دولت يازدهم در حالي وارد سومين سال از عمر خود ميشود كه موضوعات و مسائل داخلي و بينالمللي و به ويژه مذاكرات هستهاي، حساسترين شرايط خود را طي ميكند.
دولت يازدهم اما در مقايسه با دولتهاي گذشته شرايط متفاوتي دارد. اين دولت برخلاف دولتهاي گذشته از پايگاه اجتماعي مرتبط با جريانهاي مطرح سياسي نظير اصولگرايان يا اصلاحطلبان برخوردار نيست و به لحاظ سازمان رأي نيز به دليل اينكه تنها 260 هزار رأي بيش از نيمي از آرا را كسب كرده در مقايسه با تمام دولتهاي گذشته از آغاز پايگاه شكنندهاي داشته است. خاستگاه جرياني دولت يازدهم سبب شده كه مدعيان اصلاحطلبي به طور مداوم حمايتهاي سران خود را به رخ دولت بكشند و بدون توجه به شرايط دولت دائماً مطالبات خود را مطرح كنند و به همين دليل است كه به رغم ادعاي حمايت از دولت، نخبگان و رسانههاي مدعي همسو با دولت بيشترين نقد را در مقايسه با ديگر جريانات سياسي از دولت مطرح ميكنند كه مواضع روزهاي اخير آنها نسبت به عملكرد دولت يازدهم گواهي بر اين مدعاست. ويژگيهاي جريانشناسي مورد اشاره سبب شده است كه تلاش معدود همفكران دولت براي طراحي و جاانداختن گفتمان مستقلي براي دولت- كه بعضاً از آن به عنوان گفتمان اعتدال نيز نام ميبرند- نتيجه بخش نبوده است، چرا كه آنها نه تنها نتوانستهاند واژه اعتدال را به درستي تعريف و تبيين كنند و الگويي مناسب براي آن ارائه دهند و نه مقابل اعتدال را كه از اين طريق بتوانند با دوقطبي «اعتدال- افراط» جايگاه سياسي خود را تثبيت كنند. يكي از روزنامههاي همفكر دولت روز گذشته در ترسيم اين صحنه مينويسد: «روحاني روي صحنه و پشت تريبون با روحاني رئيس دولت فرق دارد، روحاني رئيس دولت به اعضاي دولت شبيه است، مشي اجرايي دولت ظرف دو سال گذشته اين را نشان ميدهد. هيچ صدايي از اطراف روحاني كه تأييدگر و تحكيمكننده مواضع عمومي ايشان باشد به گوش نميرسد (به غير از نقشي كه رسانههاي منتسب به اصلاحطلبان در فضاي عمومي ايفا ميكنند). وزرا، مشاورين، استانداران و ديگر عوامل اجرايي دولت كمتر شباهتي با مواضع اعلاني روحاني دارند. البته مواضع معاون اول و وزير ارشاد در مواردي تأييدگر هستند، ولي گسست و شكاف عميقي بين حكمت نظري و عملي دولت ايجاد شده است. در نتيجه اين شكاف شاهد كاهش محبوبيت مردمي و البته افزايش مقبوليت نخبگي دولت هستيم.»
فارغ از ترديد جدي كه در اين مدعا نسبت به افزايش مقبوليت نخبگي دولت وجود دارد، اما نظرسنجيها حاكي از كاهش محبوبيت دولت يازدهم طي اين دو سال، هم بين نخبگان و هم در تودههاي اجتماعي به دلايل متعددي است كه البته در اين مقال امكان پرداختن به آن نيست. اما آنچه به موضوع اهميت بيشتري ميدهد و هدف از اين نوشتار هم همين است توجه به جايگاه دولت در نظام اسلامي و ضرورت پاسداشت و ارتقاي آن است. جريانهاي سياسي ممكن است هركدام از يك منظر به دولت نگاه كنند و حتي بعضي به دليل رقابتهاي جناحي كارنامه موفق دولت در برخي از عرصهها را برنتابند،اما از آنجايي كه موفقيت دولتها موفقيت نظام اسلامي را به دنبال داشته و اعتلاي آن را در منطقه آشفته كنوني، به طور طبيعي عزت و اعتلاي آن در قلوب مسلمانان و مستضعفان جهان را به دنبال خواهد داشت،بنابر اين برآيند اقدامات مثبت دولت بر مجموعه كارنامه مثبت نظام طي 36 سال گذشته خواهد افزود و به طور طبيعي ضعفها و كاستي آن دشمنان نظام را خوشحال و آنها را بر تشديد فشارها و تهديدات براي تضعيف نظام اسلامي اميدوارتر ميكند.
دولت يازدهم اگر چه در مسير خود به دليل شرايط فشار و تحريمها با دشواريهاي بيشتري نسبت به دولتهاي گذشته دست به گريبان است، اما دراين مسير دشوار پيش رو هم حمايتهاي ويژه مقام معظم رهبري را با خود دارد، چنانكه ايشان امسال را سال «دولت، ملت، همدلي و همزباني» اعلام كردند و دولت و ملت را به درك و حمايت متقابل فراخواندند و هم البته همراهي و تحمل مردم را كه شايد نوع واكنش مردم نسبت به برخي از تصميمات اخير دولت در مورد بنزين را بتوان مصداق بارزي از آنها دانست. بر اين اساس دولت يازدهم با بازنگري در مواضع دو سال گذشته و تجديدنظر در حاشيهسازيها و با تغيير نگاه به درون و اعتماد به ظرفيتهاي داخلي هم قادر خواهد بود خلأ گفتماني خود را جبران كند و هم با اتكا به حمايت مردم كارنامه روشني را بر جاي گذارد كه البته ملاك تصميمگيري مردم براي آينده خواهد بود.تداوم مسير گذشته، ضمن كاهش ظرفيتهاي ملي و حمايتهاي مردمي از دولت، چالشهاي دروني نظام را بيشتر خواهد كرد.
