه البغدادي در 29 ژانويه ملا عمر را يك جنگسالار بيسواد و نادان عنوان كرد كه خالي از ارزش و اعتبار روحانيت و سياست است. شايد طالبان با اين لحن خواسته آن درگيريهاي لفظي قبل پيش نيايد اما يك وجه ديگر در وضعيت ميداني است كه اين گروه نگران واكنشهاي تند هواداران داعش در افغانستان است. خبرهاي مربوط به درگيري نيروهاي طالبان با داعش در يكي دو روز قبل از ارسال اين نامه نشان داد وضعيت بين اين دو گروه از مرز مداراي يكديگر خارج شده چراكه داعش سعدالاماراتي، فرمانده طالبان در ولايت لوگر را در روز قبل از ارسال اين نامه سر بريد و درگيري بين دو گروه در ولايت ننگرهار تلفات سنگيني را به هر دو وارد كرده است. رشد اين وضعيت به معناي ادامه شكاف در ميان نيروهاي طالبان است و به همين جهت، رهبران طالبان در نامه خود به خاطره تفرقه بين گروههاي جهادي در دهه 90 اشاره كرده و نوشتهاند: «ضرر تعدد و تفرق صفوف جهادي را با چشمان خود مشاهده كرديم كه در نتيجه آن ثمـره خون 5/1 ميليون شهيد، 14 سال جهاد مقدس در افغانستان ضايع و تمام اميدهاي امت اسلامي مرتبط با آن جهاد اسلامي با خاك يكسان شد.» طالبان با يادآوري آن خاطره قصد منصرف كردن البغدادي براي دخالت در افغانستان را دارد تا خود به آن حد از تفرقه نرسد كه دچار فروپاشي بشود اما آيا البغدادي به درخواست رهبران طالبان گوش ميدهد؟ جواب به روشني منفي است چراكه شخصيت البغدادي و ماهيت داعش چنان است كه هيچ گروهي جز خود را قبول ندارد و حالا كه توانسته جاي پايي در افغانستان پيدا كند، ديگر حاضر به پا پس كشيدن نميشود، بنابراين البغدادي و داعش به رغم اين نامه دامنه فعاليت خود را در افغانستان تشديد ميكنند حتي به قيمت درگيريهاي خونين با طالبان و از طرف ديگر، طالبان مجبور ميشود در دو جبهه از نيروهاي دولتي و متحدانش و نيروهاي سابقش وارد جنگ شود كه حالا با پرچم و نشان داعش سعي به گرفتن جاي گروه قبلي خود را دارند.
